Nu

Twee weken schoolvakantie bijna ten einde. Vanaf nu nog een beetje van dat hapsnapwerk en in een poep en een scheet is het zomer. Lente komt dit jaar als een oud dieseltje op gang en me realiserend dat we ons inmiddels al in mei bevinden maakt dat ik de klok nu even heel erg stil wil zetten. Mei, de maand waar ik over fantaseer in november en februari. En op al die koude dagen met een energiepeil van een halfdode vis met een haakje in de bovenlip die steeds terug geworpen wordt in het water. Gewoon doorzwemmen en niet focussen op die lip-piercing. Mei is mijn pakjesavond en verjaardag van een vijfjarige. Dan lig ik voor de derde keer op een koude winterdag boven en denk dan maar: “Het wordt altijd weer mei elk jaar”. En als ik nu buiten ben, weet ik weer waarom. Om over de 80% meer energie niet te spreken. Daar kan geen regenbuitje wat aan veranderen. Van alle maanden en bijbehorende schoolvakanties blijf ik in mei het liefst thuis, in Nederland. Elke dag nieuw licht, nieuw groen, nieuwe bloemen, nieuwe kleur. Het is fijn om even heel erg te houden van je eigen land, als je voor de rest niet zoveel met oranje hebt. Stuur mij in januari maar naar een paalwoning op Bora Bora. Nooit in mei en juni.

Want ik houd van mijn eigen tuin in mei…

3

En hoe irritant die schlemiele duiven in hun nest in de esdoorn pal aan het terras ook zijn (werkelijk, duiven, wie heeft dat soort ooit bedacht?), ik gedoog ze beter dan welke Wilders dan ook. De merels maken veel goed.

Over lentekriebels gesproken, er woont hier een jongedame in huis die qua hele jonge hormonen het perfecte slachtoffer is voor hedendaagse boybands zoals One Direction. Ik vind dat prima en begrijpelijk en geniet van zo’n fase. Dat je nog niet nadenkt over commercie en zoekende bent naar iets wat met passie te maken heeft. En in al die onzekerheid zoekt naar iets wat jou verbindt met anderen. Vijf mooie jongens bij elkaar brengen en zingen over dat jij mooi bent zoals je bent, dat wil je horen als meisje. Dat snapt Simon Cowell prima. En ik ben de laatste die dat uit gaat leggen aan mijn twaalfjarige bakvis. Sterker nog, we zorgen voor kaartjes en zij heeft de avond van haar leven. Goed begin van de vakantie. Samen met vriendinnetje en Oudste, die als ‘begeleider’ mee ging, zodat Peet en ik weg van het gegil op een terrasje buiten konden wachten.

In de rij van duizenden meisjes, vol verwachting klopt mijn hart….

DSC00628

Prachtig om te zien, huilende meisjes die na afloop buiten kwamen. En een ander fenomeen rondom een concert met een doelgroep die niet zelf reist: heel veel wachtende ouders, een uur te vroeg. Mooi beeld.

DSC00634

Die meiden toch, “deskundigen verklaren”, zie hier —>  Wat meiden in boybands als One Direction zoeken

Afgelopen week zijn we er even tussenuit gepiept richting zee. Dat soort dingen zijn hier in huis redelijk last minute-werk. Naar zee willen, geen zin om op één dag teveel te reizen en voor een nacht hotelletje boeken. Zo’n aanbiedinkje en dat je dan per ongeluk in een heel prettig hotelletje beland soms (ook wel eens enorm tegen gevallen), maar was echt heerlijk. Van kamers, kunst, sfeer tot ontbijt. Vooral fijn, omdat Oudste fikse keelontsteking had en tussendoor kon rusten. En dat de zee toch zo heerlijk is. En ja, Nederland. Onderweg en niet per sé in de file naar de Keukenhof. Daarvan hoorden wij op het nieuws vlak voordat we hier gewoon langs reden. Grappig.

DSC00788

En de zee. Dat effect. Vooral ’s avonds.

DSC00722

Vrijheid. Dit maakt mij heel erg blij. … deze foto.

meeuw

En het is nogal een heel gedoetje, dat genieten van alles en wensen dat een dag tachtig uur zou hebben en dat het niet nodig is te slapen. Wat helaas wel zo is. Nu ben ik vooral heel erg van het nu. Degenen die veel verder en wijzer zijn dan ik zeggen dat je niet in het verleden moet blijven hangen. Dat zal zo zijn, maar ik kan het Nu alleen maar meer omarmen, met dat verleden en dat besef. Dan ben ik maar die zeikerd die vertelt over dat jaar geleden. Alles hiervoor is bepalend voor hoe ik nu ben en waar ik nu van geniet. Of van baal. De toekomst, daar heb ik niet zoveel mee. Morgen moet ik ook maar zien of dat lukt of niet. Juist alle jaren voor vandaag maken dat ik nu alles ervaar zoals het is. Ervaringen van toen, ervaringen van nu. Mensen van toen, mensen van nu. Ik dwaal wel eens af en heel vaak dwalen ‘anderen’ af van mij. Dat hoort er ook bij, weet ik inmiddels. Ik kan niet anders dan dit, zijn zoals ik ben op sommige momenten in het nu en toen.

Dat is het wel zo’n beetje.

Beste wensen

Het is lente. Al voelt het misschien letterlijk niet zo, het is voelbaar. Als je licht voelt. Hoorbaar ook. Kievieten in het veld. Ik ben inmiddels het stadium voorbij dat ik energie steek in klagen over het weer. Laat ik over aan de Pelleboeren van Nederland. Geen zin en puf meer me druk te maken om dingen die ik toch niet kan veranderen. Komt wel goed met die natuur, kwestie van geduld. Met werkelijk een inspanning van niets, beleef ik elk jaar weer mijn eigen start van de lente. Het nieuwe jaar start voor mij persoonlijk niet op 1 januari, maar op 21 maart. Met mijn eigen ritueel. Kan de foto’s van voor 2006 zo gauw niet terug vinden – nog op rolletje, ergens in een doos of album, ik werd pas op latere leeftijd digitaal – maar die zijn er ook. Zolang ik bij machte ben de eerste lentezon onder te zien gaan op 21 maart zal ik dit blijven meemaken en vastleggen. Zo ook weer gisteravond. Licht opzoeken is nooit verspilde energie.

Gelukkig Nieuwjaar, Happy New Year!

21 maart 2006

Digital StillCamera

21 maart 2007

Digital StillCamera

21 maart 2008

Digital StillCamera

21 maart 2009

2009

21 maart 2010

Digital StillCamera

21 maart 2011

Digital StillCamera

21 maart 2012

Digital StillCamera

21 maart 2013

1

2012

2012 begon best prettig in Januari. Dat ik in zo’n donkere tijd in staat was de vijfenzestige verjaardag van een fijn muzikantje te vieren, samen met hele leuke mensen, was een leuk begin.

bowie65

En traditiegetrouw – en al heel lang en hopelijk nog vele jaren – samen met Han en José mooie muziek- en persoonlijke momenten. Qua muziek bijvoorbeeld Blaudzun in Metropool. Moest wel mijn laarzen uit doen, want zere voeten en enkels. Maar op sokken wordt de muziek niet minder.

vf6f_blaudzun_5

En, ergens in maart geloof ik, één van mijn favoriete bandjes aller tijden, The Waterboys

wb

Van Flame On My Head en The Pan Within tot dennenappel within my belly. Tussendoor nog even heel ziek hondje…

md

De drang om naar een strand te gaan kwam ongetwijfeld van mij. Dat impulsieve en dan op het strand zijn op de meest mistige dag ooit. Mijn gevoel voor timing is nooit zo halleluja geweest. Maar we gingen. Wie kon bedenken dat dit de laatste keer aan zee voor Moby was? Ze hield zo enorm van de zee, het strand. Raampje van de auto opendoen vlak voor aankomst, dat zij de zee rook en compleet hyper werd.

bloemendaal '12 00048

Zonsondergang op 21 maart. Lente begint. Moeder Natuur is voor mij altijd al vele malen ‘officiëler” geweest dan welke geboorte van welke Jezus dan ook. In mijn leven zijn er niet veel dagen geweest dat ik de ondergaande zon van 21 maart heb gemist. Zo ook dit jaar. Ik rijd er elk jaar even heen, de plek waarvan ik weet dat ik haar daar het beste kan zien. Soms heb je dan een kadootje, qua lucht, en licht, zoals afgelopen jaar.

Digital StillCamera

In de tussentijd worden de minder fijne dingen steeds minder fijn. Na drie jaar geploeter was het onafwendbaar…

Kopie (2) van 2012-04-17 12.28.07

188 buisjes bloed en onderzoeken verder ging het ineens toch bergopwaarts. Stap voor stap, maar ze kwam, zag en overwon, die Guus :-))

Mei. Mijn favoriete maand. Ik ben in mei het liefst gewoon thuis, de maand met het minste verlangen om op vakantie naar het buitenland te gaan. Ik houd van Nederland in mei. De kleuren, de bloemen, de geur, het frisse groen. Mijn energie, vooral in mijn hoofd. Gras. Buiten zitten. De vogels. Het planten van bloemen in potten en manden, heerlijk. Ik zou wel 12 maanden mei willen.

Begin mei dagje op het water, altijd fijne uitstapjes.

Digital StillCamera

Ook in mei, Jannarok, Hemelvaartsdag in Diepenheim.

540254_310660405683953_100002199871660_741696_575092827_n

De tuin was er klaar voor, wij ook. Van alles te vieren, met name de gezondheid van Guus. De voorbereidingen voor het tuinfeest waren in volle gang en we verheugden ons er zeer op! Catering geregeld, mensen van ver hadden onderdak gevonden, muziek uitgezocht, tuinverlichting klaar, het weer was veelbelovend voor dat weekend. Niets dat ons kon tegenhouden. Kom maar op met dat feest.

Digital StillCamera

En toen werd de hond verlamd. En toen was ze er niet meer. Een paar dagen voor het feest. Voor een ieder die mij enigszins kent en/of mijn blog volgt hoef ik niet nogmaals uit te leggen wat dat beest voor mij betekende. Te jong, te wreed en onnodig. Dag feest. Na zes weken beleefde ik de eerste dag zonder een keer te huilen. Nu, na zeven maanden denk ik nog elke dag aan mijn grijze alles. Ik geloof niet dat dat ooit zal verdwijnen.

Ik heb zoveel foto’s van Moby, maar daar op dat strand in die mist, dat zijn echt de laatste kwam ik achter. Met zelfs een eerbetoon, gemaakt door Annelin. Da’s niet zo gek, want in huis was het grijze ouwe wijf wel een soort van afgod(in), maar toch, met de kennis van nu lijkt het een voorgevoel. Bullshit natuurlijk, maar sentiment valt zo nu en dan op de goede plek. Dag Moobje.

Digital StillCamera

Maar alles gaat door en dat lukt natuurlijk ook. Vooral als een dochter 12 wordt een paar dagen erna. Dan valt er wat te lachen en te vieren. Vooral vieren. Verdriet en plezier, het blijft een dun lijntje tussen die twee en zo zal het altijd gaan.

Annelin jarig, 28 Mei.

an

Fijn dat Tineke en Will er ook waren, lieve Tinus. Geen foto van toen, maar wel van eerder dit jaar. Bij Bowie’s AOW feestje in Amstelveen.

Digital StillCamera

En ik heb weken alle plekken vermeden waar ik dagelijks liep. De eerste keer weer Sterrebos deden we met vier man sterk. Wat ik vooral kende met twee vrouw sterk, een hond en ik. Heb daar als een Grolsch-tap gelopen. Later nog een paar trappen in het gat en gewoon gaan, naar al die plekken. Want we hebben teveel mooie plekken hier in de omgeving om niet NIET naartoe te gaan, ook zonder hond. Eerste keer Schipbeek weer, gelukkig samen met de meisjes. Inmiddels overal allang weer alleen aan het lopen, gaat prima.

Kopie van 2012-07-15 13.54.33

En dan heb je de jongste, waarvan de eerste dag basisschool  nog lijkt alsof het gisteren was en voor je het weet is die laatste dag aangebroken.  Eerst was er De Oudste, maar toen was er nog steeds De Jongste. Basisschool is verleden tijd, al een half jaar inmiddels. Gek dat het ook echt ‘weg’ is, want middelbare vraagt genoeg aandacht. Annelin op de Catwalk, dag Stedeke, hallo Waerdenborch.

Digital StillCamera

En oudste kampeert hier met klas in tuin….

Digital StillCamera

Ook zijn er mensen om je heen die spontaan goede ideeën hebben. Zoals vandaag bedenken, morgen naar Egmond aan zee. Mensen die jou redelijk kennen, dierbare personen waaraan je niet altijd alles hoeft uit te leggen. Die, ook als je er ‘even niet bent’, je dat nooit kwalijk nemen. Ze zijn er altijd. En al heel lang. Zoals Marian. En misschien vind ik dat soms te vanzelfsprekend (sorry), maar juist daardoor zijn het mensen die je altijd om je heen kunt verdragen. Ook in een hotelkamer.  “Het waren twee fantastische dagen!”

IMG_0305

Nog iets moois….Pearl Jam! Tweede concert in het nieuwe Ziggo Dome. Voor mij persoonlijk een geweldig concert, doordat zo’n beetje al mijn favorieten werden gespeeld en gezongen. Eind Juni, goede energie en Vedder & Co. Fijn fijn.

novum

http://www.nu.nl/muziek/2845180/pearl-jam-hartstochtelijk-in-ziggo-dome.html

Zomervakantie in eigen land dit keer. Was prima, geen gedoe en geen gereis. Geluk met het weer en dagjes uit. Enige nadeel is dat ik de Middellandse Zee wel mis, nu na anderhalf jaar. Verwend ja. Maar het was goed zo, prioriteiten verschuiven sowieso naar een soort van basis. Home is where the heart is. En overal ter wereld is er wel het licht wat je wenst, ook in Nederland. Zoeken naar kost vaak meer energie dan zien wat er dichtbij is.

Digital StillCamera

Nog dichterbij huis

Kopie (2) van 2012-08-02 15.10.58

In de tussentijd is er een vriendin die mij inmiddels al dertig jaar dierbaar is en die heeft besloten dit jaar naar Engeland te verhuizen. Regina. Ouwe. Niet leuk, maar begrijpelijk. Wat alles heeft te maken met het jarenlang vechten voor en het omgaan met een partner met Parkinson, waarbij mijn progressie hooguit een fractie is van hetgeen zij doormaken. Het afscheidsfeestje was lastig, maar wetende dat Regz, Andy – back to family – en kinderen het goed maken, daar aan de zee in Cornwall, maakt mij blij. Zal zeker één van mijn tripjes zijn het komende jaar. Regz will always be my Tinseltown in the rain 🙂

oo Ouwe & Ouwe, Augustus 2012.

Lekker warm was het ook soms

2012-08-19 12.42.38           water

Wil ook zo graag een keer weer het jaarlijkse weekend met de HBO-J meiden doorbrengen. Te vaak moeten cancelen de afgelopen jaren,. De Zee dit jaar weer. Ik doe een dringend beroep op o.a. het monster om al die plannetjes door te laten gaan komend jaar.

Digital StillCamera

Een ander hoogtepunt van 2012 vond ik wel het concert van Patrick Watson. Er zijn niet veel artiesten waarbij ik zoveel intimiteit, passie en nabijheid heb ervaren. Heb Watson al jaren zeer hoog. Nu eindelijk live gezien, hoe mooi. “Lighthouse’ is geloof ik mijn meest dierbare lied van 2012.

BILD7099

Mooie dingen van dit jaar. En dan gaan de blaadjes vallen. En dan landt alles van alles daarvoor ineens zo hard. Als het goed en bergopwaarts gaat met degenen die je lief hebt, dan kun je je blijkbaar permitteren je over te geven. Dat dat begint met een stemming die niet zozeer vol van licht is. Gelukkig is er afleiding, want er is altijd wat te vieren. Han vijftig bijvoorbeeld, leuk feestje!

Digital StillCamera Digital StillCamera  BILD7250 jm      Met José, vind deze foto vooral leuk, omdat we eigenlijk niet zo vaak samen op de foto staan, toevallig twee keer dit jaar (zie foto boven). Toch kennen we elkaar inmiddels al bijna dertig jaar. Soms zeggen ze over mensen dat je ‘ze midden in de nacht kunt bellen’, als er iets is. Ik weet dat dat kan. Alleen de gedachte zegt veel. Mooie momenten weer beleefd dit jaar, met Han en José.

BILD7252

De rest van September vergeten we maar even……

Guusje 16 in oktober!

BILD7266

Alsmede Radiohead gezien.

media_xl_1390664

De rest van oktober vergeten we maar even….

November. Vierenveertig geworden dit jaar.  Man man. Leuke kadootjes, dat wel!

mm78       Digital StillCamera

En lieve Karoline karoline zandvoort 00018

En ook mooi, een nieuw buurmeisje. Mila. Kleine dingen die onverwacht heel even een vertrouwd gevoel gaven… Ben blij en vereerd tot peettante te zijn gedoopt.

m en m

Crossing Border, terwijl iedereen bij Kyteman zat (ik ook even), genoten van Mark Lanegan

Familieomstandigheden zijn ook veranderd, wel een bewogen jaar geweest. Maar pakjesavond was gezellig, alsmede de kerstdagen. Kleine meisjes worden groot…

GA

En ik wil – bijna aan het eind – iemand noemen die eigenlijk altijd voor mij, voor ons klaar staat. Onvoorwaardelijk. In 2012, maar eigenlijk altijd. Mama. En oma. Dank voor alles. Ik besef maar al te goed dat het voor velen van mijn generatie al niet meer vanzelfsprekend is een moeder te hebben. Ik ben er enorm dankbaar voor. Ook met een lieve schoonmoeder. Lucky me!

Altijd in voor een geintje, die moeder van mij 😉

kerst '08 00049

Gelukkig heb ik door het schrijven van dit laatste blog van 2012 weer even op een rijtje gekregen hoeveel mooie momenten er zijn geweest in het afgelopen jaar. Met name de kleine dingen, wellicht voor de lezer niet zo interessant, voor mij groter dan je zou denken. Het is maar een selectie. Beseffende, dat er vele dagen geweest zijn dit jaar waarin ik misschien meer dan andere jaren in mijn schulp ben gekropen. Solitude, wat heb ik dat vaak nodig gehad dit jaar. De zorgen rondom Guusje vond ik heftig. Ben dankbaar en opgelucht dat Oudste een enorme gezondheidsstap heeft gemaakt. Het verlies van Moby heeft mij erg geraakt en nog. Maar de scherpe kanten zijn er af. 2011 vond ik persoonlijk een fijner jaar dan 2012. Maar dat is geweest en ik heb alle vertrouwen in het komende jaar. Met al een paar dingen waar ik mij op verheug.

Lieve mensen, rest mij nog jullie een enorm fijn jaar te wensen. Blijf gezond, dat vooral. Blijf lachen en blijf je verbazen. Blijf een mening houden. De jouwe. Blijf genieten. Van grote en kleine dingen. De jouwe. Blijf vooral jezelf. Voor een ieder die het nodig heeft op dit moment: sterkte. Voor een ieder die plezier heeft: deel het, ik lach graag met je mee! Ik groet degenen die mij volgen op de achtergrond en liever onzichtbaar blijven. Ik dank allen die een enorme steun zijn geweest dit jaar. Ik heb jullie lief. Ik dank de mensen die mijn blog lazen en degenen die mij hebben vermaakt met mooie verhalen en die mij aan het denken hebben gezet en hebben laten lachen. Of muziek hebben gedeeld en op enige manier inspirerend waren. En zolang we gelukkig niet weten wat er zich achter elke voordeur afspeelt, weten we in ieder geval dat we zorgvuldig om moeten gaan met oordelen. Love and understanding. Geen groter cliché was ooit zo waar. Ik sluit het jaar heel graag af met een liedje waar ik vrolijk van word. Toen en nu. Love and understanding. Love is all.

Veel licht en liefde voor iedereen, in welke vorm dan ook. Happy New Year.

Margreet x