Praivusie

Je kunt je afvragen op welke manier en over welke onderwerpen je schrijft wanneer je kiest voor een publiekelijk gegeven zoals een blog of een andere vorm van sociale media. Het mooie is dat je dat zelf in de hand hebt. In het algemeen valt mij op dat mensen terughoudend kunnen zijn in het delen van persoonlijke informatie. Terecht hoor, als het niet goed voelt, niet doen. Het delen van persoonlijke omstandigheden met ‘vreemden’ is een cultureel diepgeworteld alarm waar we mee zijn opgegroeid. “Geen vuile was buiten hangen. Wat zullen ze wel niet denken? Mijn baas kijkt mee!” Gordijnen dicht. Niet storen onder etenstijd. Steeds meer geeft het begrip ‘privacy’ reden tot spastisch gedrag. Gedeeltelijk terecht, gezien het huidige Internetbankieren en het online aankopen van producten. Toen Het Internet voor mij een optie werd – jaren terug – had ik twee wachtwoorden, voor elk van de twee sites waarvoor een wachtwoord nodig was één. Inmiddels heb ik een boek vol met ontelbare wachtwoorden. Opgeschreven, uiteraard. Waarvan ik me ook weer afvraag of dat dom is. Zo spastisch dus. Als mijn pc ter reparatie is geweest verander ik subiet daarna mijn Windows wachtwoord (ja ja, ben nog steeds geen Appleflap). Het blijft iets paranoïde’s houden, dat Internet.

Het beschermen van en de geruststelling dat jouw persoonlijke gegevens beschermd zullen blijven is iets wat – naar ik vermoed – iedereen wenst. Buiten dat ben je zelf verantwoordelijk voor wat je deelt online, in het openbaar. Als je niet wilt dat iemand ook maar iets leest van wat je schrijft, dan schrijf je gewoon niks. Of je koopt een dagboek bij de Bruna. Mijn dagboeken van toen – ik was zeker een dagboekmeisje – zijn allemaal spoorloos verdwenen. Heb boeken vol geschreven over wat ik blijkbaar elke dag kwijt moest En net zoals tegenwoordig, ging het waarschijnlijk helemaal nergens over. Of juist wel. Dagelijkse dingetjes, verliefdheden, ruzies en bijbehorende emoties.

Men vindt het niet zo raar dat een schrijver een autobiografisch boek schrijft, maar velen voelen zich ongemakkelijk om persoonlijke omstandigheden te delen online. Het lezen lukt vaak wel. Sterker nog; mijn meest persoonlijke blogs vertonen de hoogste bezoekersaantallen. Daar zitten ongetwijfeld lezers tussen die het allemaal maar gezever en geneuzel vinden. Jammer dan. Die mensen vinden online hun weg wel naar blogs die hen wel aanspreken. Ik schrijf vaak persoonlijk ja. Zo ben ik en ik heb daar geen moeite mee. Omdat ik vind dat dat ook bij het leven hoort en me daar totaal niet voor schaam. Kijk, als ik genitale wratten zou hebben zou ik dat geloof ik ook niet delen. Bovendien zou 90% van de lezers van mijn blog dat ook niet willen weten. Net zo min dat ik wil weten hoe vaak iemand naar de wc gaat op een dag.

Emoties delen, het heeft voor velen nog steeds iets ongemakkelijks. Als je net op Facebook zit voelt dat heel onveilig. Tuurlijk is Facebook Big Brother. Je deelt wat je wilt delen. Zolang je maar geen spijt krijgt van die foto van jezelf al kotsend in slip voor de wc. Die had je ook niet hoeven te plaatsen, toch? Je bent er gewoon zelf bij. Dat die foto van mijn hond eeuwig rond blijft hangen, ik slaap er geen seconde minder om.

Ik deel wat ik wil delen in dit blog en dat zijn ook persoonlijke dingen die mij vormen en maken tot wat ik ben. Ik kan alleen maar vanuit zo’n uitgangspunt schrijven. Kan dat niet meer, dan stop ik.

Margreet x