Voetsel

een blok aan je been hebben

– Als kind was ik gezegend met een beenlengteverschil en heb – tot mijn grote afgrijzen – een tijd met een verhoging onder mijn schoen moeten lopen. Een blok aan mijn been. Ik was (helaas, dacht ik toen nog) nooit ziek. In tegenstelling tot mijn broer die in mijn ogen altijd griep had. En ik was slecht in liegen, dus kwam er niet veel terecht van mijn pogingen tot schoolverzuim in die periode. Bovendien werd het voetenwerk in het algemeen nogal serieus genomen bij mij thuis en bezocht ik maar één schoenwinkel: Spoor in de Kerkstraat. Want deskundig. Piedro-schoenen, uit dat genre kon ik kiezen. Dat was in de jaren zeventig het type bowlingschoen, maar dan nóg lelijker. Het was nog geluk hebben als je van de Vijftig Tinten Bruin de minst diarreekleurige bruin kon kiezen. Je kan wel spreken van een Piedrotrauma. Toen ik eenmaal mans en vrouws genoeg was – zo tegen het eind van de basisschool – ben ik mij pertinent gaan verzetten tegen alles wat ik niet meer duldde aan mijn voeten. Ik vermoed zelfs met twee van die pontificale armpjes over elkaar geslagen en dan zeggen: “Ik doe het niet meer!” Theme of my life. Jaren te meegaand, gezagsgetrouw en loyaal en ineens barst de bom en niets of niemand kan mij dan nog van mening doen veranderen. Vanaf toen werd het Adidas. Wit zwarte of zwart witte Adidasgympen. Het ene paar verving het andere. Ik zweerde bij de drie strepen. Mijn moeder vond dat alle inspanningen voor niks waren geweest, zei ze ooit. Ooit pasten één van mijn kinderen per ongeluk een Pjeedroschoen. Ik zag het net op tijd….

– En dan hebben we het gegeven Mannen in Uggs. Die combinatie bestaat. Echt waar. Ik heb gelukkig ooit mogen ervaren dat ik zelf een keuze had, dat ik Piedro, Birkenstocks en Crocs uit mijn leven kon laten en dat lelijke schoenen niet per sé hoeven. Dat was een bevrijding. En dat je als vrouw (vaker meisjes, toch?) in Uggs loopt, dat snap ik. Ik heb ze niet, maar ik denk wel dat dat fijn loopt. Voor een pantoffel vind ik ze persoonlijk nogal aan de prijzige kant. Maar mannen in Uggs? Dat staat gelijk aan dat ik een behoorlijke snor zou laten staan, als dat al kon. Welke fabrikant heeft ooit bedacht dat er een herenversie van Uggs moet komen? Iemand dus. Een sadist uit de Piedro-tak vermoed ik. Save Our Souls.

tumblr_ljgj6oottP1qizma1o1_500

– Nog een podo-itempje: voetvissen. Nooit gedaan, maar wil dit graag eens ondergaan. Iemand ervaring mee? Is het hygiënisch genoeg? Wordt dat water ververst na elk paar voeten dat beknabbeld is? (vast niet). Dat die visjes bijvoorbeeld eerst van een paar kalknagels, zwemmerseczeem, voetwratten en scheerwondkorsten hebben gesmuld en daarna kom jij dus. Die rijkelijke maaltijden zorgen ongetwijfeld ook voor veel poep. In dat kleine voetenbad. Zouden die visjes dat zelf opeten? Het lijkt me wel heerlijk, dat wel. Niet de poep, maar dat geknabbel bedoel ik. Oudste en ik hebben besloten dit binnenkort te doen. Jongste durft niet, maar wil absoluut mee en gaat waarschijnlijk alles filmen en heel vaak ‘Eeeew’, ‘Hahahaha’ en ‘Hihihihi’ roepen van een afstand. De heldin.

20120615114451_42_original_fish

– Bekentenis: voor het tuinwerk heb ik van die klompen – Strövels. Heel erg, weet ik. Ze zitten ook voor geen meter. Maar ik heb inmiddels vijfendertig paar plastic klompkes versleten en daar had ik geen zin meer in. En wilde ook wel eens de lokale agri-zaak tegemoet komen. Grappig feitje: toen mijn moeder die klompen zag zei ze: “Loop jij DAAR op? Daar liepen opoe Stokkum en oma Aaltje vroeger ook op, dat die nog verkocht worden!” Oké. 1-1 in het Piedro versus Strövels kamp ;p

Feet your sole. Doei.