Praivusie

Je kunt je afvragen op welke manier en over welke onderwerpen je schrijft wanneer je kiest voor een publiekelijk gegeven zoals een blog of een andere vorm van sociale media. Het mooie is dat je dat zelf in de hand hebt. In het algemeen valt mij op dat mensen terughoudend kunnen zijn in het delen van persoonlijke informatie. Terecht hoor, als het niet goed voelt, niet doen. Het delen van persoonlijke omstandigheden met ‘vreemden’ is een cultureel diepgeworteld alarm waar we mee zijn opgegroeid. “Geen vuile was buiten hangen. Wat zullen ze wel niet denken? Mijn baas kijkt mee!” Gordijnen dicht. Niet storen onder etenstijd. Steeds meer geeft het begrip ‘privacy’ reden tot spastisch gedrag. Gedeeltelijk terecht, gezien het huidige Internetbankieren en het online aankopen van producten. Toen Het Internet voor mij een optie werd – jaren terug – had ik twee wachtwoorden, voor elk van de twee sites waarvoor een wachtwoord nodig was één. Inmiddels heb ik een boek vol met ontelbare wachtwoorden. Opgeschreven, uiteraard. Waarvan ik me ook weer afvraag of dat dom is. Zo spastisch dus. Als mijn pc ter reparatie is geweest verander ik subiet daarna mijn Windows wachtwoord (ja ja, ben nog steeds geen Appleflap). Het blijft iets paranoïde’s houden, dat Internet.

Het beschermen van en de geruststelling dat jouw persoonlijke gegevens beschermd zullen blijven is iets wat – naar ik vermoed – iedereen wenst. Buiten dat ben je zelf verantwoordelijk voor wat je deelt online, in het openbaar. Als je niet wilt dat iemand ook maar iets leest van wat je schrijft, dan schrijf je gewoon niks. Of je koopt een dagboek bij de Bruna. Mijn dagboeken van toen – ik was zeker een dagboekmeisje – zijn allemaal spoorloos verdwenen. Heb boeken vol geschreven over wat ik blijkbaar elke dag kwijt moest En net zoals tegenwoordig, ging het waarschijnlijk helemaal nergens over. Of juist wel. Dagelijkse dingetjes, verliefdheden, ruzies en bijbehorende emoties.

Men vindt het niet zo raar dat een schrijver een autobiografisch boek schrijft, maar velen voelen zich ongemakkelijk om persoonlijke omstandigheden te delen online. Het lezen lukt vaak wel. Sterker nog; mijn meest persoonlijke blogs vertonen de hoogste bezoekersaantallen. Daar zitten ongetwijfeld lezers tussen die het allemaal maar gezever en geneuzel vinden. Jammer dan. Die mensen vinden online hun weg wel naar blogs die hen wel aanspreken. Ik schrijf vaak persoonlijk ja. Zo ben ik en ik heb daar geen moeite mee. Omdat ik vind dat dat ook bij het leven hoort en me daar totaal niet voor schaam. Kijk, als ik genitale wratten zou hebben zou ik dat geloof ik ook niet delen. Bovendien zou 90% van de lezers van mijn blog dat ook niet willen weten. Net zo min dat ik wil weten hoe vaak iemand naar de wc gaat op een dag.

Emoties delen, het heeft voor velen nog steeds iets ongemakkelijks. Als je net op Facebook zit voelt dat heel onveilig. Tuurlijk is Facebook Big Brother. Je deelt wat je wilt delen. Zolang je maar geen spijt krijgt van die foto van jezelf al kotsend in slip voor de wc. Die had je ook niet hoeven te plaatsen, toch? Je bent er gewoon zelf bij. Dat die foto van mijn hond eeuwig rond blijft hangen, ik slaap er geen seconde minder om.

Ik deel wat ik wil delen in dit blog en dat zijn ook persoonlijke dingen die mij vormen en maken tot wat ik ben. Ik kan alleen maar vanuit zo’n uitgangspunt schrijven. Kan dat niet meer, dan stop ik.

Margreet x

Music & more

 

Internet. Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat ik tot de wereld van digibeten behoorde. Ik vertelde over die Bowie-ervaring hiervoor, ik geloof dat ik toen ben gaan rondneuzen op Internet. Kwam terecht op de officiële Bowie-site en van het één kwam het ander. Niet alleen een uiterst vermoeiende uitdaging om te communiceren op fora – in het Engels, maar het hele forum-gegeven was nieuw. En een hele wereld met heel veel interessante mensen lag zo aan mijn voeten ! Met delen van muziek-interesses, persoonlijke situaties, van alles. Geweldig vond ik het.

Het heeft me zo’n beetje twee weken gekost om een avatar te maken. ‘Uploaden’…URL’s….wist ik veel. Maar waar een wil is, is een weg. Heb zoveel geleerd. Maar het mooiste; heb echt zoveel fijne contacten overgehouden daardoor. Nee, mensen achter Internet zijn minder cyber dan je denkt; net als jij nu, nu je dit aan het lezen bent. Je bent toch ook best wel echt ? 😉

Daarbij heb ik daadwerkelijk ook veel Bowienetters ontmoet inmiddels. Mooie, fijne mensen, worldwide 🙂 Met als hoogtepunt de fanclubdag in A’dam, in 2006. Geweldige ervaring. En toevallig kijk ik uit naar morgen, als Rob ons komt bezoeken. Ja, ook via BowieNet. Heb inmiddels soulmates van Schotland tot Canada. Ik vind dat een bonus van ut leven.

Fanclubdag Amsterdam, 2005

Amsterdam

Hier Peet, Rob en Laureen – bezoekje Den Haag

Rob en Laureen 00001

Tineke and moi, fanclubdag 2006

9248

Met Jule en Lindsay in London, feest Trevor

Jml

Met Ladyofthelake aka Claudia in Keulen

Kxf6ln 00033

Station to Station in London, Oxfordshire. Trevor’s Bday party. Mijn verjaardag ook. 12 november 2006.

Navalhero

Exe9n van de hoogtepunten ’s avonds: The Laughing Gnomes. Best normale mensen hoor, Bowie fans ;-)

TVQB50_5

Amsterdam 2007. Roxanne… *wink* Met Fingers en the crew.

Amsterdam '07 00019

Och zoveel meer. Heb honderden van dit soort foto’s. Good times.

En niet te vergeten het delen van muziek. Niet alleen Bowie, er is zoveel meer. Ik kwam in een flow van concerten, heerlijk. Elkaar CD’s sturen. Optredens. The Veils, Eels, Coldplay, Waterboys, Pearl Jam – in mijn eentje naar Arnhem in 2006, later Nijmegen Rockin Park met Peet. Kaiser Chiefs, David Sylvian, Paul Weller, I Am Kloot etc. U2 in 2005 – Brussel en Berlijn. Snow Patrol. David Byrne. Ik weet niet eens allemaal meer hoe of wat en wanneer. Jammer genoeg de laatste tijd wat op een laag pitje – die concerten – mede door het afgelopen pittige jaar. Prioriteiten, tis nie anders. Vorig jaar gelukkig wél weer U2 gezien, in Parijs en Amsterdam.

Parijs. Met Adri en Jasper.

Afb0017

Middenin een periode van schubs, maar een beetje negeren en adrenaline doen een hoop. Ik heb geweigerd me dat af te laten pakken, nadat ik me er meer dan een half jaar op verheugd had. Bad timing, you monster! Was zwaar, maar o zo mooi. Vooral Parijs. Het eindigde met een Pred-kuur in Nijmegen, maar heb wel U2 gezien. We slaan The Irish Boys dit jaar dan ook met een gerust hart over.

Was mooi. Amsterdam.

Afb0099

Van voorjaar 2009, tot voorjaar 2010. Een soortement van tandvlees-jaar. Als het op een schoolbord zou staan, zou ik het wel zo willen wegvegen met zo’n krijt-borstel. Schubs, Pfeiffer, Lyme, Slaapstoornissen, Kinderpsycholoog. Veel zorg wb de meisjes. Schuldgevoel t.a.v. zorg voor meisjes. Ik kan het niet. Ik kan niet meer. Weinig rust. Pijn in benen en handen. Gevoelsstoornissen. Blaasontstekingen. Moe met een hoofdletter. Interferon start. Kabouter Prikkebeen – of Prikke-buik-bil. Die spuit erin jassen stelt niks voor. Eerste maanden griepverschijnselen ? Ik voelde me meer Bonnie St. Claire in een achtbaan. Multiple Duizeligheid. Vertigo. Vre-se-lijk. Komt niet heel gauw uit mijn mond; maar wat een rottijd. Rebifje is nu geaccepteerd. Hoera. Sterker nog, it keeps me going :-)

Afgelopen zomer was zo fijn. Enorm. Momenteel teveel signalen van teveel zenuwtjes. Jammer. Misschien gaat het goed. Ik spreek de enkels en benen soms even streng toe, want geen zin in dat heen-en-weer gedoe naar Nijmegen nu. En ach, schub hoeft ook niet altijd met Prednisolon samen te gaan. Rust is ook ok. Maar ja ;-)

Ha! Hieronder een U2 Parijs momentje. Bad quality, maar who cares ? Op 1.19 kun je ondergetekende zien op de schouders van hubbie – inclusief spandoek, met vuurtoren en Walk On. Witte naval cap, c’est moi 😀

En daar in Parijs, sinds 1985, voor het eerst Unforgettable Fire weer live gehoord. Tears….

En hier het meest geniale lied, ever.

It’s a God awful small affair, to the girl with the mousy hair…”. 

Stay well, Magxxx