Damien Rice

“En misschien komt Damien wel onbedoeld en onverwacht op het juiste moment….”

….schreef ik vier weken geleden in dit blog, met een kaartje voor het concert van Damien Rice in Carré op zak. Dat was niet eens zozeer vanuit een hoge verwachting. Verheugen, dat zeker. Maar wat ik ervaren heb in al die jaren van concertbezoeken is dat je elk concert met open vizier tegemoet moet treden. Het gaat altijd anders en niks is voorspelbaar. Soms valt het tegen, soms is het simpelweg goed, soms heb je het geluk dat alles meer dan klopt. En ben inmiddels anderhalf decennium verder, waarin in ieder geval duidelijk is geworden dat ik in het algemeen de lat niet te hoog moet leggen en het beter is niet teveel verwachtingen te hebben. Zowel positieve als negatieve. Vanzelfsprekendheid en voorspelbaarheid zijn grillige begrippen.

Ten eerste ben ik ongelooflijk blij dat ik het gezondheidstechnisch heb gered erbij te zijn. Dat was nog best een lip- en nagelbijtend dingetje. Als je geen ticket hebt kun je ook niet gaan, maar als je wel een ticket hebt en door omstandigheden niet kunt gaan, is dat een soort van bloedlip. Maar ik was er.

Dit soort uitstapjes moeten altijd een beetje met beleid – tegenwoordig zeker – en deze keer was er goed nagedacht over een zo gedegen mogelijke voorbereiding. Dus waren we een dag van tevoren al in de buurt aan zee en op de dag van het concert. Alle ruis vermijden met bezoek, huishoudelijk gedoe en ander gehijg in de nek waar je niet onderuit komt als je thuis bent. Geen tijden afspreken met niemand hadden we ons voorgenomen. Daar lopend over het strand, moeder natuur die uitpakte met zonneschijn, de lucht, de golven, de rust. Zitten en genieten. Voldoende koffie, wijn en bitterballen aan laten rukken op z’n tijd. Oprecht genoten.

20141027_115229 .

En toen moest het concert nog plaatsvinden.

Dan kun je wel stoer je blog beginnen met gelul over verwachtingen en alles, totdat er teveel signalen op een dag zijn geweest die het voorteken gaven tot een magistrale afsluiting van die specifieke dag. Lopende richting Carré mooi Amsterdam en haar Amstel bewonderen. Ik houd van die stad.

20141027_171817

En toen was daar Damien Rice. Ik heb de afgelopen twintig, dertig jaar menig concert gezien. Van heel veel verschillende artiesten. Te verschillend in genre om die met elkaar te vergelijken. Te verschillende persoonlijke omstandigheden, teveel verschil in kwaliteit en persoonlijke smaak. Ik heb optredens gezien die me minder deden, optredens die mij blij maakten en verrasten, oude liefdes in muziek die – elke keer wanneer je ze weer voor je ziet – nooit teleurstellen en je altijd die energie geven die zo lekker voelt. Een specifiek optreden in 2003 die mij op persoonlijk vlak veranderde. Intieme concerten van persoonlijke favorieten, met de juiste persoon/personen naast je.

En dan is er heel soms een concert dat net op dat juiste moment komt. Waarbij alles klopt. Hij leek boos, getergd, emotioneel bijna stuurloos. Geen enkele behoefte aan ook maar enigszins contact met het publiek. Alsof vlak voor de voorstelling een heftige ervaring vers binnen was gekomen. Ik las dat ie zijn optreden in Amsterdam achteraf verwoordde met “Alsof er een haai in mijn hoofd zwom”. Bam. In acht woorden iets beschrijven waar ik tenminste twintig blogs voor nodig heb :-p

Hij stond daar met zijn gitaar en zong. En hoe. Vanuit zijn tenen, een soort zingen dat uit het donkerste van iemands ziel lijkt te komen. Hartverscheurend krachtig. Hard werken, niet gemakkelijk. Dat je dat soort emoties van zwemmende haaien in je hoofd in zuiver zingen zó kunt overbrengen. Het gevoel als toeschouwer dat je iemand wel wilt omhelzen, vanwege die verscholen pijn die zo voelbaar en herkenbaar is. Maar als toeschouwer ben je allang meegenomen en kansloos in acties. Ik kon het nog net voor elkaar krijgen mijn snotterige neus (verkouden, prima excuus) discreet te snuiten tijdens het applaus tussendoor. Had hem graag ook nog achter de piano gezien, maar wist al gauw dat dat er niet in zat. Na drie nummers wist ik dat Accidental Babies helaas niet zou komen, maar deelgenoot zou zijn van een naar een therapeutisch riekende muzikale achtbaan van emoties. Alsof je anoniem mee zit te loeren vanachter een One Way Screen naar iemand die zijn hart bij een peut uitstort. Mindfucking mooi. Pathos in de goede betekenis van het woord.

Naast mij zag ik iemand met ook dat regelmatig wrijvende vingertje onder de ogen. Een jonge vrouw, geen Nederlandse. Paar woorden mee gewisseld, zeker niet mee gepraat. Maar op bepaalde momenten dat oogcontact. Met waterige ogen. Wat is praten toch een gedoe ook. En wat fijn als dat niet hoeft. Het stadium van praten voorbij. Zielsnijdend en herkenbaar voelbaar. Voor mij althans. Die avond. Die dag. Momenteel.

Zijn nieuwe album draait hier op repeat. Van ongekende schoonheid. Nog twee maanden te gaan, maar durf te beweren dat het mijn album van het jaar is.

“We learn to wag and tuck our tails
We learn to win and then to fail
Didn’t we?

We learn that lovers love to sing
And that losers love to cling
Didn’t we

Droogzwemmen

3186-howland-hair-dry-swim-cap-advertisement---suzy-parker-1956

Al jaren zie ik ze en ik blijf het een grappig gezicht vinden: vrouwen die in zee zwemmen en hun haar droog willen houden. Zouden ze niet doorhebben dat die manier van zwemmen – zo’n lullig, veel te snel schoolslagje met dat kinnetje omhoog – er vele malen idioter uitziet dan gewoon nat haar hebben? Je bent op het strand en je hebt nat haar. Dat valt natuurlijk ook op, mensen met nat haar op een strand. Net zoiets als in bikini lopen, terwijl doorgaans toch het merendeel van de badgasten een skipak draagt.

Een beetje respect heb ik ook wel voor ze. Ik vind het knap en het getuigt van enige doortastendheid en zelfdiscipline om het voor elkaar te krijgen. Ik bedoel, het water lonkt, je bent toe aan een frisse duik en toch die focus op het heur. Niks geen afkoeling van dat hoofd, dapper zullen we volhouden! Vaak zie je deze diehards (diehaars) ietwat likkend watertrappelen, om de constante stroom van zweetdruppels op de bovenlip een beetje weg te werken. De gevorderden kunnen er ook nog bij zwaaien, die twee seconden net even dat pootje armpje in de lucht naar de fotograaf die haar wil kieken. Da’s pas knap! Die extra actie maakt dat ze snel daarna weer in drooghaarpositie moeten zien te blijven, dus een paar slagen op z’n hondjes en dan weer verder. Dat van die foto, dat zien ze trouwens ook meteen. Een bijkomstig voordeel van je hoofd boven water houden.

En ik? Ik wilde dat ik het kon. Ik kan de zee heus wel langzaam inlopen. Lekker nonchalant eerst, beetje met die handjes door het water, buikje-nekje natmaken, haar droog. “Ik heb geen haast, kijk!”. Maar dan. Dan komt altijd die onvermijdelijke duik. Altijd. Eén van de meest heerlijke sensaties des levens. Die duik in die azuurblauwe zee. Dat kán toch niet anders?

En aan het eind van de dag realiseer ik me dat het me weer niet gelukt is. En zit ik ergens verscholen in een hoekje, groen van jaloezie. Denkende aan al die vrouwen die richting restaurantjes vertrekken in kekke jurkjes en hippe slippertjes. Maar vooral, hun kapsel. Toonbaar haar. Bon ton haar. Met zelf geen één leuk jurkje in de sjoetkees en slippers die kapot gingen na een paar dagen. En haar wat het woord kapsel niet eens waardig is. Haar waar menig boer gretig van zou worden, strotechnisch gesproken.

gr

Gelukkig was er een gasfornuis in het huisje en kon ik anoniem de inhoud van de doggy bag opwarmen die mijn huisgenoten meebrachten na hun bezoek aan restaurantjes. En ik was mijn Smooth and Soft-serum van de HEMA ook al vergeten.

Nu

Twee weken schoolvakantie bijna ten einde. Vanaf nu nog een beetje van dat hapsnapwerk en in een poep en een scheet is het zomer. Lente komt dit jaar als een oud dieseltje op gang en me realiserend dat we ons inmiddels al in mei bevinden maakt dat ik de klok nu even heel erg stil wil zetten. Mei, de maand waar ik over fantaseer in november en februari. En op al die koude dagen met een energiepeil van een halfdode vis met een haakje in de bovenlip die steeds terug geworpen wordt in het water. Gewoon doorzwemmen en niet focussen op die lip-piercing. Mei is mijn pakjesavond en verjaardag van een vijfjarige. Dan lig ik voor de derde keer op een koude winterdag boven en denk dan maar: “Het wordt altijd weer mei elk jaar”. En als ik nu buiten ben, weet ik weer waarom. Om over de 80% meer energie niet te spreken. Daar kan geen regenbuitje wat aan veranderen. Van alle maanden en bijbehorende schoolvakanties blijf ik in mei het liefst thuis, in Nederland. Elke dag nieuw licht, nieuw groen, nieuwe bloemen, nieuwe kleur. Het is fijn om even heel erg te houden van je eigen land, als je voor de rest niet zoveel met oranje hebt. Stuur mij in januari maar naar een paalwoning op Bora Bora. Nooit in mei en juni.

Want ik houd van mijn eigen tuin in mei…

3

En hoe irritant die schlemiele duiven in hun nest in de esdoorn pal aan het terras ook zijn (werkelijk, duiven, wie heeft dat soort ooit bedacht?), ik gedoog ze beter dan welke Wilders dan ook. De merels maken veel goed.

Over lentekriebels gesproken, er woont hier een jongedame in huis die qua hele jonge hormonen het perfecte slachtoffer is voor hedendaagse boybands zoals One Direction. Ik vind dat prima en begrijpelijk en geniet van zo’n fase. Dat je nog niet nadenkt over commercie en zoekende bent naar iets wat met passie te maken heeft. En in al die onzekerheid zoekt naar iets wat jou verbindt met anderen. Vijf mooie jongens bij elkaar brengen en zingen over dat jij mooi bent zoals je bent, dat wil je horen als meisje. Dat snapt Simon Cowell prima. En ik ben de laatste die dat uit gaat leggen aan mijn twaalfjarige bakvis. Sterker nog, we zorgen voor kaartjes en zij heeft de avond van haar leven. Goed begin van de vakantie. Samen met vriendinnetje en Oudste, die als ‘begeleider’ mee ging, zodat Peet en ik weg van het gegil op een terrasje buiten konden wachten.

In de rij van duizenden meisjes, vol verwachting klopt mijn hart….

DSC00628

Prachtig om te zien, huilende meisjes die na afloop buiten kwamen. En een ander fenomeen rondom een concert met een doelgroep die niet zelf reist: heel veel wachtende ouders, een uur te vroeg. Mooi beeld.

DSC00634

Die meiden toch, “deskundigen verklaren”, zie hier —>  Wat meiden in boybands als One Direction zoeken

Afgelopen week zijn we er even tussenuit gepiept richting zee. Dat soort dingen zijn hier in huis redelijk last minute-werk. Naar zee willen, geen zin om op één dag teveel te reizen en voor een nacht hotelletje boeken. Zo’n aanbiedinkje en dat je dan per ongeluk in een heel prettig hotelletje beland soms (ook wel eens enorm tegen gevallen), maar was echt heerlijk. Van kamers, kunst, sfeer tot ontbijt. Vooral fijn, omdat Oudste fikse keelontsteking had en tussendoor kon rusten. En dat de zee toch zo heerlijk is. En ja, Nederland. Onderweg en niet per sé in de file naar de Keukenhof. Daarvan hoorden wij op het nieuws vlak voordat we hier gewoon langs reden. Grappig.

DSC00788

En de zee. Dat effect. Vooral ’s avonds.

DSC00722

Vrijheid. Dit maakt mij heel erg blij. … deze foto.

meeuw

En het is nogal een heel gedoetje, dat genieten van alles en wensen dat een dag tachtig uur zou hebben en dat het niet nodig is te slapen. Wat helaas wel zo is. Nu ben ik vooral heel erg van het nu. Degenen die veel verder en wijzer zijn dan ik zeggen dat je niet in het verleden moet blijven hangen. Dat zal zo zijn, maar ik kan het Nu alleen maar meer omarmen, met dat verleden en dat besef. Dan ben ik maar die zeikerd die vertelt over dat jaar geleden. Alles hiervoor is bepalend voor hoe ik nu ben en waar ik nu van geniet. Of van baal. De toekomst, daar heb ik niet zoveel mee. Morgen moet ik ook maar zien of dat lukt of niet. Juist alle jaren voor vandaag maken dat ik nu alles ervaar zoals het is. Ervaringen van toen, ervaringen van nu. Mensen van toen, mensen van nu. Ik dwaal wel eens af en heel vaak dwalen ‘anderen’ af van mij. Dat hoort er ook bij, weet ik inmiddels. Ik kan niet anders dan dit, zijn zoals ik ben op sommige momenten in het nu en toen.

Dat is het wel zo’n beetje.

Hak, mol en doei

mol-max

– Meest vermakelijke quote die ik las vandaag: “Ik heb inmiddels een donorcodicil ingevuld waarin ik mijn ogen nalaat aan Wilders”. (Vincent Bijlo verwoordt zijn afkeer voor Geert in een column).

– Gratis tip: trouw nooit nóg een keer met iemand in een een al bestaand huwelijk. Niet alleen omdat het nogal sneu is zo’n tweede bevestiging nodig te hebben, ook bespaart het je uitgaven die je beter voor die toch al onafwendbare scheiding had kunnen gebruiken, mocht het idee van twee keer dezelfde huwen in je opkomen. Of trouw met een succesvolle voetballer. Vergeet dan deze financiële tip.

– Ik koop zelden of nooit groenten in pot (behalve mais voor de taco’s), maar áls ik dat ga doen dan ga ik het nieuwe Hak-potje kopen met dat 1-2-3-deksel dat altijd opengaat. Lang leve Hak!

– Ineens zag ik het. Erik Mouthaan is de grote broer van Van Velzen.

erikmouthaan_copy1 foto_21040_roel-van-velzen-wordt-opnieuw-vader

– Vanaf gisteren weet ik van het bestaan van ‘imagodeskundigen’. Wat heerlijk, kan ik dat ook en sterker: kan ik zo’n iemand inhuren? Graag!

– Vincent Bijlo is De Mol

– Over mol gesproken, vanaf 10 januari mogen doosjes Paracetamol alleen nog maar 50 pillen bevatten. Dit in verband met het stijgende aantal zelfmoordpogingen door Paracetamol. “Het is nog steeds mogelijk meerdere doosjes te kopen”, hoorde ik op het nieuws. “Wel gaat het personeel dan vragen waarom je zo’n grote hoeveelheid nodig hebt”. Hilarisch. Zo’n zin om dat uit te proberen in een drukke Kruidvat-rij. Nog even bedenken welk van de redenen die nu allemaal in mijn hoofd voorbij komen het leukst is om te noemen.

– Weer gelezen vandaag: de term “hardwerkende ondernemer”. Grappig dat er vaak het woord ‘hardwerkende’ staat voor het woord ‘ondernemer’ en nooit als bijvoeglijk naamwoord voor loodgieters, helpdeskmedewerkers, tenenlezers, kapsters, verpleegsters, vuilnismannen en de rest van de werkende bevolking. Ik heb respect voor een ieder die de kost op zijn of haar manier verdient, ook ondernemers, vanuit mijn positie rest mij alleen schuldgevoel. Er zijn hardwerkende verpleegsters en ook verpleegsters die de kantjes er af lopen (zelf gezien). Zo is het toch ook in de ondernemerswereld? Ik vraag mij dan af hoe dit in het leven geroepen is en door wie. Het klinkt zo excuuserig. Als ondernemer zou ik dat vervelend vinden, zoals niet alle ambtenaren lui zijn. Maar ik ben natuurlijk een hardwerkende, luie ambtenaar die soms wat onderneemt, soort van 😉

– Net zoals “liefdesbaby’s”. Die snap ik ook nooit, babytechnisch gesproken. Meestal hebben BN-ers die. Die zijn liever denk ik. Of huilen nooit.

b

– Het hebben van een wandelende tak is niet meer. Waar zijn de wandelende takken? Niemand heeft meer een wandelende tak. Bestaan die nog? Uitgestorven? Ik heb er ook één (of twee of drie) gehad als kind. Iedereen had wandelende takken in de jaren zeventig/tachtig. In zo’n aquarium zonder water. Geen bal aan eigenlijk. Maar ja, je had er een en die gaf je af en toe een blaadje en je keek er naar. Als je ze al kon zien. Meer niet. En je kon zeggen: “Ja! Ik heb ook een wandelende tak en de mijne heet Harry!” Eigenlijk was het een heel lelijk insect. Je had er meer last dan plezier van. Ze gingen ook vaak al na anderhalve week dood. Had jij ook een wandelende tak? Leuk hè?!

– Zou er rampspoed komen in het nieuwe jaar als je een boeddhabeeldje, gekregen in december, van een echte boeddhist (geen rundvlees enzo, echt een echte) begin januari al onthoofd hebt? (laten vallen, niet expres!)

– Kunnen we in het nieuwe jaar het woord “über” afschaffen alstublieft? Vet, wreed, vette shit en zelfs het Amerikaanse ‘awesome’ – wat steeds meer bij de jeugd binnensluipt – zal mij een worst wezen. Maar über, nee liever niet. Het bekt niet lekker en het heeft een smaakje. Raar woord. Altijd al gevonden. Al is het alleen maar ten gunste van mijn opa Louie, ergens daarboven, of beneden. Een familielid waarvan ik weet dat ie über en alles daaromtrent altijd bestreden heeft begin jaren veertig, op zijn manier. Elke keer als ik “über” lees, doorgaans als superlatief bedoeld, moet ik aan mijn opa denken en heb de neiging het uit te leggen aan hem. Gebruik maar gewoon het ordinaire ‘super’ of zoiets. Über is uit. Deal?

– Als ik nog een paar maandjes gewoon wakker word elke morgen, dan zit de kans erin dat ik de Middellandse Zee weer ga zien deze zomer. Mooi man.

tumblr_mfssfqelnJ1rivqeeo1_500

– Het janeeën. Gisteren hoorde ik het mezelf ook weer zeggen: “Ja, nee…etc”. Als je er op let, hoor je het vaak. Vooral vrouwen janeeën veel, meer dan mannen valt mij op. Meestal is het een antwoord, maar vaker een interruptie middenin het verhaal van een ander. Of een blijk van een soort verontschuldiging/smoes/excuus/uitleg. “Ik dacht dat Lotte vandaag door jou zou worden gebracht, nu hoor ik dat mijn moeder dat heeft gedaan.” “Ja..nee, ja klopt, maar ik was de afspraak bij de tandarts vergeten.” Terwijl het ook veelvoorkomende jahalloën redelijk duidelijk is in zijn emotie – “Ja hállo! Dat ga ik écht niet doen!” – vind ik het janeeën iets subtieler in zijn bedoeling. Trouwens, het neejaneeën of janeejaaaën komt ook voor.

– Om terug te komen op mijn podo blog , ik ben inmiddels voor de tweede keer bij de podoloog geweest. Dit keer voelde ze binnen in mijn schoen en ging daarna typen. Maar ik was erop voorbereid, ik had zo’n handen-wassen-zonder-water-tubetje bij me en op de trap was ik al weer schoon, ha!

– Ik vind “Doei” een leuk woord. Ik weet dat veel mensen het liever niet gebruiken of zelfs in elkaar krimpen wanneer ze het horen. Kinderachtig, platvloers of iets in die trant. Ik niet. Ik vind het een opgewekt woord. Een lief woord. In de Nederlandsche taal een mooi woord. Mensen die Doei gebruiken als afscheidsgroet lachen hier vaak bij. Het liefst met een welgemeende zwaaibeweging. Doei gebruik je wel voornamelijk bij redelijk goede bekenden. Waarvan je weet dat je ze snel weer zult zien. Mijn kinderen wezen mij er eens op dat ik telefoongesprekken meestal afsluit met “Joe doei” of “Joe doeg”. Dat is dan weer minder, als je dat zo hoort. Met dat Joe. Kinderen zeggen vaak Doei. Volwassenen die Doei zeggen verraden nog een stukje kinderlijkheid, zonder zich iets aan te trekken van gevestigde waarden. Men kan dat ook als ‘dom’ betitelen, maar ik durf te geloven in dat eerste. Doeidoei is helemaal leuk. Doei is het uitzwaaien van de kinderen als ze naar iets leuks gaan of naar oma. Een kinderarm zwaaiend uit het autoraam en heel hard “Doeeeeeiiiiii!!” roepen. Doei is plezier. Ik ben voor Doei.

Doei.

2012

2012 begon best prettig in Januari. Dat ik in zo’n donkere tijd in staat was de vijfenzestige verjaardag van een fijn muzikantje te vieren, samen met hele leuke mensen, was een leuk begin.

bowie65

En traditiegetrouw – en al heel lang en hopelijk nog vele jaren – samen met Han en José mooie muziek- en persoonlijke momenten. Qua muziek bijvoorbeeld Blaudzun in Metropool. Moest wel mijn laarzen uit doen, want zere voeten en enkels. Maar op sokken wordt de muziek niet minder.

vf6f_blaudzun_5

En, ergens in maart geloof ik, één van mijn favoriete bandjes aller tijden, The Waterboys

wb

Van Flame On My Head en The Pan Within tot dennenappel within my belly. Tussendoor nog even heel ziek hondje…

md

De drang om naar een strand te gaan kwam ongetwijfeld van mij. Dat impulsieve en dan op het strand zijn op de meest mistige dag ooit. Mijn gevoel voor timing is nooit zo halleluja geweest. Maar we gingen. Wie kon bedenken dat dit de laatste keer aan zee voor Moby was? Ze hield zo enorm van de zee, het strand. Raampje van de auto opendoen vlak voor aankomst, dat zij de zee rook en compleet hyper werd.

bloemendaal '12 00048

Zonsondergang op 21 maart. Lente begint. Moeder Natuur is voor mij altijd al vele malen ‘officiëler” geweest dan welke geboorte van welke Jezus dan ook. In mijn leven zijn er niet veel dagen geweest dat ik de ondergaande zon van 21 maart heb gemist. Zo ook dit jaar. Ik rijd er elk jaar even heen, de plek waarvan ik weet dat ik haar daar het beste kan zien. Soms heb je dan een kadootje, qua lucht, en licht, zoals afgelopen jaar.

Digital StillCamera

In de tussentijd worden de minder fijne dingen steeds minder fijn. Na drie jaar geploeter was het onafwendbaar…

Kopie (2) van 2012-04-17 12.28.07

188 buisjes bloed en onderzoeken verder ging het ineens toch bergopwaarts. Stap voor stap, maar ze kwam, zag en overwon, die Guus :-))

Mei. Mijn favoriete maand. Ik ben in mei het liefst gewoon thuis, de maand met het minste verlangen om op vakantie naar het buitenland te gaan. Ik houd van Nederland in mei. De kleuren, de bloemen, de geur, het frisse groen. Mijn energie, vooral in mijn hoofd. Gras. Buiten zitten. De vogels. Het planten van bloemen in potten en manden, heerlijk. Ik zou wel 12 maanden mei willen.

Begin mei dagje op het water, altijd fijne uitstapjes.

Digital StillCamera

Ook in mei, Jannarok, Hemelvaartsdag in Diepenheim.

540254_310660405683953_100002199871660_741696_575092827_n

De tuin was er klaar voor, wij ook. Van alles te vieren, met name de gezondheid van Guus. De voorbereidingen voor het tuinfeest waren in volle gang en we verheugden ons er zeer op! Catering geregeld, mensen van ver hadden onderdak gevonden, muziek uitgezocht, tuinverlichting klaar, het weer was veelbelovend voor dat weekend. Niets dat ons kon tegenhouden. Kom maar op met dat feest.

Digital StillCamera

En toen werd de hond verlamd. En toen was ze er niet meer. Een paar dagen voor het feest. Voor een ieder die mij enigszins kent en/of mijn blog volgt hoef ik niet nogmaals uit te leggen wat dat beest voor mij betekende. Te jong, te wreed en onnodig. Dag feest. Na zes weken beleefde ik de eerste dag zonder een keer te huilen. Nu, na zeven maanden denk ik nog elke dag aan mijn grijze alles. Ik geloof niet dat dat ooit zal verdwijnen.

Ik heb zoveel foto’s van Moby, maar daar op dat strand in die mist, dat zijn echt de laatste kwam ik achter. Met zelfs een eerbetoon, gemaakt door Annelin. Da’s niet zo gek, want in huis was het grijze ouwe wijf wel een soort van afgod(in), maar toch, met de kennis van nu lijkt het een voorgevoel. Bullshit natuurlijk, maar sentiment valt zo nu en dan op de goede plek. Dag Moobje.

Digital StillCamera

Maar alles gaat door en dat lukt natuurlijk ook. Vooral als een dochter 12 wordt een paar dagen erna. Dan valt er wat te lachen en te vieren. Vooral vieren. Verdriet en plezier, het blijft een dun lijntje tussen die twee en zo zal het altijd gaan.

Annelin jarig, 28 Mei.

an

Fijn dat Tineke en Will er ook waren, lieve Tinus. Geen foto van toen, maar wel van eerder dit jaar. Bij Bowie’s AOW feestje in Amstelveen.

Digital StillCamera

En ik heb weken alle plekken vermeden waar ik dagelijks liep. De eerste keer weer Sterrebos deden we met vier man sterk. Wat ik vooral kende met twee vrouw sterk, een hond en ik. Heb daar als een Grolsch-tap gelopen. Later nog een paar trappen in het gat en gewoon gaan, naar al die plekken. Want we hebben teveel mooie plekken hier in de omgeving om niet NIET naartoe te gaan, ook zonder hond. Eerste keer Schipbeek weer, gelukkig samen met de meisjes. Inmiddels overal allang weer alleen aan het lopen, gaat prima.

Kopie van 2012-07-15 13.54.33

En dan heb je de jongste, waarvan de eerste dag basisschool  nog lijkt alsof het gisteren was en voor je het weet is die laatste dag aangebroken.  Eerst was er De Oudste, maar toen was er nog steeds De Jongste. Basisschool is verleden tijd, al een half jaar inmiddels. Gek dat het ook echt ‘weg’ is, want middelbare vraagt genoeg aandacht. Annelin op de Catwalk, dag Stedeke, hallo Waerdenborch.

Digital StillCamera

En oudste kampeert hier met klas in tuin….

Digital StillCamera

Ook zijn er mensen om je heen die spontaan goede ideeën hebben. Zoals vandaag bedenken, morgen naar Egmond aan zee. Mensen die jou redelijk kennen, dierbare personen waaraan je niet altijd alles hoeft uit te leggen. Die, ook als je er ‘even niet bent’, je dat nooit kwalijk nemen. Ze zijn er altijd. En al heel lang. Zoals Marian. En misschien vind ik dat soms te vanzelfsprekend (sorry), maar juist daardoor zijn het mensen die je altijd om je heen kunt verdragen. Ook in een hotelkamer.  “Het waren twee fantastische dagen!”

IMG_0305

Nog iets moois….Pearl Jam! Tweede concert in het nieuwe Ziggo Dome. Voor mij persoonlijk een geweldig concert, doordat zo’n beetje al mijn favorieten werden gespeeld en gezongen. Eind Juni, goede energie en Vedder & Co. Fijn fijn.

novum

http://www.nu.nl/muziek/2845180/pearl-jam-hartstochtelijk-in-ziggo-dome.html

Zomervakantie in eigen land dit keer. Was prima, geen gedoe en geen gereis. Geluk met het weer en dagjes uit. Enige nadeel is dat ik de Middellandse Zee wel mis, nu na anderhalf jaar. Verwend ja. Maar het was goed zo, prioriteiten verschuiven sowieso naar een soort van basis. Home is where the heart is. En overal ter wereld is er wel het licht wat je wenst, ook in Nederland. Zoeken naar kost vaak meer energie dan zien wat er dichtbij is.

Digital StillCamera

Nog dichterbij huis

Kopie (2) van 2012-08-02 15.10.58

In de tussentijd is er een vriendin die mij inmiddels al dertig jaar dierbaar is en die heeft besloten dit jaar naar Engeland te verhuizen. Regina. Ouwe. Niet leuk, maar begrijpelijk. Wat alles heeft te maken met het jarenlang vechten voor en het omgaan met een partner met Parkinson, waarbij mijn progressie hooguit een fractie is van hetgeen zij doormaken. Het afscheidsfeestje was lastig, maar wetende dat Regz, Andy – back to family – en kinderen het goed maken, daar aan de zee in Cornwall, maakt mij blij. Zal zeker één van mijn tripjes zijn het komende jaar. Regz will always be my Tinseltown in the rain 🙂

oo Ouwe & Ouwe, Augustus 2012.

Lekker warm was het ook soms

2012-08-19 12.42.38           water

Wil ook zo graag een keer weer het jaarlijkse weekend met de HBO-J meiden doorbrengen. Te vaak moeten cancelen de afgelopen jaren,. De Zee dit jaar weer. Ik doe een dringend beroep op o.a. het monster om al die plannetjes door te laten gaan komend jaar.

Digital StillCamera

Een ander hoogtepunt van 2012 vond ik wel het concert van Patrick Watson. Er zijn niet veel artiesten waarbij ik zoveel intimiteit, passie en nabijheid heb ervaren. Heb Watson al jaren zeer hoog. Nu eindelijk live gezien, hoe mooi. “Lighthouse’ is geloof ik mijn meest dierbare lied van 2012.

BILD7099

Mooie dingen van dit jaar. En dan gaan de blaadjes vallen. En dan landt alles van alles daarvoor ineens zo hard. Als het goed en bergopwaarts gaat met degenen die je lief hebt, dan kun je je blijkbaar permitteren je over te geven. Dat dat begint met een stemming die niet zozeer vol van licht is. Gelukkig is er afleiding, want er is altijd wat te vieren. Han vijftig bijvoorbeeld, leuk feestje!

Digital StillCamera Digital StillCamera  BILD7250 jm      Met José, vind deze foto vooral leuk, omdat we eigenlijk niet zo vaak samen op de foto staan, toevallig twee keer dit jaar (zie foto boven). Toch kennen we elkaar inmiddels al bijna dertig jaar. Soms zeggen ze over mensen dat je ‘ze midden in de nacht kunt bellen’, als er iets is. Ik weet dat dat kan. Alleen de gedachte zegt veel. Mooie momenten weer beleefd dit jaar, met Han en José.

BILD7252

De rest van September vergeten we maar even……

Guusje 16 in oktober!

BILD7266

Alsmede Radiohead gezien.

media_xl_1390664

De rest van oktober vergeten we maar even….

November. Vierenveertig geworden dit jaar.  Man man. Leuke kadootjes, dat wel!

mm78       Digital StillCamera

En lieve Karoline karoline zandvoort 00018

En ook mooi, een nieuw buurmeisje. Mila. Kleine dingen die onverwacht heel even een vertrouwd gevoel gaven… Ben blij en vereerd tot peettante te zijn gedoopt.

m en m

Crossing Border, terwijl iedereen bij Kyteman zat (ik ook even), genoten van Mark Lanegan

Familieomstandigheden zijn ook veranderd, wel een bewogen jaar geweest. Maar pakjesavond was gezellig, alsmede de kerstdagen. Kleine meisjes worden groot…

GA

En ik wil – bijna aan het eind – iemand noemen die eigenlijk altijd voor mij, voor ons klaar staat. Onvoorwaardelijk. In 2012, maar eigenlijk altijd. Mama. En oma. Dank voor alles. Ik besef maar al te goed dat het voor velen van mijn generatie al niet meer vanzelfsprekend is een moeder te hebben. Ik ben er enorm dankbaar voor. Ook met een lieve schoonmoeder. Lucky me!

Altijd in voor een geintje, die moeder van mij 😉

kerst '08 00049

Gelukkig heb ik door het schrijven van dit laatste blog van 2012 weer even op een rijtje gekregen hoeveel mooie momenten er zijn geweest in het afgelopen jaar. Met name de kleine dingen, wellicht voor de lezer niet zo interessant, voor mij groter dan je zou denken. Het is maar een selectie. Beseffende, dat er vele dagen geweest zijn dit jaar waarin ik misschien meer dan andere jaren in mijn schulp ben gekropen. Solitude, wat heb ik dat vaak nodig gehad dit jaar. De zorgen rondom Guusje vond ik heftig. Ben dankbaar en opgelucht dat Oudste een enorme gezondheidsstap heeft gemaakt. Het verlies van Moby heeft mij erg geraakt en nog. Maar de scherpe kanten zijn er af. 2011 vond ik persoonlijk een fijner jaar dan 2012. Maar dat is geweest en ik heb alle vertrouwen in het komende jaar. Met al een paar dingen waar ik mij op verheug.

Lieve mensen, rest mij nog jullie een enorm fijn jaar te wensen. Blijf gezond, dat vooral. Blijf lachen en blijf je verbazen. Blijf een mening houden. De jouwe. Blijf genieten. Van grote en kleine dingen. De jouwe. Blijf vooral jezelf. Voor een ieder die het nodig heeft op dit moment: sterkte. Voor een ieder die plezier heeft: deel het, ik lach graag met je mee! Ik groet degenen die mij volgen op de achtergrond en liever onzichtbaar blijven. Ik dank allen die een enorme steun zijn geweest dit jaar. Ik heb jullie lief. Ik dank de mensen die mijn blog lazen en degenen die mij hebben vermaakt met mooie verhalen en die mij aan het denken hebben gezet en hebben laten lachen. Of muziek hebben gedeeld en op enige manier inspirerend waren. En zolang we gelukkig niet weten wat er zich achter elke voordeur afspeelt, weten we in ieder geval dat we zorgvuldig om moeten gaan met oordelen. Love and understanding. Geen groter cliché was ooit zo waar. Ik sluit het jaar heel graag af met een liedje waar ik vrolijk van word. Toen en nu. Love and understanding. Love is all.

Veel licht en liefde voor iedereen, in welke vorm dan ook. Happy New Year.

Margreet x