Celebration

Gisteren door de kinderarts vaarwel gezegd. Na drie jaren van zorg, ups & downs – met vooral veel van dat laatste – een officiële gezondheidsverklaring van arts en bloedwaarden gekregen. We hadden natuurlijk al gezien dat meisje zoveel beter was, maar wat is het fijn om daar nu een bevestiging van te krijgen. Het is haar zo gegund. Het is ‘op peil’. Met een kleine waarschuwing dat het eind van de winter waarschijnlijk nog een dipje kan opleveren, maar dat nemen we voor lief. Op peil betekent: niet iets extra, iets over. Maar op peil betekent in haar geval al enorme reuzenstappen t.o.v. ver beneden peil, zoals een half jaar geleden. Ze is van heel ver gekomen en ik ben supertrots op de manier hoe ze zich heeft staande gehouden en dit heeft bereikt. Meer dan we ooit durfden te dromen een paar maanden geleden.

2012 had veel mooie momenten, maar was niet een makkelijk jaar, op vele fronten. Met als extra zuur appeltje het afscheid van ons Moobje. Soms wat diep gegaan, daardoor misschien ook nog een beetje zoekende naar de juiste balans tegenover anderen. Ik besef me dat deze familie (en vooral ondergetekende) vaak gesloten over zijn gekomen. Ik hoop maar dat niemand dat persoonlijk opvat. Strijden tegen energietekorten en beschermen van de basis maken dat je niet zo sociaal bent als je zou willen. Overeind blijven is de eerste vereiste. 2012 heeft – net als sommige andere jaren – mij wederom laten beseffen wat de basis is van geluk. Gezondheid. Het is ook nog niet afgelopen, dit jaar, dus wie weet welke hoogtepunten er nog komen.

Voor nu ervaar ik de gezondheid van mijn dochter als het beste hoogtepunt van dit jaar. Let the happiness in. Celebration!

Pro-sitivo

Pro:

– Zon scheen vandaag

– Geen kopje of glas gevallen

– Ben al 14 uur op, zónder slaappauze

– Jongste goedlachs op schoolkamp gegaan vanmorgen. Tweede kampf in één maand. Eerste kamp gewoon geslapen. Zonder ’s avonds ophalen en ’s morgens brengen. Een mijlpaal, want slapen is al jaren niet vanzelfsprekend voor haar. Wat een opluchting, vooral voor haarzelf. Vanmorgen – ondanks klein griepje – vol vertrouwen en goede zin op schoolkamp gegaan. “Al heb ik 39 graden koorts, ik ga toch!”  Groep 8, drie nachten aan zee kamperen. Het was een fijn uitzwaaien. De eerste positieve doorbraak in dit huis komt op naam van Jongste.

– Gelukkig is onze straat niet oranje

– Ik heb Bram Moszkowicz al heel lang niet op tv gezien. Zaligheid.

– Ondanks een vreemde stilte vandaag (geen Moby en Jongste in huis is onheilspellend stil) tóch geprobeerd te genieten van de stilte. Maar wel bezig blijven en daardoor boven verwachting veel gedaan in huis. En uiteraard Peter Murphy keihard op de achtergrond. Dat kan, als het stil is.

– Muziek kan weer

– Eerste dag met Moby-momenten zonder te huilen

– En als klap op de vuurpijl: zee in zicht! Zomaar, spontaan geregeld vanmorgen. Twee heerlijke dagen in vooruitzicht met lief Sprokje. Heerlijkheid.

Veel pro’s en tuurlijk een beetje con’s, maar daar ga ik het nu niet over hebben. Dus! Weer tijd voor muziek. Na twee weken beginnetje met luisteren. Nu na drie weken al veel beter. Onwards. Up. Walk On.

Maximum volume…

*Waves* x

Walk On

 

 

“And if the darkness is to keep us apart
And if the daylight feels like it’s a long way off
And if your glass heart should crack
And for a second you turn back
Oh no, be strong….”

Ik kan niet zeggen hoezeer ‘dit’ me de afgelopen – pak em beet – 10 jaar heeft geholpen. Me een schop in de kont heeft gegeven, me heel hard heeft laten huilen. En lachen.

Het is mijn symboliek en het zal me eeuwig dierbaar blijven.

Walk On. Stay safe tonight.