Kleur, vorm & Rex Ray

rr1  rr3  rr10  rr4

“Als ik het me kon veroorloven, wat had ik dan graag een échte Rex Ray aan de muur”, verzucht ik al jaren. Het moet een jaar of tien geleden zijn dat ik bekend werd met zijn kunst. Zag zijn werk en weet nog dat ik meteen verkocht was. Totaal onder de indruk van de kleuren, de vormen, de precisie. En dat vaak in gigantische afmetingen. Een explosief kleur- en vormspektakel dat ik graag om me heen zou hebben elke dag. Ook al is het maar een fragment.

“Dit moet je zien”, riep ik naar manlief toen ik Rex’ werk ontdekte. Het was nog de tijd voor Twitter en Facebook. Toen ik vanwege mijn bewondering voor een bepaalde artiest op diens site belandde, ergens eind 2003. Moi, nog totaal onbekend met het fenomeen Internet, laat staan sociale media. Een site die toen al vijf jaar bestond. Zo is die artiest, altijd nét voor andermans tijd. Toen ik nog in de Wordperfect en floppyfase zat. Een wereld ging open, een soortement van Facebook avant la lettre. Rex Ray was toevallig ook een actief lid op die desbetreffende site. Een groot Bowie liefhebber. Sterker nog, hij was verantwoordelijk voor de Lay Out van die site. Evenals zijn ontwerpen voor sommige Bowie Cd-covers en zoveel meer.

En ja, manlief was ook onder de indruk van Rex Ray’s werk toen ik dat liet zien destijds. Meteen om.

Vormen, kleuren. Mini Atthesea had al vroeg een licht onschuldige obsessie voor vorm en kleur. Zoals ‘de ballen’ in een plaats verderop waar ik geregeld met mijn moeder langsreed destijds. Opeengestapelde blauwe en oranje ballen, vanuit mijn kinderlijke blik de mooiste kleuren en vormen die ik me kon bedenken. Keer op keer reed ik erlangs als kind en keer op keer verzuchtte ik: “Ik wil die ballen zó graag hebben mama. Kunnen we ze kopen?” Ik draaide mijn hoofd net zo lang om totdat ik ze niet meer zag, zo had ik het lief ze te zien.

Het ballenobject staat er nog, meer dan veertig jaar sinds die achterbank. Als ik ze nu voor het eerst zou zien zou ik die ballen waarschijnlijk best lelijk vinden. Ze zijn inmiddels nogal vaag van kleur en ze staan voor lelijke kantoorgebouwen, naast heel veel stoplichten. Toen ook al, maar zo kijk je niet als kind. Een kind ziet alleen die vormen en kleuren die de rest van de omgeving compleet laten verdwijnen. Kon je maar eeuwig zo naar dingen blijven kijken.

Het ballenkunstwerk blijft een uitzondering, als ik er nu langs rijd dan moet ik vaak even denken aan dat gevoel van toen. En mijn lieve moedertje weet dat en zo kwam het dat ik op mijn verjaardag afgelopen november een compleet onverwacht en hartverwarmend kado kreeg van mijn gebroed. Een foto van mijn meisjes voor mijn ballen. Hoe bedenk je het?! Mijn moeder dus. Het ontroerde me zeer.

20141113_132451

En op diezelfde verjaardag kreeg ik van manlief deze Rex Ray print. Vormen. Kleuren. Dat waarvan hij weet wat ik zo mooi vind. We waren serieus druk doende om te proberen iets van Rex in huis te halen. Maar omstandigheden et cetera, het kwam er steeds niet van. Vandaar even dit. Op dat moment was alles nogal grijs en kleurloos in mijn gemoedstoestand. En zo werd het zomaar ineens een dag vol kleur en mooie vormen. En heel veel bloemen. En lieve mensen. En dat van de onderbuik. Van die dingen die men doorgaans geluk noemt.

20150219_233930

Rex Ray overleed 10 februari j.l. op 58e jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker.

20090423__20090426_E03_AE26FAART~p1