(H)oren

Geluid. Er zijn veel geluiden die we makkelijk kunnen missen, Andere maken het leven net iets leuker, zoals muziek, voor mij persoonlijk. Het prettige van muziek is ook dat je hier doorgaans op een eigen gekozen moment naar kunt luisteren en naar hetgeen jij leuk vindt. Muziek krijgt een andere lading als het ongevraagd op je af komt, op een tijdstip dat jij het niet wilt horen, of als het niet jouw smaak is. Of te hard. Ik moet denken aan ons tuinfeestje, daar zullen ongetwijfeld mensen aanwezig zijn geweest die het voorgaande beamen. Bij deze excuses. Ik luister vrij veel naar muziek, meestal via iPod en ’s avonds draait er hier geregeld een CD. Maar net zo vaak heb ik ook helemaal geen zin in muziek. Sterker nog, vaak heb ik helemaal geen zin in welk geluid dan ook.

Eerder schreef ik al eens over dit onderwerp. Ik ben blijkbaar nogal hypersensitief voor geluiden. Maar er is dan ook altijd geluid, vaak lawaai, om je heen. Een beetje de hand in eigen boezem steken trouwens, met een doe-het-zelver aan boord. Anderen zullen zeker wel eens gevloekt hebben tijdens een dutje, met geboor en getimmer van deze zijde. Een paar maanden is er inmiddels geboor en getimmer van alle kanten geweest. Zo gaat dat met mensen. Er is altijd wel iemand die bouwt en verbouwt, zoals wij die periodes ook kennen. Daarnaast heb je grasmaaiers, heggescharen, kantjesknippers, brommers, tuinfeestjes, voetbaltrainingen, tenniswedstrijden, heel vroeg startende diesels in de ochtend, heel vroeg startende duiven, merels en krijsende vinken, blaffende honden, boomzagers, dakplatensoldeerders, drummers, gitaristen en mensen die denken dat den ganschen bevolking doof is, gezien hun volume als ze spreken. En als je dan eindelijk in een van God en iedereen verlaten huisje op een eiland gaat zitten om twee weken te gaan genieten van rust en stilte, dan krijg je ineens ’s nachts te maken met kuddes scheiten en gapen om je heen met allemaal een bel om en schapenhonden die je overdag niet hoort, maar ’s avonds na tien uur massaal aan de blaf gaan. En drie vinkennnesten onder het dak van je veranda, net aan de slaapkamerkant. Geloof me, je verlangt dan zelfs naar duiven, om zes uur ’s ochtends. Gelukkig hoef je op vakantie verder niet zoveel en heb je wat minder last van slaaptekort.

z

Momenteel hebben we er een nieuw lawaai bij, er wordt namelijk glasvezel aangelegd in ons lieflijke stadje op het platteland. Nu bezig in onze buurt. Dat is dus vanaf een uurtje of half acht de eerste tril, trek- en klopgeluiden. Als je al muziek wilt luisteren overdag moet de deur dicht, anders hoor je het niet. En ik weet heus wel dat ik straks ook blij ben met dat snelle Internet, maar als dit voorbij is komt er wel weer wat anders. Er is altijd lawaai. Misschien valt het meer op als je wat vaker moet rusten dan een gemiddeld persoon. Misschien zou ik wel eens oordoploos op een kussen willen vleien.

Ik heb het even opgezocht en er zijn meerdere plekken op aarde die naar verluid (leuke woordspeling) als stilste plek op aarde worden beschouwd. Ergens in Mongolië, een woestijn, een rimboe en als topper een plek op Antarctica, beetje hoog, met alleen maar sneeuw en een temperatuur van -70 C. Lekker dan. Heb je de ultieme stilte, maar doe je geen oog dicht vanwege de kou.

Maar de allerstilste plek op aarde is te vinden in een speciale kamer in het Amerikaanse Minneapolis, daar staat het Orfield Laboratorium en hebben ze een kamer gemaakt dat 99,99 procent van al het geluid om ons heen absorbeert. Dat lijkt het walhalla voor stiltezoekers zoals ik, maar het tegendeel schijnt waar te zijn. Tot nu toe heeft niemand het langer dan 45 minuten volgehouden in die kamer.

Lees maar, echt leuk om te weten

http://nos.nl/op3/artikel/359684-echte-stilte-dat-kun-je-helemaal-niet-aan.html

Het geluid wat ik mis is het snurken van de hond en het ‘pok pok’ met die staart op de bank. Of dat we de bel nu meestal missen, omdat die slecht te horen is, maar dat er altijd geblaft werd en dat je daardoor wist dat er iemand aanbelde. Ik ben trouwens blij dat ik niet hoor zoals een hond – zoveel keer luider. Het ruisen van de wind, een branding en krekels in de zomer. Kievieten in maart. Mensen die lachen. Mensen die mooi kunnen zingen. En dat live horen. Dat als je je digitale prullenbak leegmaakt en dat frommelgeluidje wat je dan hoort. Piepende muisjes als je buiten zit in het donker. Mijn CD met dolfijnengeluiden. Een mooie fles wijn ontkurken. Kipfilet of courgettes in de hete olie in de wokpan gooien of na lange tijd eindelijk weer die stem te horen van een goede vriend of dierbare. In het echt of middels telefoon. Dat zijn mooie geluiden.

En stilte is ook zo’n mooi geluid.

Pro-sitivo

Pro:

– Zon scheen vandaag

– Geen kopje of glas gevallen

– Ben al 14 uur op, zónder slaappauze

– Jongste goedlachs op schoolkamp gegaan vanmorgen. Tweede kampf in één maand. Eerste kamp gewoon geslapen. Zonder ’s avonds ophalen en ’s morgens brengen. Een mijlpaal, want slapen is al jaren niet vanzelfsprekend voor haar. Wat een opluchting, vooral voor haarzelf. Vanmorgen – ondanks klein griepje – vol vertrouwen en goede zin op schoolkamp gegaan. “Al heb ik 39 graden koorts, ik ga toch!”  Groep 8, drie nachten aan zee kamperen. Het was een fijn uitzwaaien. De eerste positieve doorbraak in dit huis komt op naam van Jongste.

– Gelukkig is onze straat niet oranje

– Ik heb Bram Moszkowicz al heel lang niet op tv gezien. Zaligheid.

– Ondanks een vreemde stilte vandaag (geen Moby en Jongste in huis is onheilspellend stil) tóch geprobeerd te genieten van de stilte. Maar wel bezig blijven en daardoor boven verwachting veel gedaan in huis. En uiteraard Peter Murphy keihard op de achtergrond. Dat kan, als het stil is.

– Muziek kan weer

– Eerste dag met Moby-momenten zonder te huilen

– En als klap op de vuurpijl: zee in zicht! Zomaar, spontaan geregeld vanmorgen. Twee heerlijke dagen in vooruitzicht met lief Sprokje. Heerlijkheid.

Veel pro’s en tuurlijk een beetje con’s, maar daar ga ik het nu niet over hebben. Dus! Weer tijd voor muziek. Na twee weken beginnetje met luisteren. Nu na drie weken al veel beter. Onwards. Up. Walk On.

Maximum volume…

*Waves* x

Alleen

 

De laatste dagen heb ik volledig alleen – op de hond na –  doorgebracht. Waar ik vooral van heb genoten is de stilte. Vrijwillige communicatie. Meer in de trant van Dank u en Ok in b.v. de supermarkt. Dat reken ik niet als echt converseren, toch ? Voor de goede orde: ‘praten’ is op veel momenten my middle name, maar als het niet pers se hóeft. Dat is lekker

Geen bezoek. Alles afhouden. Just all about me. Heerlijk. De mensen die mij kennen weten hoe veel ik van mijn liefsten hou. En dat ze gauw weer terug zijn hier om me heen vind ik fijn. Ze zijn er gewoon. Waar dan ook. Meestal hier thuis. Maar nu even ergens anders allemaal.

Ben er weer achter gekomen dat ik bij tijd en wijle erg gebaat ben bij solitude. Ik hou van mensen, maar ik vind mensen ook zo ingewikkeld soms. En sommigen vergen zoveel energie. Niet allemaal, maar een groot gedeelte wel. En ze willen soms vaak zoveel praten. Dat zegt waarschijnlijk meer over mij dan over die mensen. Alhoewel ik mezelf niet zo ingewikkeld vind – tuurlijk niet – vermoed ik dat heel veel anderen dat wel vinden.

Ik heb het uitzonderlijk getroffen met een partner die – dat durf ik te stellen na 26 jaar – wat mensen betreft redelijk hetzelfde denkt en ervaart. Klinkt enger dan het is hoor. We zijn verder best verschillend  Ik geloof ook niet dat wij als meest sociale koppel worden beschouwd, alhoewel er zeker een handjevol mensen is die we graag zien en wederzijds, denk ik. En prijs mij gelukkig met mijn eigen persoonlijke vrienden en vriendinnen – los van partner en kinderen.

Mensen zijn boeiend, vind ik. In die zin schuw ik niet echt de conversatie, integendeel. Observeer ook graag anderen. Toch veroorzaakt een bepaald mechanisme dat ik soms binnen enkele seconden het liefst hard zou willen weglopen bij iemand of z.s.m. een ruimte wil verlaten. Sommige mensen hebben de gave jouw cervale inbox binnen een paar minuten te laten vollopen. Hoe doen ze dat toch ? En er zijn ook mensen die juist energie geven met hun verhaal en prettige communicatie. En humor, vooral dat. Moet gezegd; mijn intuïtie en voelsprieten staan nogal op scherp doorgaans.

Ben gek met mijn tuintje. De bloemen. Ik hou ontzettend veel van de zon. Van mooie wolken ook. Ik hou van kleuren. Van lachen. Heel veel van muziek. Van Manlief. Van mijn twee meiden. Van Moby. Van wandelen met Moby. Moeder Aarde. Mijn moeder. Jurrie. Van familie en vrienden die er echt toe doen. Heart & Soul. De Zee. Van licht. Van elke dag dat ik wakker word en nog steeds kan zien, kan lopen, kan ademen. Van alles kan doen. Of niets doen, vrijwillig.

Op sommige dagen hou ik zelfs van mijn MS-vriendje, omdat ik weet dat ik die dag heb gewonnen en hij niet. Als ik toch ga winkelen, ondanks pijn. De prijs betaal in vermoeidheid, maar dat dat niet wint van tevredenheid. En trots. Dat mijn eigenwijsheid in ieder geval nog ergens toe dient. Ik hou stiekem een beetje van mijn MS, omdat het me heeft geleerd degene te zijn die ik altijd al had willen zijn.

En ik hou van alleen zijn. En dat is heel wat anders dan eenzaamheid. Ik heb niet zoveel anderen nodig geloof ik. “Alleente”,  Ik houd ervan, omdat ik eigenlijk niet daadwerkelijk alleen ben. Nooit.

For Now. Thomas Feiner. Prachtig.