Koken, Koefnoen en huilbankjes

Handdoeken. Ik houd erg van oude handdoeken. Nieuwe handdoeken zijn niet fijn. Daar kun je je nauwelijks mee afdrogen. Zelfs na tien keer wassen niet. Handdoeken zijn pas fijn na vijf jaar wassen. Op hun best als ze ineens gaan rafelen – zo na tien, vijftien jaar – en dat ze dus bijna op het punt van vervanging zijn gekomen. Ik heb bijna het moment bereikt dat ik niet eeuwig door kan gaan met rafels wegknippen. Met pijn in mijn hart laatst al twee trouwe afdrogers naar de poetslappenbak verhuisd. Er zijn nog twee dierbare oudjes te midden van de relatief jongere exemplaren over (nog geen tien jaar oud, maar toch) en die twee koester ik. Oek, oek, oek, afdrogen doe je met een……..schaar.

En even heel wat anders, Owen Shumacher doet Moby, Of Moby doet een Owen Shumachertje. Ze doen elkaar vooral heel erg. Wellicht kennen ze elkander helegaar niet. Dat Owen Moby kent is logischer dan vice versa vermoed ik. Altijd als ik Owen zie, of een typetje zie doen, zie ik Moby. Als zichzelf of… als een typetje van Moby. Ook al doet ie een ander typetje. En als ik Moby zie, zie ik een typetje van Owen Shumacher. Moby goes Koefnoen middels een Owentje. Maar daar is Moby zich uiteraard niet van bewust. En Owen niet van Moby. Rare namen eigenlijk. Owen, het is zo’n struikelnaam en welke gek noemt een huisdier nou Moby? Ze bestaan. Die typetjes.

ow      images

Ik zou het ook nog hebben over onze Engelse aaibare vriend Jamie – Fifteen Minute Mealssj – Oliver. Dat slissen, dat vinden we schattig. Jamie, die varkenswangen de lucht in acrobateert en kilo’s koriander vanaf twee meter hoogte op een salade laat vallen. En die citroen hè? Jamie Olemon. Geen gerecht compleet zonder die uitgeknepen lemon. In alles, op alles. Leuke Djeemie in houthakkersbloes, hakkuh hakkuh en die alles met huid en haar in een blender gooit en die – om het u en hem gemakkelijk te maken – altijd potjes van één of andere West-Taiwanese Hong Too Fuk Yoo Too-saus op voorraad heeft of iets anders waar niemand ooit van gehoord heeft, laat staan dat je weet waar je dat moet kopen. Het groen is altijd in Macro-voorraden bij de hand. Sla, venkel, peterselie, koriander, basilicum, prei, gooi er nog wat bosuitjes bij, wortels, tomaten, spinazie en paksoi. Dat werp je dan met een soort van Hans Klokbeweging op een grote schaal (het liefst valt er iets naast) en daarna gaan de uitgebakken spekjes en/of iets met vette chorizo eroverheen en pak je dat grote stuk Parmezaanse kaas van zes kilo (ik schat zo rond de 160 euries) en rasp je nonchalant het schaafsel over de salade. Hoezo vijftien minuten? Alleen al al die boodschappen kosten meer dan drie dagen. Sterker nog, ik ben al anderhalf jaar op zoek naar die Zuk Ye Suf-kruiden uit het Indiase hooggebergte. Om over een uitgeputte bankrekening maar niet te spreken. Commercieel handig ventje ook. Maar goed, het heeft iets geinigs en ik vind het wél leuk om tips & trics te leren. Geen poespas met juist heel veel theatrale poespas. Zoals Jamie zou zeggen: “Geez, heaven!”

Jamie-Oliver-Jamies-30-mi-006

Tot slot nog even weer heel wat anders (als je een rode draad wilt, dan raad ik je aan gewoon een boek te lezen en dit blog te verlaten). Woordbankjes. Inmiddels verspreiden ze zich als paddenstoelen tegenwoordig. Bankjes met tekst in het bos, park of oude voetbalveld van mensen die overleden zijn. Ooit zag ik de eerste in de buurt van Neede. Mooi gebied, waar ik destijds nog wel eens met Owen liep. Ik vond het ergens wel wat hebben, dat nabestaanden dit voor hun ontvallen dierbare hadden gedaan. Voor Hans, in dit geval. Met een boompje ernaast. Lief. Toen ik daar was, was Hans vier jaar dood, zag ik. Zag Hans meteen voor me, hoe hij uitkeek over die weide en dat bos vanaf die plek. Ik liep daarna toch ineens anders verder, alsof Hans een beetje meeliep en meekeek, bij elke stap. Heb de foto nog, kijk

hw1

In dat bos was een klimboom waar ik wel eens in klom voor de gein (klein stukje maar hoor, want hoogtevrees). Owen vond dat raar, baasje in een boom.

Afb004

Na die Bankje van Hans-ervaring (Briefje van Bleeker), heb ik daar nooit meer geklommen. Dat durfde ik niet meer. Bang dat Hans mij zou veroordelen (boomvandaal!), om over het achter een boom plassen nog maar niet te spreken. Nu, jaren later, heb ik inmiddels meerdere van dit soort bankjes gezien. Zo plots er één voor het eerst zien verwondert. Na een stuk of vijf ligt het gevaar van een huilbankjes-hype op de loer. Owen is dood en zou ook best een bankje verdienen. Die was gek op de bank. En het bos. Zelfs haar favoriete plek voor die specifieke bank zou ik weten. Een bank van stof dan, niet zo handig in een bos. Met als tekst: “Liefdevolle herinnering aan Moby, dit was haar favoriete schijtplek”.

Ik zou ook wel zo’n bankje willen. Mijn dierbaren weten precies waar die zou moeten staan. Inclusief boompje ernaast. Maar ja, die tekst hè? Kwam deze foto recentelijk tegen en dat vind ik dan toevallig zo heerlijk.

1186773_570405909662317_905179661_n

Mijn toekomstige nabestaanden zouden dit gewoon ook kunnen doen en daarom heb ik juist hen lief. Die mensen verspreiden en sturen mij geen slijmquotes met iets van ‘smile today’ (alsof je dat kunt dwingen) en dat elke dag een feestje is met dat gedoe van slingers. “Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd”. Hoezo? Mijn hart vind van wel, want die klopt nog en ik heb toevallig een (iets met een K-) dag achter de rug. Nergens om hoeven lachen en toch leef ik nog. Gek hè? Morgen vast weer de slappe lach om iets, want dat heb ik ook geregeld. Of glimlachen om iets, ook goed.. Altijd maar die stempeltjes van optimist en pessimist. De optimisten zijn zich nergens van bewust en de pessimisten quoten zich te pletter. Ergens daar tussen in heb je de realisten. En mijn streven is om ooit dat cynisme vaarwel te zeggen en áls ik al in en hokje geplaatst wil worden, tot die laatstgenoemde categorie zal behoren. Al vrees ik dat de rol van outsider wel altijd aan mij zal blijven kleven. Ook goed. Met straks dat bankje met de tekst: “An outsider who loved the outside world”. Meer dan prima.

Salut, mon amies.

Vandaag

Vandaag ben ik na 6 weken weer in het Nijenhuis geweest. Het Nijenhuis was de moeilijkste hobbel, maar het moest er een keer van komen. Voelde je zo – keek ook telkens achterom, vooruit – het was zo raar onder jou. Bij voorbaat al mijn zonnebril opgezet en zakdoekjes meegenomen. Bleken noodzakelijk. Zoveel samen geweest daar met jou. Nooit daar geweest zonder jou.

Ik mis je zo. Het gaat ons goed lieverd. Guus doet het geweldig. Anne is ok en allemaal ok.  Maar ik doe mijn best en geniet van zoveel moois nu. Weet je wel dat ik brood in de tuin heb gegooid – voor de vogels? Geen ouwe lieve vreetzak die dat onmogelijk maakt. Binnenkort De Schipbeek. Zonder jou, maar zó met jou.  En het Westerflier. Fuck it, al die momenten. Hoe gaat het daarboven? Is er nog iets te vreten en snappen anderen jouw ouwewijverige gedrag? Zien ze daar hoe lief jij bent? Heb je pa/Herman al ontmoet?

Vandaag. Vandaag mis ik je zo. Jouw geur, neus, liefde, nabijheid. Mijn Moobje bij me. Zo lagen we daar vaak samen hè? Op de bank. Ik heb me vaak afgevraagd hoe je in godsnaam ineens zo ontspannen was in rare posities zoals deze. Terwijl je toch vooral enorm hyper was en altijd in was voor actie. Maar wij samen, “bij vrouwtje zijn”, jouw plus en mijn plus – plus en plus is min – veroorzaakte rust. Ik mis onze connectie die ik bij niemand anders voel.

I miss my guiding light.

Pijn

Slaap zacht, mijn allerliefste vriendin. Mijn alles.

Ik was er nog niet aan toe jou te missen. Jij weet niks van blogs enzo, maar weet dat ik dit nu schrijf terwijl de oneindige tranen wederom niet van stoppen weten. Een foto proberen te zoeken van jou, die jou zo typeert. Geen gedoe, gewoon zoals je was. Ook genoeg fotomodel-achtige foto’s van jou. Wat heb ik veel foto’s van je gemaakt tijdens onze gezamelijke wandelingetjes. Elke dag, zeven jaar lang. Van bos, strand, bank, stoel en tuin. Wat een geluk dat te hebben vastgelegd, wat een narigheid dat allemaal te zien nu.  Zoals hierboven, dit was je. Ons favoriete plekje, weet je nog?

Sinds de dag dat we jou ophaalden is mijn leven zo veel leuker geworden. Jij en ik – dat was wat hè? Ik mis je zo verschrikkelijk, doet zoveel pijn. Je was te jong om nu al te gaan. Lieve schat, vergeef me voor deze beslissing. Jou te zien lijden en dat je nooit meer zou kunnen lopen of rennen, ondenkbaar. Kon ik maar vernemen dat jij dit ook vindt. Wist ik maar dat je nu ergens bent waar je weer kunt rennen achter een bal en vieze dingen vreten.

Ik mis jouw pok-pok geluid de hele godganse dag. Pok-pok met je staart op de bank, pok-pok als je in de weg stond.  Pok-pok op de vloer en de veranda. Pok-pok tegen de keukenkastjes. Pok-pok in je allerlaatste seconden… Altijd blij, altijd lief en loyaal. Waren mensen maar zoals jij. Dat wisten jij en ik.  Ik mis jou als ik kook, beneden en thuis kom. Ik mis je op de bank en ik mis  je geur, jouw oren voelen (elke dag) en ons snuiven. Ik mis jouw gezeur – vlak voordat Anne naar school gaat – wanneer je wist dat we naar buiten gingen.

Jouw afwezigheid is te aanwezig.

Vandaag hebben we we je weer opgehaald. Zodat we je weer bij ons hebben. Wat een kutmoment daar bij de Breborgh. Maar je bent er weer en krijgt een mooie plek in de tuin. Vandaag met z’n vieren naar het Sterrebos geweest. Om stokken te zoeken voor plekje in tuin. Vanaf de eerste meter zo gehuild lieve Moob. Nog nooit daar geweest zonder jou. Kon niet stoppen met huilen. Hebben stokken gevonden die jij recentelijk nog hebt gezocht en aan hebt geknaagd. Lieve ouwe vreetzak…

De zon schijnt, onze Schipbeek-momentjes zijn begonnen. Maar je bent niet hier. De glans is eraf. De blauwe luchten zijn blauw maar voelen anders. Ik moet op zoek naar een nieuwe therapeut. Onmogelijk natuurlijk. Want mensen, tsja. Als je er nog één weet, stuur maar door. Ik mis je zo. Zoveel. Lief zielsmaatje, dank je voor alles. Ben enorm dankbaar voor jou. Plies zorg dat ik niet zoveel huil en er niet uitzie als een brulaap.

Slaap zacht,

My lighthouse…R.I.P.

Zon, snot en kamelen

10 January 2011
By  on 13:57

Verenigde_arabische_emiraten_kamelen_breed_CBS2008006171
Net lekker gewandeld met de Moob. Zon! iPodje. Fijn. Snottertijden blijven een beetje rondhangen hier. Annelin even weer een dagje thuis qua verkoudheid. Die begint weer opnieuw. Guus begint ook al, maar is vooralsnog goed te pas, Vier uur uitval, dus die kwam om half 1 stralend en grinnikend thuis. Met mij gaat het goed, beter, maar nog niet helemaal virusvrij. Dacht dat na het stadium van het niezen van spekjes het einde er was, toch net niet. Inmiddels wél nieuwe vulling en kauw weer met rechts, fijne ervaring na half jaar. Geen pijn meer :-)

Peter is vanochtend beetje grieperig vertrokken richting Emiraten. Vliegt nu naar Abu Dhabi, vanuit daar naar Dubai. Van Dubai naar Egypte, Alexandrië en Cairo en dan naar huis. In 4 dagen. Best druk en hopelijk houdt ie het een beetje vol met zo’n hoofd vol snot en longen uit lijf hoesten. Timing kon beter. Hopelijk maakt de zon daar veel goed.

Moet eigenlijk verder met het zolder-opruim-project, maar kan me er niet toe zetten om op een donkere zolder te gaan zitten nu. Bleh. Huis staat inmiddels inderdaad vol met hyacinten, druifjes en narcissen, hmm. Morgen een paar tulpen op de vaas dacht ik zo. En zon…bedankt. Voor het smelten van de sneeuw en voor steeds meer op visite komen. Koffie staat altijd klaar.

Deze kwam ook nog voorbij op iPodje vandaag in bos. Makes you wanna dance! Blijft heerlijk nummer.

Zo, nu even kijken of er nog iets te snaaien valt. Maar 3 kilo afgevallen deze winter. Valt mee, vergeleken bij andere winters. Moet gewoon niet te lang te koud zijn, kost letterlijk teveel energie. En ik kan flink eten, maar geen drie kalkoenen per dag.

Ooh refwaar piepel xx