Optiek

Grappige-bril

Mijn bril hing al best een tijd te recht en slap op mijn neus. Dat zit zo: ik heb een scheve bril nodig. Mijn oren  – die toch al redelijk opvallen – staan niet symmetrisch ten opzichte van elkaar daar aan beide zijkanten. Dat vind ik sowieso al een wreed grapje van de maker van de creatie Mij, met de wetenschap dat ik nogal hecht aan symmetrie. Dus toog ik deze week naar de opticien. Enorm aardige mensen daar. Echt ie-de-reen. Degene die mij hielp was een kloon van Pieter Derks (die van DWDD). Ik vind het altijd een fascinerend ritueel, die optische wereld. Dat gebaar waarmee ze de bril van je neus nemen, die loop met de armen naar boven, dan weer iets dalen en met een sierlijke hand-polsbeweging in jouw KNO-gebied belanden. Die bijna strijkende liefkozing als ze heel voorzichtig en discreet achter je oor willen kijken. Dat zijn één van de weinige mensen op de wereld die daadwerkelijk achter andermans oren kijken denk ik altijd. Samen met kappers en plastisch chirurgen. Of oorbelzetters. Welke mensen kijken er verder achter oren? Ikzelf eigenlijk nooit en dat realiseer ik me dan ineens als een vreemde daar kijkt. Pieter zag de scheefgroei meteen (aandachtig voor je staan, knieën iets gebogen, één been vooruit, armen wat gespreid en handen die willen handreiken, de rug naar achter gebogen, hoofd beetje scheef, daar sta je dan) en merkte vriendelijk op dat ‘ie best al een paar jaar meeging, die bril’. Met andere woorden, wat een aftands ding. Hij staat weer op de goede scheefte en hij heeft hem ook nog helemaal gepolijst. “Dan lijkt ie weer als nieuw, heb je weer een fris brilletje”. Mooi hè? Dus hoef ik voorlopig geen nieuwe. Ik hecht aan mijn Mouskourische derde oog. Bovendien vind ik een nieuwe bril uitzoeken één van de lastigste taken des levens. Tijdens het scheefzetten en polijsten van Derks een leuke conversatie met een andere medewerker die aan het telefoneren was. Die iemand in België moest bellen en bang was dat ze Frans moest spreken. “Ik kom nu steeds verder in België en deze heet ineens Monsieur. Kunt u Frans?” Heerlijk.

Inmiddels was mij al drie keer koffie aangeboden en zag ik Senior ook voorbij lopen. De eigenaar. Degene die iets meer dan 12 jaar geleden op die bewuste zaterdag mijn oog voor het allereerst bestudeerde, na dat bezoekje aan de kapper. Toen ineens de Privé heel wazig werd. Ben impulsief de eerste de beste opticien binnengestapt om te vragen of ze konden zien of er iets in mijn oog zat. Want ja, ik moest nog terugrijden. Het verwachtte simpele vuiltje kreeg een andere wending toen Senior wel heel lang aan het kijken was. Met zijn zoon ging bellen (ik vraag me steeds af of dat Pieter zou kunnen zijn). “Die was gespecialiseerd”, zei hij en ik dacht nog: “In wat? Wat een gedoe”. Dat je zelf nog in de veronderstelling bent dat het een simpel vuiltje is en dat iemand je toch op het hart drukt zo snel mogelijk een arts te bezoeken. “Vandaag nog”. De rest is bekend. Diezelfde dag nog bezocht ik de huisarts en de dienstdoende oogarts (ene stad) en lag ik een uurtje later op de afdeling Neurologie aan een infuus (andere stad). Ik snapte er echt niks van, serieus. Oogzenuwontsteking? Hoezo infuus voor drie dagen en niet gewoon antibiotica? Een holle naald in je rug en een MRI. Niemand die er iets over zei. Ook niet toen ik de volgende dag wakker werd en rechteroog ondertussen op standje zwart was beland. Die paniek, mijn vragen. Het ontwijken van dat door iedereen. Dat vind ik achteraf erg. Dat geheime gedoe. Ik hoop dat dat tegenwoordig anders gaat.

Heb nog steeds die opticien heel erg hoog zitten. Altijd als ik Senior zie, moet ik er toch even aan denken. Ik heb het hem wel eens verteld hoor, jaren later. Dat ik dankbaar was dat ie het serieus nam, zonder dat ik mezelf zorgen maakte. Het was ook nog eens mistig die dag, geen optimale combi met een oog vol mist. Maar het is me gelukt terug te rijden. En ik dacht aan een tumor, de hele weg terug. “Zo Greetje, dat was het dan”. En dacht vooral aan alles waar ik geen spijt van had, aan alles wat ik tot dan toe had gedaan, aan alles wat ik liefhad. Niet aan alles wat ik nog zou willen doen of zou willen hebben. Dat weet ik nog. Zo werkt dat dus blijkbaar, weet ik nu. In die context was de diagnose MS een enorme opluchting. Twee slopende weken, wachtende op de uitslag.

En deze week was ik daar weer. In die setting, wat ooit wazig was. Ik ben eigenlijk nooit heel veel bezig met die periode toen. Maar de weinige keren dat ik daar ben, schiet het toch altijd even door mijn hoofd. En Senior die voorbij liep. Altijd de neiging hem aan te spreken. Niet gedaan dit keer. Allemaal goede bekwame mensen, ik heb een enorm vertrouwen in die mensen daar. Dat vuiltjes niet per definitie vuiltjes zijn en dat scheef recht kan zijn. En dat twaalf jaar later Pieter Derks jouw bril even polijst, zonder te weten hoe of wat. En dat hoeft ook niet. En dat het deze keer warm was op de terugweg en autoraampjes open waren en U2’s klanken van “Where The Streets Have No Name” (live versie, uiteraard) de kleine ruimte van de auto vulden. En dan keihard “I wanna feel…sunlight on my face” meezingen. Denkende aan dat intro, waarbij ik er in het bos vaak een sport van maakte het complete drum-intro al rennend te volbrengen. Moby vond dat altijd leuk en rende dan nietsvermoedend mee. Dat hebben we samen geregeld gedaan. Moby, iPod en ikzelf.

En dat het deze keer niet mistig was op de terugweg, maar vooral lente.

“I wanna run, I want to hide….”

Voor San Gee


Don’t believe what you hear
Don’t believe what you see
If you just close your eyes
You can feel the enemy
When I first met you girl
You had fire in your soul
What happened your face of melting in snow?
Now it looks like this
And you can swallow
Or you can spit
You can throw it up
Or choke on it
And you can dream
So dream out loud
You know that your time is coming ‘round
So don’t let the bastards grind you down

No, nothing makes sense
Nothing seems to fit
I know you’d hit out
If you only knew who to hit
And I’d join the movement
If there was one I could believe in
Yeah I’d break bread and wine
If there was a church I could receive in
‘Cause I need it now

To take the cup
To fill it up
To drink it slow
I can’t let you go
I must be an acrobat
To talk like this
And act like that
And you can dream
So dream out loud
And don’t let the bastards grind you down

Oh, it hurts baby
What are we going to do? Now it’s all been said
No new ideas in the house and every book has been read

And I must be an acrobat
To talk like this
And act like that
And you can dream
So dream out loud
And you can find
Your own way out
And you can build
And I can will
And you can call
I can’t wait until
You can stash
And you can seize
In dreams begin
Responsibilities
And I can love
And I can love
And I know that the tide is turning ‘round
So don’t let the bastards grind you down

You go girl, with love xx

Music & more

 

Internet. Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat ik tot de wereld van digibeten behoorde. Ik vertelde over die Bowie-ervaring hiervoor, ik geloof dat ik toen ben gaan rondneuzen op Internet. Kwam terecht op de officiële Bowie-site en van het één kwam het ander. Niet alleen een uiterst vermoeiende uitdaging om te communiceren op fora – in het Engels, maar het hele forum-gegeven was nieuw. En een hele wereld met heel veel interessante mensen lag zo aan mijn voeten ! Met delen van muziek-interesses, persoonlijke situaties, van alles. Geweldig vond ik het.

Het heeft me zo’n beetje twee weken gekost om een avatar te maken. ‘Uploaden’…URL’s….wist ik veel. Maar waar een wil is, is een weg. Heb zoveel geleerd. Maar het mooiste; heb echt zoveel fijne contacten overgehouden daardoor. Nee, mensen achter Internet zijn minder cyber dan je denkt; net als jij nu, nu je dit aan het lezen bent. Je bent toch ook best wel echt ? 😉

Daarbij heb ik daadwerkelijk ook veel Bowienetters ontmoet inmiddels. Mooie, fijne mensen, worldwide 🙂 Met als hoogtepunt de fanclubdag in A’dam, in 2006. Geweldige ervaring. En toevallig kijk ik uit naar morgen, als Rob ons komt bezoeken. Ja, ook via BowieNet. Heb inmiddels soulmates van Schotland tot Canada. Ik vind dat een bonus van ut leven.

Fanclubdag Amsterdam, 2005

Amsterdam

Hier Peet, Rob en Laureen – bezoekje Den Haag

Rob en Laureen 00001

Tineke and moi, fanclubdag 2006

9248

Met Jule en Lindsay in London, feest Trevor

Jml

Met Ladyofthelake aka Claudia in Keulen

Kxf6ln 00033

Station to Station in London, Oxfordshire. Trevor’s Bday party. Mijn verjaardag ook. 12 november 2006.

Navalhero

Exe9n van de hoogtepunten ’s avonds: The Laughing Gnomes. Best normale mensen hoor, Bowie fans ;-)

TVQB50_5

Amsterdam 2007. Roxanne… *wink* Met Fingers en the crew.

Amsterdam '07 00019

Och zoveel meer. Heb honderden van dit soort foto’s. Good times.

En niet te vergeten het delen van muziek. Niet alleen Bowie, er is zoveel meer. Ik kwam in een flow van concerten, heerlijk. Elkaar CD’s sturen. Optredens. The Veils, Eels, Coldplay, Waterboys, Pearl Jam – in mijn eentje naar Arnhem in 2006, later Nijmegen Rockin Park met Peet. Kaiser Chiefs, David Sylvian, Paul Weller, I Am Kloot etc. U2 in 2005 – Brussel en Berlijn. Snow Patrol. David Byrne. Ik weet niet eens allemaal meer hoe of wat en wanneer. Jammer genoeg de laatste tijd wat op een laag pitje – die concerten – mede door het afgelopen pittige jaar. Prioriteiten, tis nie anders. Vorig jaar gelukkig wél weer U2 gezien, in Parijs en Amsterdam.

Parijs. Met Adri en Jasper.

Afb0017

Middenin een periode van schubs, maar een beetje negeren en adrenaline doen een hoop. Ik heb geweigerd me dat af te laten pakken, nadat ik me er meer dan een half jaar op verheugd had. Bad timing, you monster! Was zwaar, maar o zo mooi. Vooral Parijs. Het eindigde met een Pred-kuur in Nijmegen, maar heb wel U2 gezien. We slaan The Irish Boys dit jaar dan ook met een gerust hart over.

Was mooi. Amsterdam.

Afb0099

Van voorjaar 2009, tot voorjaar 2010. Een soortement van tandvlees-jaar. Als het op een schoolbord zou staan, zou ik het wel zo willen wegvegen met zo’n krijt-borstel. Schubs, Pfeiffer, Lyme, Slaapstoornissen, Kinderpsycholoog. Veel zorg wb de meisjes. Schuldgevoel t.a.v. zorg voor meisjes. Ik kan het niet. Ik kan niet meer. Weinig rust. Pijn in benen en handen. Gevoelsstoornissen. Blaasontstekingen. Moe met een hoofdletter. Interferon start. Kabouter Prikkebeen – of Prikke-buik-bil. Die spuit erin jassen stelt niks voor. Eerste maanden griepverschijnselen ? Ik voelde me meer Bonnie St. Claire in een achtbaan. Multiple Duizeligheid. Vertigo. Vre-se-lijk. Komt niet heel gauw uit mijn mond; maar wat een rottijd. Rebifje is nu geaccepteerd. Hoera. Sterker nog, it keeps me going :-)

Afgelopen zomer was zo fijn. Enorm. Momenteel teveel signalen van teveel zenuwtjes. Jammer. Misschien gaat het goed. Ik spreek de enkels en benen soms even streng toe, want geen zin in dat heen-en-weer gedoe naar Nijmegen nu. En ach, schub hoeft ook niet altijd met Prednisolon samen te gaan. Rust is ook ok. Maar ja ;-)

Ha! Hieronder een U2 Parijs momentje. Bad quality, maar who cares ? Op 1.19 kun je ondergetekende zien op de schouders van hubbie – inclusief spandoek, met vuurtoren en Walk On. Witte naval cap, c’est moi 😀

En daar in Parijs, sinds 1985, voor het eerst Unforgettable Fire weer live gehoord. Tears….

En hier het meest geniale lied, ever.

It’s a God awful small affair, to the girl with the mousy hair…”. 

Stay well, Magxxx

Walk On

 

 

“And if the darkness is to keep us apart
And if the daylight feels like it’s a long way off
And if your glass heart should crack
And for a second you turn back
Oh no, be strong….”

Ik kan niet zeggen hoezeer ‘dit’ me de afgelopen – pak em beet – 10 jaar heeft geholpen. Me een schop in de kont heeft gegeven, me heel hard heeft laten huilen. En lachen.

Het is mijn symboliek en het zal me eeuwig dierbaar blijven.

Walk On. Stay safe tonight.