Alles is liefde, soms met een stoorzender

Mijlpalen: Oudste heeft haar universitaire Bachelor gehaald en Jongste heeft met goed gevolg weer twee certificaten voor havo binnen weten te halen middels de staatsexamens. Eerstgenoemde is begonnen aan haar masterjaar en laatstgenoemde gaat een welverdiende sabbatical vieren het komende jaar.

De meisjes van toen zijn krachtige jongvolwassen vrouwen geworden. Als zussen een goede band met elkaar en hun eigen dingetjes samen die buiten mijn mamzone vallen, zoals het hoort. Mijn moederhart barst van liefde en trots door deze twee die ieder op hun eigen manier altijd het beste uit zichzelf (hebben) weten te halen, hun inzet en doorzettingsvermogen. Allebei bekend met periodes van vallen en weer overeind zien te komen. Zoals dat eigenlijk voor de meesten van ons mensen geldt. Maar desalniettemin trots, omdat het mijn meiden zijn en ik vaak van dichtbij heb ervaren (en nog) hoe groot de impact van persoonlijke uitval binnen een gezin is.

Trouwens, dat van dat slagen is eigenlijk alweer iets van juli. Ik loop wederom weer eens hopeloos achter met dit stukje waaraan ik ben begonnen en op een of andere manier nooit schijn af te kunnen maken. Dan overvalt mij weer vermoeidheid of andere stoorzenders (de nieuwe hond is fantastisch, maar medisch gezien een ramp), maar ook leukigheden (heel veel in zomertijd) en dan is het alweer de volgende dag. Of een week later. Een maand, of twee. In het moment leven en mijn eigen pace volgen werken goed voor mij, maar online wat onhandig. Niet dat dat erg is. Ik heb weinig haast en wel een dagelijkse behoefte om te schrijven, maar geen dagelijkse behoefte om online iets te delen. Het lullige is wel dat je dan ingehaald wordt door het seizoen. Zit ik nog middenin die zomerdingen, is het ineens een soort van herfst geworden en dat zo’n schrijfconcept dan ineens totaal niet meer actueel is.

Dat tekent trouwens tevens mijn leven, al jaren niet meer de dagelijkse fanfare kunnen bijhouden. Soms even weer uitvallen waarvan anderen wellicht denken ‘wat lang’, terwijl ik zelf vond dat het die keer best meeviel, een paar maanden maar. Maar ach, eigenlijk moet ik helemaal niet invullen wat een ander zou kunnen denken. Dat geeft niet alleen de suggestie weer dat ik me daar druk om maak (dat is al lang niet meer het geval), maar ook dat je denkt dat anderen aan je denken en iets van je verwachten, terwijl ze helemaal niets van je verwachten. Of sterker nog, niet eens aan je denken. Wat best gezond is. Ieder mens heeft uiteindelijk een klein groepje intimi om zich heen die echt waardevol zijn. Bij hen zit het meestal wel goed met ‘denken aan’ en verwachtingen. Die verwachten niet veel. De niet turvende types. Ik verwacht echt niets van een ieder die mij dierbaar is. Het is bovendien geen sinecure om met de gebruiksaanwijzing in dit gezin om te gaan, dat weet ik.

Een ieder moet maar denken zoals hij of zij het wil en de beste gebruiksaanwijzing voor het leven stelt iemand zelf op. Met alle persoonlijke pluspunten en zwaktes een handleiding voor jezelf weten te vinden. En dat dan combineren met eventueel een gezin erbij waardoor al die individuele, geregeld ingewikkelde, handleidingen dan weer samengevoegd worden tot een soort van overkoepelende gebruiksaanwijzing. In ons geval ook nog met pagina’s kleine lettertjes in het aanvullende pakket.

Zo’n handleiding is voor velen best een zoektocht en valt niet altijd mee. Daar heb je soms echt wel hulp van buitenaf voor nodig. Maar uiteindelijk ben je zelf de beste deskundige wat jezelf betreft, als je kunt loslaten wat hoort en daadwerkelijk durft toe te geven wat jij echt nodig hebt voor jezelf om het leven een beetje leuk te houden. Eerlijk naar jezelf zijn, echt oprecht eerlijk, dat vergt best wel wat moed. We zijn onbewust soms zo geïndoctrineerd door alles in het leven wat hoort en moet. Ook al denk je van jezelf dat jij misschien wel een vrijgevochten persoon bent die toch altijd al deed wat ie wil. Ze zijn er, zeker. Die geluksvogels. Maar in de minderheid.

En dan wordt je ziek. Dat van niet zomaar even een griepje, maar dat andere. Fysiek en/of mentaal en niet zomaar even weg te wuiven. Dat probeer je natuurlijk eerst best lang, want ziek is zwak en niemand wil zwak zijn. Je moet er helaas uiteindelijk wat mee. Je kunt nog steeds wel van alles willen zoals voorheen en ik durf te beweren dat iedereen die te maken heeft gehad met heftige uitval en harde diagnoses eerst vooral nog een tikkie harder heeft gehold om aan zichzelf en anderen te bewijzen ‘dat het allemaal nog wel meevalt en dat zullen we nog wel eens zien’, maar toegeven dat alles niet meer lukt en ook niet meer terug zal komen is de eerste stap naar rust.

Vanuit die ontkenning onstaat vaak het breekpunt, omdat brein en lichaam dan echt gaan uitvallen. Soms letterlijk omvallen. Soms letterlijk geen woord meer uit je mond kunnen krijgen. Compleet uitgeput. Apathie. Daarna in vele gevallen de realisatie dat het vaak niet valt uit te leggen, vooral als het echt chronisch en permanent is. Naast je eigen strijd ook nog de strijd aangaan met het sociale leven (ouders, vrienden, familie, uitleggen, verwarring, begrip, onbegrip, verwachtingen).

Dan komt wanhoop ineens in beeld. En dan, als je geluk hebt, onstaat er vanuit die wanhoop ineens een keerpunt. Iets van loslaten. Niet dat gezeik van in je eigen kracht staan en dergelijke, maar een soort oerkracht van binnenuit die je tegelijkertijd een enorme schop in je reet geeft en alles van intense rust. Ik kan het niet goed verwoorden. Iemand die gelovig is zou zeggen dat ze het licht hebben gezien, maar dat is flauwekul. Dat is weer van buitenaf, nooit van binnenuit zonder het lef om je eigen grote broek aan te trekken. Ik geloof wél dat lichaam en geest een fascinerende gave tot heling bieden als je het geluk hebt daar open voor te staan en dat te kunnen omarmen. Daar komt geen Jezus of kwakzalverige goeroe aan te pas. Wel met de hulp van goede artsen en de juiste medicatie, in mijn geval dan.

Van breekpunt naar keerpunt. Weten dat je nog kunt voelen en genieten, ook al is het maar op micro-niveau. Gewoon voelen. Het is zo’n dun lijntje, dat van links of rechtsom. Bij mij pakte het keerpunt goed uit, maar er zijn veel mensen die niet in de gunstige omstandigheden verkeerden met al hun ellende en het leven liever eindigden om verlost te zijn van die eeuwige pijn. Het verschilt per mens en omstandigheden en heeft niets, maar dan ook niets, met sterk of zwak te maken. Life is a bitch.

Na de wanhoop kwam bij mij ook het keerpunt. Ik laat mij inmiddels leiden door alles van binnenuit in plaats van de normen en verwachtingen van buitenaf. Maar meestal, voor heel veel dingen zijn geen woorden. Alleen een gevoel die niet in woorden zijn uit te leggen. Ik houd nog steeds van schrijven, maar ben daar in tegenstelling tot vroegere tijden helaas vaak te moe en overprikkeld voor naast alles wat moet gebeuren op een dag tussen het slapen door.

Genoeg geklaagd, nu even weer waar ik het eigenlijk over wilde hebben. Ik geniet al geruime tijd van de zomertijd in eigen huis en tuin, maar niet zozeer van hittegolven. Nog altijd beter dan kou, maar kon vroeger veel beter tegen hitte dan nu. Maar ineens de herfst nu zonder een soort van overgang, wat een drama. Het schakelen valt mij zwaar. Dat beetje regen laatst was zeer welkom voor de natuur, daar ben ik blij mee. Ineens zo donker nu en weer binnen zitten. Die fucking moeiheid weer. Ik slaap weer meer overdag als anderen actief zijn. MS is toch geregeld de afkorting van Mega Stoorzender geworden. Gelukkig heb ik de nacht nog, zoals nu. Mijn eigen opleefmomentje terwijl de rest van de wereld op de normale tijd slaapt en morgen weer moet werken.

De meeste mensen hebben hun zomervakantie elders weer achter de rug. Vroeger hield ik van op zomervakantie gaan. Laat mij maar thuis nu, dat van alles zonder gedoe van reizen en het beste vakantiehuis ever. Mijn huis. Mijn wc. Mijn badkamer. Mijn tuin. Mijn stoelen en mijn bed met airco in de slaapkamer. Bovendien heb ik mijn tuin zeer lief en vergt dat veel aandacht in deze droge tijd, plus een nieuwe jonge hond met verlatingsangst die inmiddels hier helemaal opbloeit en zijn stekkie heeft gevonden. Dan ga je zeker niet weg. Wat een schot in de roos deze hond, er is nog meer liefde bijgekomen in dit huis.

Minpuntje: die mini-oren zijn echt een drama. Constante oorontstekingen en dierenartsconsulten. Voor de zoveelste keer weer dierenarts en onder narcose middel in oren gespoten, want onmogelijk om bij bewustzijn bij deze sterke jongen in zijn oren te kijken, laat staan behandelen. Dit verdient onze Boris niet, van nature zo’n ontspannen en lieve hond en dan steeds die pijn en die stress van het behandelen. Ook voor ons stressig. Gelukkig heeft Boris ook de gave om altijd gelukkig en tevreden te zijn. Als iets over is, is het ook weer vergeten en dan weer door naar vanouds rennen en gek doen en vooral heel veel knuffelen. Als mensen als honden zouden zijn was de GGZ totaal overbodig.

Ok, zomer dus, waar ik wat over wilde vertellen in eerste instantie twee maanden geleden. Ik snap dat zomervakantiegevoel bij anderen wel en de wens om even weg van huis en sleur te zijn. Ik deed jarenlang ook niet anders. Ik ga nog wel vertellen over onze fantastische camperjaren (3 campers gehad vanaf mijn 21ste, ik ben nu 51) en dat van toen ik alles nog kon en de meest prachtige omgevingen ontdekte in Europa. Vooral Corsica. Golden Years.

Buiten de oververmoeidheid toen zelf nog totaal geen last van hoogtevrees, angsten en overprikkeling. Vakantie in de pre-hersenletselperiode zeg maar. Mooie herinneringen. Ik heb genoeg ervaren om nu nergens spijt van te hoeven hebben.

Er is het een en ander wat ik heb moeten inleveren in de afgelopen 20 jaar. Niet meer kunnen werken en later niet meer kunnen autorijden zijn dingen die best een impact hebben gehad en nog, eerlijk gezegd. Reizen en kamperen opzij zetten zijn eigenlijk maar een schim in dat plaatje. Net als concerten bezoeken. Ik heb wat dat soort dingen betreft enorm gepiekt in al die jaren toen het nog kon. Ik had niet meer mooie herinneringen kunnen verzamelen en heb er alles uit gehaald toen het nog kon. Daar ben ik dankbaar voor. Ik kan daar voor eeuwig op teren en daardoor nu de rust vinden van niets meer per se te hoeven. Omdat alles wat ik enorm fijn vind en fijn heb gevonden allemaal heb mogen ervaren. Nu vind ik andere dingen fijn in een meer micromodus van rust die mijn leven heel draaglijk en prettig maken.

Mijn hoofd en lijf zijn ooit onvrijwillig in standje rust geraakt, geheel tegen mijn natuur in als doener en dat gaf – en geeft nog steeds – nogal wrijving. Inmiddels is het voornamelijk vrijwillig geworden, dat alles van rust en prikkelvermijdend gedrag, simpelweg omdat ik dat nodig heb en anders totaal uitgeschakeld raak. Maar de discrepantie tussen het echte zijn en het zijn wat nodig is blijft en blijkt altijd weer mijn grootste struikelpunt. Van nature een actieve geest en persoonlijkheid die ineens altijd tegennatuurlijk moe zijn. Als een Max Verstappen die ineens gedwongen wordt tot een breiclubje. Beetje overdreven metafoor, maar het valt moeilijk uit te leggen, hoe hersenbeschadiging werkt (heel technisch en voor velen verre van interessant, houwe zo). Het komt er op neer dat je van fatique op neurologisch gebied absoluut niet kan winnen door ontkenning of verzet. Het is alles van overgave.

Ik ben er al 20 jaar mee bezig en ben inmiddels al een tijd op de goede weg, maar blijf dat nog steeds het moeilijkste vinden in alles van MS. Mijn persoonlijkheid aanpassen aan MS, in plaats van MS aan te passen aan mijn persoonlijkheid. Dat laatste, dat heb ik zolang geprobeerd, maar is een kansloze missie gebleken.

Rust komt met accepteren en overgave, het is niet anders. Soms blijf ik strijden en eigenwijs, maar weet inmiddels dat ik kansloos ben tegenover MS. Vaak las ik: “Ik heb MS, maar MS heeft mij niet”. En ik voelde dat altijd ook precies zo. Ik ben meer dan MS, zoveel meer, ik laat die fucker mijn leven niet bepalen, no way. Die naïviteit heeft me lang op de been gehouden. Strijdbaar gehouden, hoop gegeven. En stiekem denk ik dat nog steeds ook al weet ik inmiddels beter. Het is een mooi hoopvol gevoel die iedereen met MS nodig heeft om mens te blijven, jezelf te blijven en het gevoel van controle te behouden over jezelf als mens. Maar ook, door de strijd enigszins op te geven en toegeven dat ik niet kan winnen van MS maakt dat ik gestopt ben met energie te steken in zinloze koppigheid. Het geeft mij de rust die ik nodig heb. Ik ben altijd moe, meer moe dan de gemiddelde mens. Maar vechten tegen iets wat sterker dan mij is gebleken gaat alleen maar meer ten koste van mijn eigen energie die ik toch al niet echt heb. Handdoek in de ring. White Flag.

Het mag dan aanpassen zijn, het neemt niet weg dat ik erg genoten heb van de zomertijd, mijn eigen huis, tuin en dierbaren, met allemaal onze eigen modus voor actie versus ontspanning. Vaak voel ik me nog steeds wel waardeloos vanwege het feit dat ik een belabberde vriendin ben geworden, een energieloze moeder die niet eens meer kan autorijden met een kind naar therapie of spontaan mijn ouders bezoeken.

Ik kan ervoor kiezen om eeuwig te zorgen dat anderen het minst last van mijn MS en breinschade hebben (er zijn mensen die zich gedupeerd voelen door mijn MS, depressies en daardoor mijn verminderde interesse in hen, ze bestaan). Ik kan er ook voor kiezen om eindelijk eens voor mezelf te zorgen. Dat lukt steeds beter. Dat moet ook wel om de schade te beperken in progressie. En hoe beter ik blijf, hoe makkelijker voor anderen. Win-winsituatie. Ik heb besloten dat dat mijn probleem niet meer is, ervoor te zorgen dat anderen het snappen. Dat kost echt teveel energie en dat gaat toch niet volledig lukken. Dat wat ik fijn vind en nodig heb matcht al jaren niet meer in het sociale leven. Ik ben niet meer zozeer uit op begrip, maar volg wat ik zelf nodig heb.

Ben zeer gericht op eigen huis en tuin. En wat de tuin betreft, het was elke dag een feestje de afgelopen maanden. De Agapanthus en Zonnehoed die bloeiden, blij plus.

Genieten van de klaprozen

De Hibiscus in volle bloei

Heb Gladiolen gekweekt en het uiteindelijke resultaat was ok, maar veel teveel moeite voor iets van zozo. Exit Gladiolen.

Vele plantjes in leven houden, steeds nieuwe soorten. Ik doe steeds mijn best maar het valt niet mee. Hortensia’s lukken moeilijk hier en daar baal ik van. Te droog denk ik. Maar gelukkig nog genoeg om van te genieten.

Vooral de Cosmea, elk jaar een feestje in de tuin. Absoluut de moeite van het zaaien waard als eenjarige.

In juni plukten we ons de pleuris met de hoeveelheid aan kersen vanuit de kersenboom. Ze waren echt heel rijp en smakelijk. Maar zoveel, er viel niet tegenop te eten zodat ik zakkenvol met kersen in de diepvries stopte die later bevroren steeds de perfecte ijsblokjes waren in een glas wijn.

Olijfjes aan de olijfboom groeien goed. Eigen mediterranee in de achtertuin.

Blije types die blij worden van een tuin

Ook heel veel klussen binnenshuis gehad. Manlief heeft in zijn vrije uren veel geverfd en opgeknapt. Na jaren is deze broek uiteindelijk weggegooid, want op. Rouwmomentje hoor.

Zonnebloemen in pot. Ze zijn nu op hun retour, maar vogels en bijen doen zich nog steeds tegoed.

Hier waren de tomaatjes nog groen, inmiddels rood en als je dat proeft dan wil je nooit meer zo’n smaakloze waterbom uit de supemarkt.

Avonden vooral buiten op deze plek doorgebracht de afgelopen maanden. We zitten ineens weer binnen. Ik ben er nog niet klaar voor. Dat omschakelen ineens van buiten naar binnen. Die hangende plastic zakjes zijn tegen de vliegen. Met schapen in het achterveld (=poep) ontkom je hier niet aan vliegen. Ooit al eens die tip gekregen en helpt echt!

Alles bloeide nog zo, nog geen drie weken geleden. Deze week zag ik de eerste ooien achterin het veld al weer met een blauw achterwerk. Fucking hell, stop de tijd. Dit is eigenlijk wel het beste beeld wat mij beschrijft wat de afgelopen maanden betreft. Inclusief tuindecolleté en tuinmaatje.

Mijn favoriete seizoenen zijn alweer op hun retour. Gelukkig houd ik nog wel een beetje van de herfst, maar mijn mentale gemoed wat minder. Ik baal er wel een beetje van dat ik zelfs in mijn favoriete seizoen ook weer geregeld ben uitgevallen. MS kent geen empathie, hij wordt nogal naargeestig. Beetje meer slapen dus. Gelukkig eten we elke dag best heel lekker en zijn mijn inspanningen wat de tuin betreft enorm beloond wat bloemen, bijen, vlinders en vogels betreft. De huismus schijnt uit te sterven in de stad. In onze achtertuin bevindt zich al jaren een mussenkolonie, het zijn er inmiddels wel 50 bij elkaar. Ik koop zakken vol met vogelstrooivoer, ververs de vogelbadjes regelmatig, het loont zich echt in vogelvreugde in de tuin met een klein beetje moeite. Al jaren jong Pimpelmeesgebroed in het nestkastje. Regelmatig spechten op bezoek, zowel de bonte als de groene. Want boom in tuin. Ik word daar heel blij van.

Morgen gaan we met Jongste naar de eindevaluatie van de zoveelste psycholoog. De afsluiting van een jarenlang traject in de Jeugdzorg, voorlopig. Klaar met praten en sociaal gewenst gedrag naar hulpverleners. Tijd voor rust. Afsluiten met een mooi liedje.

“Don’t let your soul get lonely
Child, it’s only time, it will go by
Don’t look for love in faces, places
It’s in you that’s where you’ll find kindness”

Be here now.

Liefs voor jullie allemaal x

Nu

Twee weken schoolvakantie bijna ten einde. Vanaf nu nog een beetje van dat hapsnapwerk en in een poep en een scheet is het zomer. Lente komt dit jaar als een oud dieseltje op gang en me realiserend dat we ons inmiddels al in mei bevinden maakt dat ik de klok nu even heel erg stil wil zetten. Mei, de maand waar ik over fantaseer in november en februari. En op al die koude dagen met een energiepeil van een halfdode vis met een haakje in de bovenlip die steeds terug geworpen wordt in het water. Gewoon doorzwemmen en niet focussen op die lip-piercing. Mei is mijn pakjesavond en verjaardag van een vijfjarige. Dan lig ik voor de derde keer op een koude winterdag boven en denk dan maar: “Het wordt altijd weer mei elk jaar”. En als ik nu buiten ben, weet ik weer waarom. Om over de 80% meer energie niet te spreken. Daar kan geen regenbuitje wat aan veranderen. Van alle maanden en bijbehorende schoolvakanties blijf ik in mei het liefst thuis, in Nederland. Elke dag nieuw licht, nieuw groen, nieuwe bloemen, nieuwe kleur. Het is fijn om even heel erg te houden van je eigen land, als je voor de rest niet zoveel met oranje hebt. Stuur mij in januari maar naar een paalwoning op Bora Bora. Nooit in mei en juni.

Want ik houd van mijn eigen tuin in mei…

3

En hoe irritant die schlemiele duiven in hun nest in de esdoorn pal aan het terras ook zijn (werkelijk, duiven, wie heeft dat soort ooit bedacht?), ik gedoog ze beter dan welke Wilders dan ook. De merels maken veel goed.

Over lentekriebels gesproken, er woont hier een jongedame in huis die qua hele jonge hormonen het perfecte slachtoffer is voor hedendaagse boybands zoals One Direction. Ik vind dat prima en begrijpelijk en geniet van zo’n fase. Dat je nog niet nadenkt over commercie en zoekende bent naar iets wat met passie te maken heeft. En in al die onzekerheid zoekt naar iets wat jou verbindt met anderen. Vijf mooie jongens bij elkaar brengen en zingen over dat jij mooi bent zoals je bent, dat wil je horen als meisje. Dat snapt Simon Cowell prima. En ik ben de laatste die dat uit gaat leggen aan mijn twaalfjarige bakvis. Sterker nog, we zorgen voor kaartjes en zij heeft de avond van haar leven. Goed begin van de vakantie. Samen met vriendinnetje en Oudste, die als ‘begeleider’ mee ging, zodat Peet en ik weg van het gegil op een terrasje buiten konden wachten.

In de rij van duizenden meisjes, vol verwachting klopt mijn hart….

DSC00628

Prachtig om te zien, huilende meisjes die na afloop buiten kwamen. En een ander fenomeen rondom een concert met een doelgroep die niet zelf reist: heel veel wachtende ouders, een uur te vroeg. Mooi beeld.

DSC00634

Die meiden toch, “deskundigen verklaren”, zie hier —>  Wat meiden in boybands als One Direction zoeken

Afgelopen week zijn we er even tussenuit gepiept richting zee. Dat soort dingen zijn hier in huis redelijk last minute-werk. Naar zee willen, geen zin om op één dag teveel te reizen en voor een nacht hotelletje boeken. Zo’n aanbiedinkje en dat je dan per ongeluk in een heel prettig hotelletje beland soms (ook wel eens enorm tegen gevallen), maar was echt heerlijk. Van kamers, kunst, sfeer tot ontbijt. Vooral fijn, omdat Oudste fikse keelontsteking had en tussendoor kon rusten. En dat de zee toch zo heerlijk is. En ja, Nederland. Onderweg en niet per sé in de file naar de Keukenhof. Daarvan hoorden wij op het nieuws vlak voordat we hier gewoon langs reden. Grappig.

DSC00788

En de zee. Dat effect. Vooral ’s avonds.

DSC00722

Vrijheid. Dit maakt mij heel erg blij. … deze foto.

meeuw

En het is nogal een heel gedoetje, dat genieten van alles en wensen dat een dag tachtig uur zou hebben en dat het niet nodig is te slapen. Wat helaas wel zo is. Nu ben ik vooral heel erg van het nu. Degenen die veel verder en wijzer zijn dan ik zeggen dat je niet in het verleden moet blijven hangen. Dat zal zo zijn, maar ik kan het Nu alleen maar meer omarmen, met dat verleden en dat besef. Dan ben ik maar die zeikerd die vertelt over dat jaar geleden. Alles hiervoor is bepalend voor hoe ik nu ben en waar ik nu van geniet. Of van baal. De toekomst, daar heb ik niet zoveel mee. Morgen moet ik ook maar zien of dat lukt of niet. Juist alle jaren voor vandaag maken dat ik nu alles ervaar zoals het is. Ervaringen van toen, ervaringen van nu. Mensen van toen, mensen van nu. Ik dwaal wel eens af en heel vaak dwalen ‘anderen’ af van mij. Dat hoort er ook bij, weet ik inmiddels. Ik kan niet anders dan dit, zijn zoals ik ben op sommige momenten in het nu en toen.

Dat is het wel zo’n beetje.

2012

2012 begon best prettig in Januari. Dat ik in zo’n donkere tijd in staat was de vijfenzestige verjaardag van een fijn muzikantje te vieren, samen met hele leuke mensen, was een leuk begin.

bowie65

En traditiegetrouw – en al heel lang en hopelijk nog vele jaren – samen met Han en José mooie muziek- en persoonlijke momenten. Qua muziek bijvoorbeeld Blaudzun in Metropool. Moest wel mijn laarzen uit doen, want zere voeten en enkels. Maar op sokken wordt de muziek niet minder.

vf6f_blaudzun_5

En, ergens in maart geloof ik, één van mijn favoriete bandjes aller tijden, The Waterboys

wb

Van Flame On My Head en The Pan Within tot dennenappel within my belly. Tussendoor nog even heel ziek hondje…

md

De drang om naar een strand te gaan kwam ongetwijfeld van mij. Dat impulsieve en dan op het strand zijn op de meest mistige dag ooit. Mijn gevoel voor timing is nooit zo halleluja geweest. Maar we gingen. Wie kon bedenken dat dit de laatste keer aan zee voor Moby was? Ze hield zo enorm van de zee, het strand. Raampje van de auto opendoen vlak voor aankomst, dat zij de zee rook en compleet hyper werd.

bloemendaal '12 00048

Zonsondergang op 21 maart. Lente begint. Moeder Natuur is voor mij altijd al vele malen ‘officiëler” geweest dan welke geboorte van welke Jezus dan ook. In mijn leven zijn er niet veel dagen geweest dat ik de ondergaande zon van 21 maart heb gemist. Zo ook dit jaar. Ik rijd er elk jaar even heen, de plek waarvan ik weet dat ik haar daar het beste kan zien. Soms heb je dan een kadootje, qua lucht, en licht, zoals afgelopen jaar.

Digital StillCamera

In de tussentijd worden de minder fijne dingen steeds minder fijn. Na drie jaar geploeter was het onafwendbaar…

Kopie (2) van 2012-04-17 12.28.07

188 buisjes bloed en onderzoeken verder ging het ineens toch bergopwaarts. Stap voor stap, maar ze kwam, zag en overwon, die Guus :-))

Mei. Mijn favoriete maand. Ik ben in mei het liefst gewoon thuis, de maand met het minste verlangen om op vakantie naar het buitenland te gaan. Ik houd van Nederland in mei. De kleuren, de bloemen, de geur, het frisse groen. Mijn energie, vooral in mijn hoofd. Gras. Buiten zitten. De vogels. Het planten van bloemen in potten en manden, heerlijk. Ik zou wel 12 maanden mei willen.

Begin mei dagje op het water, altijd fijne uitstapjes.

Digital StillCamera

Ook in mei, Jannarok, Hemelvaartsdag in Diepenheim.

540254_310660405683953_100002199871660_741696_575092827_n

De tuin was er klaar voor, wij ook. Van alles te vieren, met name de gezondheid van Guus. De voorbereidingen voor het tuinfeest waren in volle gang en we verheugden ons er zeer op! Catering geregeld, mensen van ver hadden onderdak gevonden, muziek uitgezocht, tuinverlichting klaar, het weer was veelbelovend voor dat weekend. Niets dat ons kon tegenhouden. Kom maar op met dat feest.

Digital StillCamera

En toen werd de hond verlamd. En toen was ze er niet meer. Een paar dagen voor het feest. Voor een ieder die mij enigszins kent en/of mijn blog volgt hoef ik niet nogmaals uit te leggen wat dat beest voor mij betekende. Te jong, te wreed en onnodig. Dag feest. Na zes weken beleefde ik de eerste dag zonder een keer te huilen. Nu, na zeven maanden denk ik nog elke dag aan mijn grijze alles. Ik geloof niet dat dat ooit zal verdwijnen.

Ik heb zoveel foto’s van Moby, maar daar op dat strand in die mist, dat zijn echt de laatste kwam ik achter. Met zelfs een eerbetoon, gemaakt door Annelin. Da’s niet zo gek, want in huis was het grijze ouwe wijf wel een soort van afgod(in), maar toch, met de kennis van nu lijkt het een voorgevoel. Bullshit natuurlijk, maar sentiment valt zo nu en dan op de goede plek. Dag Moobje.

Digital StillCamera

Maar alles gaat door en dat lukt natuurlijk ook. Vooral als een dochter 12 wordt een paar dagen erna. Dan valt er wat te lachen en te vieren. Vooral vieren. Verdriet en plezier, het blijft een dun lijntje tussen die twee en zo zal het altijd gaan.

Annelin jarig, 28 Mei.

an

Fijn dat Tineke en Will er ook waren, lieve Tinus. Geen foto van toen, maar wel van eerder dit jaar. Bij Bowie’s AOW feestje in Amstelveen.

Digital StillCamera

En ik heb weken alle plekken vermeden waar ik dagelijks liep. De eerste keer weer Sterrebos deden we met vier man sterk. Wat ik vooral kende met twee vrouw sterk, een hond en ik. Heb daar als een Grolsch-tap gelopen. Later nog een paar trappen in het gat en gewoon gaan, naar al die plekken. Want we hebben teveel mooie plekken hier in de omgeving om niet NIET naartoe te gaan, ook zonder hond. Eerste keer Schipbeek weer, gelukkig samen met de meisjes. Inmiddels overal allang weer alleen aan het lopen, gaat prima.

Kopie van 2012-07-15 13.54.33

En dan heb je de jongste, waarvan de eerste dag basisschool  nog lijkt alsof het gisteren was en voor je het weet is die laatste dag aangebroken.  Eerst was er De Oudste, maar toen was er nog steeds De Jongste. Basisschool is verleden tijd, al een half jaar inmiddels. Gek dat het ook echt ‘weg’ is, want middelbare vraagt genoeg aandacht. Annelin op de Catwalk, dag Stedeke, hallo Waerdenborch.

Digital StillCamera

En oudste kampeert hier met klas in tuin….

Digital StillCamera

Ook zijn er mensen om je heen die spontaan goede ideeën hebben. Zoals vandaag bedenken, morgen naar Egmond aan zee. Mensen die jou redelijk kennen, dierbare personen waaraan je niet altijd alles hoeft uit te leggen. Die, ook als je er ‘even niet bent’, je dat nooit kwalijk nemen. Ze zijn er altijd. En al heel lang. Zoals Marian. En misschien vind ik dat soms te vanzelfsprekend (sorry), maar juist daardoor zijn het mensen die je altijd om je heen kunt verdragen. Ook in een hotelkamer.  “Het waren twee fantastische dagen!”

IMG_0305

Nog iets moois….Pearl Jam! Tweede concert in het nieuwe Ziggo Dome. Voor mij persoonlijk een geweldig concert, doordat zo’n beetje al mijn favorieten werden gespeeld en gezongen. Eind Juni, goede energie en Vedder & Co. Fijn fijn.

novum

http://www.nu.nl/muziek/2845180/pearl-jam-hartstochtelijk-in-ziggo-dome.html

Zomervakantie in eigen land dit keer. Was prima, geen gedoe en geen gereis. Geluk met het weer en dagjes uit. Enige nadeel is dat ik de Middellandse Zee wel mis, nu na anderhalf jaar. Verwend ja. Maar het was goed zo, prioriteiten verschuiven sowieso naar een soort van basis. Home is where the heart is. En overal ter wereld is er wel het licht wat je wenst, ook in Nederland. Zoeken naar kost vaak meer energie dan zien wat er dichtbij is.

Digital StillCamera

Nog dichterbij huis

Kopie (2) van 2012-08-02 15.10.58

In de tussentijd is er een vriendin die mij inmiddels al dertig jaar dierbaar is en die heeft besloten dit jaar naar Engeland te verhuizen. Regina. Ouwe. Niet leuk, maar begrijpelijk. Wat alles heeft te maken met het jarenlang vechten voor en het omgaan met een partner met Parkinson, waarbij mijn progressie hooguit een fractie is van hetgeen zij doormaken. Het afscheidsfeestje was lastig, maar wetende dat Regz, Andy – back to family – en kinderen het goed maken, daar aan de zee in Cornwall, maakt mij blij. Zal zeker één van mijn tripjes zijn het komende jaar. Regz will always be my Tinseltown in the rain 🙂

oo Ouwe & Ouwe, Augustus 2012.

Lekker warm was het ook soms

2012-08-19 12.42.38           water

Wil ook zo graag een keer weer het jaarlijkse weekend met de HBO-J meiden doorbrengen. Te vaak moeten cancelen de afgelopen jaren,. De Zee dit jaar weer. Ik doe een dringend beroep op o.a. het monster om al die plannetjes door te laten gaan komend jaar.

Digital StillCamera

Een ander hoogtepunt van 2012 vond ik wel het concert van Patrick Watson. Er zijn niet veel artiesten waarbij ik zoveel intimiteit, passie en nabijheid heb ervaren. Heb Watson al jaren zeer hoog. Nu eindelijk live gezien, hoe mooi. “Lighthouse’ is geloof ik mijn meest dierbare lied van 2012.

BILD7099

Mooie dingen van dit jaar. En dan gaan de blaadjes vallen. En dan landt alles van alles daarvoor ineens zo hard. Als het goed en bergopwaarts gaat met degenen die je lief hebt, dan kun je je blijkbaar permitteren je over te geven. Dat dat begint met een stemming die niet zozeer vol van licht is. Gelukkig is er afleiding, want er is altijd wat te vieren. Han vijftig bijvoorbeeld, leuk feestje!

Digital StillCamera Digital StillCamera  BILD7250 jm      Met José, vind deze foto vooral leuk, omdat we eigenlijk niet zo vaak samen op de foto staan, toevallig twee keer dit jaar (zie foto boven). Toch kennen we elkaar inmiddels al bijna dertig jaar. Soms zeggen ze over mensen dat je ‘ze midden in de nacht kunt bellen’, als er iets is. Ik weet dat dat kan. Alleen de gedachte zegt veel. Mooie momenten weer beleefd dit jaar, met Han en José.

BILD7252

De rest van September vergeten we maar even……

Guusje 16 in oktober!

BILD7266

Alsmede Radiohead gezien.

media_xl_1390664

De rest van oktober vergeten we maar even….

November. Vierenveertig geworden dit jaar.  Man man. Leuke kadootjes, dat wel!

mm78       Digital StillCamera

En lieve Karoline karoline zandvoort 00018

En ook mooi, een nieuw buurmeisje. Mila. Kleine dingen die onverwacht heel even een vertrouwd gevoel gaven… Ben blij en vereerd tot peettante te zijn gedoopt.

m en m

Crossing Border, terwijl iedereen bij Kyteman zat (ik ook even), genoten van Mark Lanegan

Familieomstandigheden zijn ook veranderd, wel een bewogen jaar geweest. Maar pakjesavond was gezellig, alsmede de kerstdagen. Kleine meisjes worden groot…

GA

En ik wil – bijna aan het eind – iemand noemen die eigenlijk altijd voor mij, voor ons klaar staat. Onvoorwaardelijk. In 2012, maar eigenlijk altijd. Mama. En oma. Dank voor alles. Ik besef maar al te goed dat het voor velen van mijn generatie al niet meer vanzelfsprekend is een moeder te hebben. Ik ben er enorm dankbaar voor. Ook met een lieve schoonmoeder. Lucky me!

Altijd in voor een geintje, die moeder van mij 😉

kerst '08 00049

Gelukkig heb ik door het schrijven van dit laatste blog van 2012 weer even op een rijtje gekregen hoeveel mooie momenten er zijn geweest in het afgelopen jaar. Met name de kleine dingen, wellicht voor de lezer niet zo interessant, voor mij groter dan je zou denken. Het is maar een selectie. Beseffende, dat er vele dagen geweest zijn dit jaar waarin ik misschien meer dan andere jaren in mijn schulp ben gekropen. Solitude, wat heb ik dat vaak nodig gehad dit jaar. De zorgen rondom Guusje vond ik heftig. Ben dankbaar en opgelucht dat Oudste een enorme gezondheidsstap heeft gemaakt. Het verlies van Moby heeft mij erg geraakt en nog. Maar de scherpe kanten zijn er af. 2011 vond ik persoonlijk een fijner jaar dan 2012. Maar dat is geweest en ik heb alle vertrouwen in het komende jaar. Met al een paar dingen waar ik mij op verheug.

Lieve mensen, rest mij nog jullie een enorm fijn jaar te wensen. Blijf gezond, dat vooral. Blijf lachen en blijf je verbazen. Blijf een mening houden. De jouwe. Blijf genieten. Van grote en kleine dingen. De jouwe. Blijf vooral jezelf. Voor een ieder die het nodig heeft op dit moment: sterkte. Voor een ieder die plezier heeft: deel het, ik lach graag met je mee! Ik groet degenen die mij volgen op de achtergrond en liever onzichtbaar blijven. Ik dank allen die een enorme steun zijn geweest dit jaar. Ik heb jullie lief. Ik dank de mensen die mijn blog lazen en degenen die mij hebben vermaakt met mooie verhalen en die mij aan het denken hebben gezet en hebben laten lachen. Of muziek hebben gedeeld en op enige manier inspirerend waren. En zolang we gelukkig niet weten wat er zich achter elke voordeur afspeelt, weten we in ieder geval dat we zorgvuldig om moeten gaan met oordelen. Love and understanding. Geen groter cliché was ooit zo waar. Ik sluit het jaar heel graag af met een liedje waar ik vrolijk van word. Toen en nu. Love and understanding. Love is all.

Veel licht en liefde voor iedereen, in welke vorm dan ook. Happy New Year.

Margreet x

Kampong Deepen

Gezelligheid in de tuin vandaag. Guus en de meidenklas van veertien stuks sluiten het jaar af. Niet een makkelijk jaar geweest voor het deerntje, gelukkig veel te genieten voor haar de laatste tijd. Bergje op! Mooi stel dit.

Vandaag het verwachtte telefoontje van mentor Bram (Oo-Aa-Wee, voor intimi) dat ze uiteraard niet bevorderd is naar 4 VWO door teveel ziekteverzuim. Maar 4 HAVO vond het team akkoord – cijfers zijn goed genoeg voor VWO, maar simpelweg  te weinig cijfers. Rotvakken eruit en keuzeprofiel. Mooi met dit bovenstaande stelletje mee naar de volgende fase, blij kind! Met als extra keuzevak wiskunde, om VWO in beeld te houden. Nu maar hopen dat gezondheid goed blijft gaan, heeft ze zo verdiend. Na de vakantie gaat ze naar dezelfde middelbare school die ik bezocht. Van die hele rare fases in een moederleven, temeer omdat dat nog als gisteren voelt. En zag dat sommige leraren van weleer nog steeds doceren. Kan niet waar zijn dat de tijd zo snel gaat.

Het stinkt hier inmiddels enorm naar vuurkorf en de kaarsen en fakkels zijn aan. De gezelligheid in de achtertuin gaat nog wel even door vermoed ik. Wat een prachtige leeftijd – die meiden. Zo herkenbaar, genieten staat voorop en zo hoort het! Verantwoordelijkheden mijlenver weg. In een poep en een scheet ben je werkende, getrouwd, met hypotheek en uiteindelijk moeder. En heb je op een dag zelf een kind van vijftien, die jouw Gisteren visueel maakt.

Dagjes plukken.