Pret en passies

Persoonlijk vind ik het nog wel meevallen, hoe vaak ik iets zeg over David Bowie. Maar in al die jaren blijkbaar vaak genoeg, zodat de meeste mensen die mij kennen wel op de hoogte zijn van mijn liefde voor die artiest. Nu even wat meer natuurlijk, zoveel nieuws rondom die man, musical Lazarus in New York, ‘Bowie is’ expositie in Groningen van start gegaan en een nieuw album uit in januari. Het zijn leuke tijden voor fans. Ik houd het zelf amper bij tegenwoordig. Wees niet bang, ik ga het ook over andere dingen dan die man hebben in dit schrijfsel. Heel even.

Ik ontvang over Bowie soms links, een tag, iemand heeft een krantenknipsel voor me uitgeknipt, goede vrienden vinden de leukste Bowiedingen in kringloopwinkels en nemen dat voor me mee. Mijn moeder gaf me laatst een LP met een jaren 60-compilatie die er al was toen ik nog thuis woonde. “Staat een liedje van Bowie op, vind je vast leuk”. The Laughing Gnome. Uitgerekend dat nummer heeft al eens tot hilarische taferelen gezorgd op een feestje jaren geleden in de UK met eensgezinde Bowienutters. In de categorie: “Maar goed dat mijn moeder hier geen weet van heeft”.

Nog steeds heb ik het minder over Bowie dan vele anderen over voetbal, hun bedrijfje, bandje of huisgenoot kat, dus voel mij verre van schuldig. Ik overdreef zelf ook vaak wat de hond betreft, toen zij er nog was. Maar ach. Snap liefhebberijen en erger mij geen seconde aan de passie van een ander.

Mijn affiniteit met vuurtorens is ook bekend. Vanuit verschillende delen van de wereld heb ik inmiddels vuurtorens of vuurtoren gerelateerde dingen gekregen. Mensen groeten of taggen mij bij een vuurtoren, delen een foto, sturen kaartjes. Dat denken aan is zo lief en waardevol. Staat allemaal in mijn kabinetje, naast veel ander dierbaars. Ik gun iedereen zo’n kast met hele fijne en mooie dingen, barstend van liefde en waarde en dat je dat dan elke dag ziet. Niks geen prullaria. Bij brand zou ik na man en kinderen vervolgens die kast proberen te redden.

Dat sommige mensen Bowie dénken als ze je zien geeft wel te denken. Zo kwam ik een keer nietsvermoedend aanlopen richting het plaatselijke kermisterrein en schalde iemand met een megafoon, een kilometer verderop vanaf het terrein: “Bowie is bijna in the house!” Hoe genant. Ik moest wel lachen, maar het schaamrood kroop tot mijn navel. Mensen hebben echt geen idee hoe verlegen ik eigenlijk ben.

Of die keer in het café met vrienden voor aanvang van een pubquiz. Toen mijn cabareteske neef en plaatsgenoot arriveerde (de quizmaster die avond) en ons glimlachend begroette met : “Ha, het Bowieteam”. Ook best genant en een tekortkoming naar desbetreffende vrienden die veel meer van muziek weten dan ik. Er was zelfs een rijtje Bowievragen, maar we waren als team al uitgeschakeld voor dat. Ja, toen wist ik alles, hmpf.

Aanstaande maandag naar de tentoonstelling ‘Bowie is’ in het Groninger museum. Zelfs de meiden gaan mee. Hoe leuk is dat. Ze hebben echt hun eigen zeer andere en persoonlijke voorkeuren in muziek, maar nieuwsgierig genoeg.

De hele stad staat in het teken van mijn ouwe held, in etalages en omlijstende optredens. De recensies over de tentoonstelling zijn tot nu toe uitermate lovend. Ook van recensenten die geen fan zijn van Bowie. Sommigen zijn het nu wel. Een mooi statement las ik in een van die recensies, dat het niet zozeer alleen om de muziek en de items gaat, maar dat het creatieve proces, het in het hoofd kruipen van een creatief persoon zo enorm zichtbaar en voelbaar is gemaakt middels deze expositie.

En waarom Bowie nog steeds relevant is. Ook voor jonge mensen. Zie hier een recente impressie.

Ik heb er zin in en kijk er al weken naar uit. Ook naar het nieuwe album Blackstar. De laatste twee onthulde nummers vind ik prachtig. De twee hiervoor absoluut niet. Zo gaat dat met Bowie.

Niet veel aan het bloggen tegenwoordig. Weinig puf. Geniepig gedoe van uitvalletje hier en daar. En moe. En dan nog meer moe. Zo gaat dat eerst een tijdje. Praten met mensen en je ogen dichtknijpen om te focussen, je wilt luisteren en gezicht en hoofd gaan van deng deng. Je wilt niet naar je razende hoofd grijpen, want ergens weet je dat dat onbeleefd is. En dan komt die – goh was jij er ook weer – typische duizeligheid en dat – hey you again – slepende linkerbeen. En het moment dat reuk en smaak dan weer compleet verdwijnen (zo jammer, die kerstboom niet kunnen ruiken of kaas kunnen proeven). Dat elke hap die je moet kauwen en hem ook nog proberen weg te slikken op een marathon lijkt, dat praten en eten niet samen gaan, dat is geheid verslikken. Dat elke prikkel er weer een teveel is. Hm.

Ik had daar zo geen zin in. Geen zin in de neuroloog bellen, de constatering en dat ik daar dan weer wat mee moet. Geen zin in het scenario van mensen die zelf druk zijn, met hun eigen sores momenteel en dat ze dan weer ingeschakeld moeten worden om mee te rijden, omdat ik dat zelf niet kan nu. Naar het ziekenhuis voor dat infuus vijf dagen lang. Dat het monster mij regelmatig bij de lurven pakt is een, maar dat anderen daarin betrokken worden, liever niet. Ik dacht, ik doe het gewoon rustig aan. Waait wel over.

En dan komt het kantelpunt dat manlief een beetje boos wordt, om het wegwuiven en een moeder die niet snapt dat je niet aan de bel trekt. Dus eindigde ik toch nog in een gesprek met mijn neuroloog. Dat je stiekem nog even hoopvol bent in het meevallen, deskundigen doen namelijk nooit zo dramatisch. Vooral mijn eigen neuroloog niet. Maar nee. Schub it is. Dus ben weer aan het kuren. En dat kan tegenwoordig zonder infuus en dat hele gedoe, lang leve de wetenschap! Gewoon een tabletje. Had ik dat eerder geweten, dan had ik eerder aan de bel getrokken. Minimale belasting voor anderen, blij!

pred

Nog twee dagen te gaan. Hopelijk net die boost om me net op tijd weer op de been te krijgen maandag. Ik zie er inmiddels uit als een tomaat, van kruin tot enkels. Typisch Prednisonhoofd. Maar nu de derde dag, zijn er toch minimale lichtpuntjes te bespeuren. Been sleept net iets minder en minder deng deng in het koppie. Lichtelijk hyper wordt je er wel van, ik heb geen ervaring met drugs, maar snap het fijne gevoel van het chemisch opgetild worden wel een klein beetje. Nadeel is dat je ’s nachts ook heerlijk opgetild wakker ligt.

Met rode wangen van de pret en de Pred naar Groningen dus. Zag de tentoonstelling al eerder in Londen een paar jaar geleden, waar de aftrap was. Hoe mooi was dat. Samen met lieve Tien, een van mijn dierbare Bowiemaatjes. Dat we los van elkaar, zonder het te weten, er achter kwamen dat we op uitgerekend dezelfde dag tickets hebben voor de tentoonstelling in Groningen deze keer. Van al die dagen! Hoestmogelijk. Even een moment pikken haar en haar kleindochter ook nog te zien, fijn.

Londen toen, V&A museum, juni 2013. Met stiekem genomen foto’s van binnen, dat was eigenlijk zeer verboden. Niet doorvertellen.

b8   DSC00957  b1

En met de Kerst voor de deur en dat ik het geluk heb dat dat altijd nogal gezellig is met familie van alle kanten, nu even grof geschut inzetten om dat allemaal leuk te laten verlopen zonder gedoe. Mijn zwager en schone zus kunnen zo lekker koken en ik wil dat proeven! En kunnen praten tussendoor.

Fijne Kerst allemaal! Doei.

Tastjesdief

63295__blue-strawberry_t

Kip smaakt naar mango en garnalen naar perzik. Of kip. Het is een beetje een rare wereld, met amper ruiken en proeven. Met minieme smaak en geur gaat het eigenlijk alleen om de substantie. Je eet functioneel, wanneer je maag een seintje geeft. Secundair proeven of ruiken, met hoofd in plaats van tastzin is apart. Zoiets als een blauwe aardbei eten. Voordeel is dat niets meer stinkt en als ik al naar Azië zou willen ik dat nu moet doen. Maar ik hoef niet zo nodig naar Azië. Ik zou nu zelfs laurierdrop lusten. ’s Avonds neem ik tegenwoordig wel eens een lekker glaasje nagellakremover. Budgettair gaat het dan ook meer dan prima.

Eindelijk bij eigen neuroloog geweest die zelf even uit de running was. Met recente MRI foto erbij die aantoonde dat er in mijn grijze warrige gebied bovenin zich toch gezellige nieuwe witte vlekken blijven voortplanten waarvan er eentje nogal actief is momenteel. Verklaart volgens haar gezicht, smaak, reuk en linkerkantgedoe. Had ik graag in november al zeker geweten, maar toen had ik helaas Meneer Beeldscherm als waarnemend neuroloog die wel steeds keek (niet naar mij), maar niks zag. Blij met eigen neuroloog. Moet nu testen of ik geen antilichamen aanmaak tegen Interferon. Hoorde voor het eerst dat dat ook regelmatig schijnt voor te komen. Het zal toch niet. Mijn injectiewapen is wel mijn medestander en bondgenoot in die persoonlijke oorlog tegen de zenuwnazi. Nog in afwachting van uitslag. In mijn gedachten zag ik me al bij de KNO-arts die een neuspoliep zou constateren. Of een of andere allergoloog die mij levenslang zou verbieden om pasta, brood of kaas te eten. Horrorscenario. Het liefst trof ik iemand die dat hele hoofd er gewoon zou afhakken en er een vers nieuw en gezond exemplaar voor terug zou plaatsen. Toch een reden om naar Azië te gaan! Schijthommel als ik ben gewoon paar keer naar chiropractor geweest. Alleen al die nek wat minder aanwezig te laten voelen. En verdomd, het is hem ook nog beetje gelukt.

Ik neig nog steeds naar logische dingen en wat ik inmiddels al ken qua uitval. Zeker als het om pijn gaat. Naïef misschien, maar ik sluit nooit iets uit. Moet gewoon weer wennen aan een aanval op nieuwe gebieden. Gek dat je toch in zo’n dommige modus schiet. Niet eens bewust ontwijkend, gewoon onwetend. Vraag mij al geruime tijd af of te lang te moe en teveel lichamelijke uitval een mentaal wrak van je maakt. Of ben ik uitgeput van die mentale zwakte? Toch typisch, zoveel zenuwen in een lichaam en mijn criminele vriend heeft het nogal gemunt op mijn zintuigen. Het geeft te denken. Als je zoals ik een beetje een hoogsensitief persoon bent (visueel en zintuigelijk nogal een overdreven type), zou zo’n zenuwsloper mij hiermee dan iets duidelijk willen maken? Dat ie dat gewoon remt als het ware? Überhaupt een zenuwziekte hebben als je zintuigelijk nogal sensitief bent. Zenuwsief. Ik blijf hoopvol dat reuk en smaak terugkomen, zoals dat bij tijdelijk disfunctionerende benen en armen ook altijd weer het geval is geweest tot nu toe. Permanente eliminatie rechteroog vergeten we maar even. Zo’n hangwang siert een mens ook niet bepaald. Of dat je echt best wel moet lachen, maar zelf even die linkermondhoek naar boven moet duwen om de boel logisch komisch te maken. Het wisselt per dag qua tandartsverdovinsgevoel. Hoop wel dat ie zenuwsief gesproken mijn linkeroog uit het vizier houdt, met de kennis dat ie nogal van zintuigelijk links is momenteel. Liever nooit meer iets ruiken dan nooit meer iets zien. 

Mijn primaire goede voornemen van 2014 was minder sorry zeggen en indirect minder sorry voelen. Voor mij al zoiets als ineens idioot gaan sporten. Ik kan je vertellen, ik ga als een speer op dat gebied. Oké, hardnekkig is het wel en heel af en toe betrap ik mij er toch nog op. Zoiets als “Sorry seems to be the hardest word… to ignore”. Relativeren is prima, maar alles toetsen aan situaties en mensen die het moeilijker, zwaarder, rottiger hebben dan ik heb levert niet altijd winst voor mezelf op. Ik zou mijn dierbaren een betere versie van mezelf wensen, op dat gebied is het sorrystemmetje nog het meest hardnekkig. Hoe gezegend ben je dan met een partner met enorm veel geduld, begrip, hart en ziel? Hoe dan ook, ook bij falende gezondheid valt er nog steeds iets te kiezen. Erkennen en prioriteiten komen in plaats van sorry. Is de bedoeling. Kiezen is bijvoorbeeld: meer kaas inslaan op blahdagen. Pepchaumes en troostbrie. Goed voor de zintuigen! (zoals Annie Lennox al zong: Sweet dreams are made of cheese, who am I to dis a brie). Heb besloten nog eventjes geduld te hebben met mezelf. Jullie ook hoop ik, met mij.

Dit liedje zal vast in de categorie Guilty Pleasures vallen. Mijn lijst met sorryliedjes is sowieso oneindig, dat snap je wel. Context doet er even niet toe, altijd heerlijk nummer gevonden dit en deze versie met Ray Charles is zeker goed te pruimen. Een Sorry Pleasure.

(H)oren

Geluid. Er zijn veel geluiden die we makkelijk kunnen missen, Andere maken het leven net iets leuker, zoals muziek, voor mij persoonlijk. Het prettige van muziek is ook dat je hier doorgaans op een eigen gekozen moment naar kunt luisteren en naar hetgeen jij leuk vindt. Muziek krijgt een andere lading als het ongevraagd op je af komt, op een tijdstip dat jij het niet wilt horen, of als het niet jouw smaak is. Of te hard. Ik moet denken aan ons tuinfeestje, daar zullen ongetwijfeld mensen aanwezig zijn geweest die het voorgaande beamen. Bij deze excuses. Ik luister vrij veel naar muziek, meestal via iPod en ’s avonds draait er hier geregeld een CD. Maar net zo vaak heb ik ook helemaal geen zin in muziek. Sterker nog, vaak heb ik helemaal geen zin in welk geluid dan ook.

Eerder schreef ik al eens over dit onderwerp. Ik ben blijkbaar nogal hypersensitief voor geluiden. Maar er is dan ook altijd geluid, vaak lawaai, om je heen. Een beetje de hand in eigen boezem steken trouwens, met een doe-het-zelver aan boord. Anderen zullen zeker wel eens gevloekt hebben tijdens een dutje, met geboor en getimmer van deze zijde. Een paar maanden is er inmiddels geboor en getimmer van alle kanten geweest. Zo gaat dat met mensen. Er is altijd wel iemand die bouwt en verbouwt, zoals wij die periodes ook kennen. Daarnaast heb je grasmaaiers, heggescharen, kantjesknippers, brommers, tuinfeestjes, voetbaltrainingen, tenniswedstrijden, heel vroeg startende diesels in de ochtend, heel vroeg startende duiven, merels en krijsende vinken, blaffende honden, boomzagers, dakplatensoldeerders, drummers, gitaristen en mensen die denken dat den ganschen bevolking doof is, gezien hun volume als ze spreken. En als je dan eindelijk in een van God en iedereen verlaten huisje op een eiland gaat zitten om twee weken te gaan genieten van rust en stilte, dan krijg je ineens ’s nachts te maken met kuddes scheiten en gapen om je heen met allemaal een bel om en schapenhonden die je overdag niet hoort, maar ’s avonds na tien uur massaal aan de blaf gaan. En drie vinkennnesten onder het dak van je veranda, net aan de slaapkamerkant. Geloof me, je verlangt dan zelfs naar duiven, om zes uur ’s ochtends. Gelukkig hoef je op vakantie verder niet zoveel en heb je wat minder last van slaaptekort.

z

Momenteel hebben we er een nieuw lawaai bij, er wordt namelijk glasvezel aangelegd in ons lieflijke stadje op het platteland. Nu bezig in onze buurt. Dat is dus vanaf een uurtje of half acht de eerste tril, trek- en klopgeluiden. Als je al muziek wilt luisteren overdag moet de deur dicht, anders hoor je het niet. En ik weet heus wel dat ik straks ook blij ben met dat snelle Internet, maar als dit voorbij is komt er wel weer wat anders. Er is altijd lawaai. Misschien valt het meer op als je wat vaker moet rusten dan een gemiddeld persoon. Misschien zou ik wel eens oordoploos op een kussen willen vleien.

Ik heb het even opgezocht en er zijn meerdere plekken op aarde die naar verluid (leuke woordspeling) als stilste plek op aarde worden beschouwd. Ergens in Mongolië, een woestijn, een rimboe en als topper een plek op Antarctica, beetje hoog, met alleen maar sneeuw en een temperatuur van -70 C. Lekker dan. Heb je de ultieme stilte, maar doe je geen oog dicht vanwege de kou.

Maar de allerstilste plek op aarde is te vinden in een speciale kamer in het Amerikaanse Minneapolis, daar staat het Orfield Laboratorium en hebben ze een kamer gemaakt dat 99,99 procent van al het geluid om ons heen absorbeert. Dat lijkt het walhalla voor stiltezoekers zoals ik, maar het tegendeel schijnt waar te zijn. Tot nu toe heeft niemand het langer dan 45 minuten volgehouden in die kamer.

Lees maar, echt leuk om te weten

http://nos.nl/op3/artikel/359684-echte-stilte-dat-kun-je-helemaal-niet-aan.html

Het geluid wat ik mis is het snurken van de hond en het ‘pok pok’ met die staart op de bank. Of dat we de bel nu meestal missen, omdat die slecht te horen is, maar dat er altijd geblaft werd en dat je daardoor wist dat er iemand aanbelde. Ik ben trouwens blij dat ik niet hoor zoals een hond – zoveel keer luider. Het ruisen van de wind, een branding en krekels in de zomer. Kievieten in maart. Mensen die lachen. Mensen die mooi kunnen zingen. En dat live horen. Dat als je je digitale prullenbak leegmaakt en dat frommelgeluidje wat je dan hoort. Piepende muisjes als je buiten zit in het donker. Mijn CD met dolfijnengeluiden. Een mooie fles wijn ontkurken. Kipfilet of courgettes in de hete olie in de wokpan gooien of na lange tijd eindelijk weer die stem te horen van een goede vriend of dierbare. In het echt of middels telefoon. Dat zijn mooie geluiden.

En stilte is ook zo’n mooi geluid.

Washing Of The Water

So deep, so wide, will you take me on your back for a ride
If I should fall, would you swallow me deep inside
River, show me how to float
I feel like I’m sinking down
Thought that I could get along
But here in this water
My feet won’t touch the ground
I need something to turn myself around
Going away, away towards the sea
River deep, can you lift up and carry me
Oh roll on though the heartland
‘Til the sun has left the sky
River, river carry me high
‘Til the washing of the water make it all alright
Let your waters reach me like she reached me tonight
Letting go, it’s so hard
The way it’s hurting now
To get this love untied
So tough to stay with thing
‘Cause if I follow through
I face what I denied
I get those hooks out of me
And I take out the hooks that I sunk deep in your side
Kill that fear of emptiness, loneliness I hide
River, oh river, river running deep
Bring me something that will let me get to sleep
In the washing of the water will you take it all away
Bring me something to take this pain away

Pro-sitivo

Pro:

– Zon scheen vandaag

– Geen kopje of glas gevallen

– Ben al 14 uur op, zónder slaappauze

– Jongste goedlachs op schoolkamp gegaan vanmorgen. Tweede kampf in één maand. Eerste kamp gewoon geslapen. Zonder ’s avonds ophalen en ’s morgens brengen. Een mijlpaal, want slapen is al jaren niet vanzelfsprekend voor haar. Wat een opluchting, vooral voor haarzelf. Vanmorgen – ondanks klein griepje – vol vertrouwen en goede zin op schoolkamp gegaan. “Al heb ik 39 graden koorts, ik ga toch!”  Groep 8, drie nachten aan zee kamperen. Het was een fijn uitzwaaien. De eerste positieve doorbraak in dit huis komt op naam van Jongste.

– Gelukkig is onze straat niet oranje

– Ik heb Bram Moszkowicz al heel lang niet op tv gezien. Zaligheid.

– Ondanks een vreemde stilte vandaag (geen Moby en Jongste in huis is onheilspellend stil) tóch geprobeerd te genieten van de stilte. Maar wel bezig blijven en daardoor boven verwachting veel gedaan in huis. En uiteraard Peter Murphy keihard op de achtergrond. Dat kan, als het stil is.

– Muziek kan weer

– Eerste dag met Moby-momenten zonder te huilen

– En als klap op de vuurpijl: zee in zicht! Zomaar, spontaan geregeld vanmorgen. Twee heerlijke dagen in vooruitzicht met lief Sprokje. Heerlijkheid.

Veel pro’s en tuurlijk een beetje con’s, maar daar ga ik het nu niet over hebben. Dus! Weer tijd voor muziek. Na twee weken beginnetje met luisteren. Nu na drie weken al veel beter. Onwards. Up. Walk On.

Maximum volume…

*Waves* x