Iets meer dan veertig

En iets jonger dan zestien naast me….

Een nieuw levensjaar erbij weer dit weekend – tis toch altijd maar weer afwachten of je dat gaat redden. Afgezien van het feit dat de zwaartekracht – lichamelijk gezien – zichzelf inmiddels al een tijd  heeft gepresenteerd en schaamteloos aanwezig is. Wat neigt tot hangen gaat uiteindelijk hangen. Van oogleden tot alles daaronder. Maar wél weer een jaar erbij, dat me dat is gegund is mooi. En wat dat hangen betreft: in de kern is er niet veel verschil tussen 40+ en -16….er moet op allerlei fronten iets gelift worden. Kijk, dat vind ik dan weer geruststellend, zo’n constatering. In feite ben je dus als vrouw het grootste gedeelte van je leven bezig te proberen dingen in een opwaartse beweging te manoeuvreren. Mentaal ook, denk ik. Soms lukt dat, soms gaat dat ook faliekant mis. Die eeuwige rotberg op.

Het voordeel van een ouwe zak zijn is dat egoïstische beslissingen je makkelijker afgaan, zoals gewoon lekker doen hoe jij het wilt. Dat je weet dat je meer in de stemming voor feest bent als de blaadjes weer aan de bomen komen in plaats van dat ze vallen. Een petit party met z’n vieren – het was een goed idee. En straks los gaan als de blaadjes weer verschijnen. Uitnodigingen volgen nog…

Egoïstisch zijn en toch vele lieve reacties ontvangen, dierbare woorden en hartverwarmende geschenken. Muziek, vuurtorens en licht. Letterlijk. En dan terugrijden van dat etentje met z’n vieren en ineens een enorme vallende ster voor je zien. Ik ben verre van religieus – op Moeder Aarde na – maar dat er letterlijk een licht van boven kwam, dat heeft zelfs mij niet onberoerd gelaten. Ik heb dezelfde wens gedaan die ik elke dag wens. En onder andere zoiets ontvangen:

“Verwenkadootjes” – zoals Annelin dat persé wilde (“Mama is zo vaak zo moe”)……. té verwend ben ik, kan ik wel zeggen. En muziek van dierbare muziekvrienden. Zoals Spinvis, zo mooi.

En dit…

Truste, Magz xx