Monster & Co. (4)

Oké, ik bevond me op het pad van verwerking en watalnietmeer. Manlief dacht dat het nu eens tijd werd om kaartjes te regelen voor een David Bowie concert. Had het daar al jaren over, maar muts as I am kwam het er steeds niet van. En er wel altijd over hebben. Raar. Dus daar was ik, 15 oktober 2003, in Ahoy. En om het kort te houden, het gevoel wat ik daar meemaakte, was iets wat ik al jaren zocht. Ik hoorde ‘Heroes’ live en dacht ‘Nu kan ik dus rustig doodgaan of in een rolstoel belanden, maar ik ben hier, nu, kom maar op’. Voor het eerst was het dat – daar – de tranen over mijn wangen biggelden. Ik kan mij niet heugen hoezeer mij iets eerder zo geraakt had. Ik ben zo’n beetje twee weken compleet van de kaart geweest.

En ik weet en wist gewoon dat muziek medicatie kan zijn. Zat ik al niet als kind en puber op mijn kamer muziek te draaien? Was ik al niet ‘een aparte’ die na het ontvangen van zakgeld meteen naar de plaatselijke platenzaak fietste om een Police-singletje te scoren? Hoezo snoep? En was ik al niet de vreemde eend die naar de soos ging – met die wonderlijke tiepes die “The Doors” draaiden, terwijl mijn vriendinnetjes naar de disco gingen? Ik heb er niet eens zozeer over nagedacht. Ik deed maar wat. Vooral waar ik me prettig bij voelde. Ik skip nu even een hele jeugdperiode waarin ik me nogal heb uitgeleefd – zij het niet lichtelijk overdreven uit de ban ben gesprongen – tot het moment dat ik in Peter’s wereldje kwam. Dat was goed en best rustig en overtuigd na nogal wat baldadige jaren. 1984, ik was 16. En het was soul. En muziek. New Wave toen. Veel concerten. U2 was onze liefde – nu nog. Torhout Werchter, Pinkpop, fijn. Rijdende in een Fiat 128 met casettebandjes, vol met U2, Cure, Big Country, Bowie, Roxy Music, Echo & the Bunnymen en Simple Minds. Etcetera. Liefde = muziek. In mijn zijn is dat altijd onlosmakelijk verbonden met elkaar. Muziek = liefde.

En het is niet alleen Bowie, het is alles eromheen. De herontdekking, de mensen, de rollercoaster van muziek – van alles wat ik ‘vergeten’ was en wat ik zo verwaarloosd had. Van wat ik eigenlijk ‘was’. Hoe ik altijd al was. Hoe het grote genieten is begonnen….

Ja. Ik was erbij. Under Pressure, met Gail Ann Dorsey. En Heroes, en Life On Mars. Daar in Rotterdam. Met de ouder geworden Ziggy Stardust. Daar, waar soul als de bliksem insloeg.

Wordt vervolgd.

Walk on, Margreet

Starting

Zo zijn er veel woorden in je kop en moet je toch ergens een begin maken. Met een weblog bijvoorbeeld.

Eerlijk is eerlijk; ik heb vaak een grote mond. En te vaak een mening naar mijn smaak. En grote bekken met meningen kunnen maar beter schrijven dan altijd in den ronde blaten. Maar ergens vind ik een eigen weblog toch iets pretentieus hebben. Alsof je denkt dat anderen geïnteresseerd zijn in jouw verhaal, jouw mening, jouw dagelijkse beslommeringen. Who cares?

Zoals David Bowie ooit zei: “Who knows ? Not me” (The Man Who Sold The World). We zullen zien…

Welkom in ieder geval, mijn tot nu toe onzichtbare lezers. That was the river…and this is the sea.

*wave*