Navigeren

Even proberen alles op en rijtje te zetten….slaapt wellicht beter. Beetje telegram-stijl, want niet capabel om een logische samenvatting te schrijven geloof ik.

Feest-voorbereidingen zijn even gestaakt. Sinds vanmorgen is onze Moby verlamd. In dit stadium nog onduidelijk wat te doen, hoe te handelen en wat de prognose is. Om een moeilijke dag kort samen te vatten. Vanmorgen dierenarts aan huis gehad en de injectie met Prednison scheen gunstig te werken op de pijn. Ze kan zelf niet lopen, dus tillen naar buiten – wat alleen maar kan met hulp van anderen. Want 35 kilo. Ze heeft niet geplast, eet wel, drinkt niet, maar ijsblokjes vindt ze lekker dus daar heeft ze er al veel van op.

Een operatie zou een optie zijn, maar de vraag is of duizenden euro’s verder de garantie biedt voor permanent herstel. Ze zakt niet alleen door haar achterpoten -wat logisch zou zijn gezien de röntgen uitslag, maar ook door haar voorpoten. Nieuwe foto’s noodzakelijk om meer te weten en of wellicht dingen (toevallig) niet tegelijkertijd, als vervelend toeval, door elkaar lopen. Morgen weer een injectie. Dierenarts vanavond weer gesproken, we houden contact.

Feit is dat we momenteel een hond hebben die verlamd is. Tijdens en na dierenartsbezoek moeilijk kunnen stoppen met huilen. Tranen die maar bleven komen…. Zieke, oude honden – dat is al naar, maar meer acceptatie. Wij hebben de liefste hond van de wereld, maar genetisch en incidenteel (dennenappels vreten b.v.) een zorgenkind. Ze is niet de enige. Het gaat de berg op met de Oudste. Het weer facilliteert licht en alles blij. Alle reden tot feest. En dan raakt jouw hond verlamd. “Dat kan niet,  zei ik tegen de dierenarts vanmorgen, want zij is mijn therapeut”. Breken. Vanavond tijdens ons telefonische contact merkte DA op dat we – “Ik vind dat vooral voor jou wenselijk dat we toch die foto’s gaan maken, na wat je zei” (wat heb ik gezegd? Enorm gehuild, dat wel, ben ook zo’n watje, shit). We hebben het zelfs over onze wederzijdse dochters gehad. Allebei met gezondheidsgedoe. Dus met een DA die zo’n proces snapt. “Dat feestje zaterdag gewoon laten doorgaan”, zei hij nog. “Leuke dingen zijn ook belangrijk”.

Moby wordt a.s. maandag zeven jaar. Viert haar verjaardag altijd samen met Annelin, zelfde dag jarig. 28 Mei.

Morgen afwachten. Beslissingen, voorbereidingen. Feestmodus paraat – hond, dochter en andere vanavond moeilijk-slapende dochter (want hond en gauw jarig) enigszins navigeren. Ben richting beetje kwijt, maar vertrouw er maar op dat het goed komt. Nu slapen, zo moe. Wel geventileerd, moet soms.

Ijsbeerpoep

Friesland doet z’n naam eer aan. De allochtone provincie van Nederland, maar bij temperaturen onder nul ineens populair. The Jack-in-the-box van de natie. Alhoewel je nog beter skaaaatsen en worst-mutsen als handelsmerk kunt hebben dan die stereotiepe Tukker in quizzen, reality shows en soortgelijke Boulevard items. Beetje dom, verkeerde kapper, aangeschoten met pijpje Grolsch in de hand bij trekkertrekwedstrijden en vooral veel “himmaaal goed” en “hadstikke’ gebruiken. Gelukkig ken ik persoonlijk ook andere Tukkers.

Ik snap dat wel hoor van dat schaatsen. Ik ben opgegroeid in het huis van een ‘ijsmeester’, vertel mij wat over twinkelingen in ogen bij vorst. Zoals de energie overuren draait bij mensen – zoals ik – tijdens de eerste blaadjes en hittegolven, zo draait het energieniveau overuren bij ijsliefhebbers. Welk een drama een warme zomerdag voor hen is, zo voelt vorst voor mij. Verschil moet er zijn. Feit is dat de hond belachelijk te kort komt in wandelen momenteel – fysiek trek ik dit weertype hooguit twintig minuten qua buiten zijn – en ik geforceerd doe alsof er helemaal niets aan de hand is. Want men zegt dat sterke persoonlijkheden elk weertype kunnen hanteren. Ik wil natuurlijk maar al te graag te boek staan als ‘sterke persoonlijkheid’. Daarbij als opmerking dat ik vind dat schaatsen – an sich – wel een beetje overschat wordt.

Over de hond gesproken, die zit trouwens constant om me heen te zenuwen. Of voor de houtkachel. Net even naar buiten geweest, windfobie-beest plast niet met wind, want veel teveel gewapper alom. Thuis dan maar in de tuin, weer naar binnen en meteen voor kachel. Mijn vingers wit, dus 10 minuten onder hete kraan. Hond loopt en staat constant voor kachel of kijkt mij aan: “Doe er wat aan, die kou”. Ik pak en gooi me een hernia aan hout op het vuur.  Schiet niet op met dit blog. Niet dat je zegt: lekker rustig even wat regels weg typen. Bovendien zit ik nu – as I type – met een nieuw aangeschaft product in mijn nek geplakt: een Therma Care zelfverwarmend kompres. Want ja, kou betekent moe en pijnlijke lichaamsdelen. Ik kan hem ook nog op enkels, armen en kont plakken, volgens de gebruiksaanwijzing. Dat leek me wel wat, vandaag bij de Etos. Warm ja, maar plakt voor geen meter, dus je moet je torso redelijk stabiel houden eer dat ding blijf zitten. Goed wel dat de warmte van het kompres die kramp van de bevroren houding compenseert als het ware.

Ah! De hond is eindelijk gaan liggen. Voor het vuur. Nu nog slapen en niet zielig kijken.

Manlief vertoeft deze week in het Midden Oosten. Twintig graden plus, fijn. Jammer genoeg net iets te druk schema om daar echt van te genieten.  Die komt van een kouwe kermis thuis hier vrijdag. Ik zal een dikke winterjas meenemen bij het ophalen. En een kompres.

Het mooie is, somberheid ligt op de loer, maar vooralsnog slaat het nog niet toe. Dat ken ik wel anders van vele winters hiervoor. Ben ik dankbaar voor. Lichttherapietjes zijn – uit ervaring – een heel klein pleistertje op de wonde (heb er een boek mee kunnen uitlezen, altijd fijn), maar voornamelijk flauwekul en te ‘licht’ voor het wegnemen van mentale malaise. Misschien ligt dat trouwens wel aan het feit dat dat blauwe licht van zo’n lamp opgenomen wordt via de oogzenuwen en laat dat nou nét….

Die ijsberen achter in de tuin eten trouwens de vetbollen van de koolmezen op. Ze poepen ook niet misselijk. Werk aan de koude winkel dus. Morgen komen de pinguïns, die dansen gelukkig meer dan ze poepen.

Warmte. Niet te koop. Zoals Turin Brakes zingt. Ik houd van deze band. Hartverwarmende liedjes.

Alleen

 

De laatste dagen heb ik volledig alleen – op de hond na –  doorgebracht. Waar ik vooral van heb genoten is de stilte. Vrijwillige communicatie. Meer in de trant van Dank u en Ok in b.v. de supermarkt. Dat reken ik niet als echt converseren, toch ? Voor de goede orde: ‘praten’ is op veel momenten my middle name, maar als het niet pers se hóeft. Dat is lekker

Geen bezoek. Alles afhouden. Just all about me. Heerlijk. De mensen die mij kennen weten hoe veel ik van mijn liefsten hou. En dat ze gauw weer terug zijn hier om me heen vind ik fijn. Ze zijn er gewoon. Waar dan ook. Meestal hier thuis. Maar nu even ergens anders allemaal.

Ben er weer achter gekomen dat ik bij tijd en wijle erg gebaat ben bij solitude. Ik hou van mensen, maar ik vind mensen ook zo ingewikkeld soms. En sommigen vergen zoveel energie. Niet allemaal, maar een groot gedeelte wel. En ze willen soms vaak zoveel praten. Dat zegt waarschijnlijk meer over mij dan over die mensen. Alhoewel ik mezelf niet zo ingewikkeld vind – tuurlijk niet – vermoed ik dat heel veel anderen dat wel vinden.

Ik heb het uitzonderlijk getroffen met een partner die – dat durf ik te stellen na 26 jaar – wat mensen betreft redelijk hetzelfde denkt en ervaart. Klinkt enger dan het is hoor. We zijn verder best verschillend  Ik geloof ook niet dat wij als meest sociale koppel worden beschouwd, alhoewel er zeker een handjevol mensen is die we graag zien en wederzijds, denk ik. En prijs mij gelukkig met mijn eigen persoonlijke vrienden en vriendinnen – los van partner en kinderen.

Mensen zijn boeiend, vind ik. In die zin schuw ik niet echt de conversatie, integendeel. Observeer ook graag anderen. Toch veroorzaakt een bepaald mechanisme dat ik soms binnen enkele seconden het liefst hard zou willen weglopen bij iemand of z.s.m. een ruimte wil verlaten. Sommige mensen hebben de gave jouw cervale inbox binnen een paar minuten te laten vollopen. Hoe doen ze dat toch ? En er zijn ook mensen die juist energie geven met hun verhaal en prettige communicatie. En humor, vooral dat. Moet gezegd; mijn intuïtie en voelsprieten staan nogal op scherp doorgaans.

Ben gek met mijn tuintje. De bloemen. Ik hou ontzettend veel van de zon. Van mooie wolken ook. Ik hou van kleuren. Van lachen. Heel veel van muziek. Van Manlief. Van mijn twee meiden. Van Moby. Van wandelen met Moby. Moeder Aarde. Mijn moeder. Jurrie. Van familie en vrienden die er echt toe doen. Heart & Soul. De Zee. Van licht. Van elke dag dat ik wakker word en nog steeds kan zien, kan lopen, kan ademen. Van alles kan doen. Of niets doen, vrijwillig.

Op sommige dagen hou ik zelfs van mijn MS-vriendje, omdat ik weet dat ik die dag heb gewonnen en hij niet. Als ik toch ga winkelen, ondanks pijn. De prijs betaal in vermoeidheid, maar dat dat niet wint van tevredenheid. En trots. Dat mijn eigenwijsheid in ieder geval nog ergens toe dient. Ik hou stiekem een beetje van mijn MS, omdat het me heeft geleerd degene te zijn die ik altijd al had willen zijn.

En ik hou van alleen zijn. En dat is heel wat anders dan eenzaamheid. Ik heb niet zoveel anderen nodig geloof ik. “Alleente”,  Ik houd ervan, omdat ik eigenlijk niet daadwerkelijk alleen ben. Nooit.

For Now. Thomas Feiner. Prachtig.