Best wel groot

Samsung Galaxy Note 2_2

Je hebt te maken met een blij mens als je dit leest. En dan gaat het in dit geval alleen nog maar om iets technisch. Al geruime tijd menigeen genegeerd en verwaarloosd op het snoerloze front. Met een terminaal mobieltje dat alleen nog functioneerde aan de beademing met geregeld wat hersendode dagen en dan opeens weer die reïncarnaties. Nee, ik kon er niet echt op bouwen. Whatsappende dochters steeds maar weer op het hart drukken dat ze gewoon moeten BELLEN naar de huistelefoon als er iets is. Maar bellen zit zo niet in zo’n pubersysteem. Dan moet je ineens praten, stel je voor. Ook beetje hand in eigen boezem steken: blijkbaar is het dan toch meer dan gelukt, die educatieve pogingen om de meisjes bewust te maken van mobiele kosten (allebei de meiden ooit verplicht begonnen met prepaid, op=op zelf ervaren werkt altijd goed en blijft doorwerken) en daarna de Wifi-aanbevelingen. Recente app van Jongste: “Waarom reageer je niet? Dit is mijn derde bericht. Lees dit NU. Ik zit op 3G hoor, kan niet anders”. Beltegoed wordt nimmer gebruikt. Ja die bewustwording is wel gelukt en dat tientje abonnementsgeld wordt zelden overschreden door de dames ;-p GSM (geen snoer meer) was een hele tijd WSN (wel snoer nodig). En als ik dan staand bij het stopcontact gesnoerd te laat gelezen appjes aan het beantwoorden was, dat gedoe met die te kleine – f*woord –  letters en die backspace, dan wilde ik liever gewoon helemaal niet meer op dat miniscule, hersendode en gesnoerde ding kijken. Dus dat deed ik ook niet vaak. Excuses aan allen die ik nimmer beantwoorde het afgelopen jaar. En tot diegenen die wel eens een mobiele reactie kregen: je was blijkbaar de moeite waard om voor te staan.

Maar dat is nu verleden tijd! Het kost even wat sparen, dus geduld en ik kan dan wel een hekel aan gedoe hebben, gelukkig heb ik wel geduld. En ineens was het er. Mijn verjaardagskadootje ietsje avant de verjaardag. En wat ben ik er blij mee, met mijn Note. Een wereld gaat open. Dat ik ineens weer zittend (op de bank, neksteun, lekker hoor) ineens alles op een mobiel kan lezen. Dat als ik iets schrijf, ik al binnen twee minuten klaar ben. Dat alles leesbaar is, dat ik met een pennetje kan schrijven. Duidelijk, leesbaar en helder. Alles in een poep en een scheet geïnstallleerd, gewoon vanzelf. Huh? Ja gewoon vanzelf. Vooral geen gedoe, wat een heerlijkheid. Gewoon lezen, niet turen met samengeknepen ogen. Alle andere gezinsleden zijn appleflaps met hun iPhones, maar dat is echt veel te mini qua beeldscherm, voor de oogkneuzen onder ons. Dan heb je geen zak aan al die functies, hoe geavanceerd ook. Heb de Note2 hoor, de nieuwe Note3 is nog iets te flauwekullerig met z’n 750 euries en dat rare Gear horloge. Alsof ik een horloge draag. Dan heb ik liever zo’n Google-bril. Ik wil hierbij ook een aanbeveling doen aan mijn lezers vanuit de zenuwfail-hoek, niet alleen het lezen, maar dit toestel kan ook goed omgaan met wat minder functionerende handen of vingers. Of andersom, het is maar hoe je het bekijkt. Dus mensen, ik heb geen hekel meer aan jullie appjes en berichtjes, stuur maar weer door zou ik zeggen. Maar dat hebben sommigen vast al gemerkt inmiddels.

Denken jullie nu trouwens ook dat ik best wel gesponsord mag worden door Samsung met dit verhaal?