Fetish

Geen zorgen, ik kan niet zien wie mijn blog leest. Dus anonimiteit is altijd gewaarborgd.  Ik kan wel zien hoeveel mensen mijn blog lezen en zelfs welke zoekopdrachten verantwoordelijk zijn voor het feit dat mensen op mijn pagina zijn beland. De ‘pageviews’ van de afgelopen twee dagen zijn buitenproportioneel groot. Ik heb meestal zo’n vast aantalletje, dus dit aantal was ronduit opmerkelijk te noemen.

Nou komt ie; de zoekopdracht die verantwoordelijk was voor het opmerkelijke aantal bezoekers van mijn laatste Goudvis-blog is ‘fetish’ geweest. Alsmede Fetisj, fetisch en fetis (vele taalkundige varianten, Google technisch en taalpuristisch gesproken). Zegt dat iets over mijn blog (heb dat woord één keer genoemd, betreffende de fietspeuk)? Of zegt dat iets over een woord wat mensen – zoals jij en ik uiteraard – blijkbaar geregeld typen als zoekopdracht? Ik wil niet oordelen over het niveau van doorsnee zoekopdrachten, ik constateer alleen maar 😉 Maar oordelend zou ik natuurlijk kunnen vermelden wat een heerlijke viespeukerige types we allemaal om ons heen hebben.

Ik ben bijna geneigd om ‘seks’ en ‘porno’ – als woorden – vaker te gaan gebruiken in mijn blog. Gewoon als testje. Uiteraard ga ik die nu taggen, die woorden. Zelfs ‘fiets’ was hot. Hmm.

Mad world. Maar o zo interessant!

PS. Test geslaagd. Met de woorden Porno en Seks erin heb ik meer bezoekers dan ik ooit heb gehad. Hilarisch. Wat zal ik een tegenvaller zijn geweest voor velen vanavond. Haha! Ik voel me bijna verplicht een pikant fotootje te plaatsen bovenaan. Een fiets dan maar?

Pleister voor de goudvis

Ik betrap mijzelf er nog wel eens op dat ik geregeld De Meisjes zeg, als ik het over mijn dochters heb. Niet erg toch? Ik heb er niet veel problemen mee. Hopelijk een ander ook niet. Iemand die ik ken, toevallig een huisgenoot, heeft een collega en die heeft het ook altijd over De Meisjes. Ah, ook twee dochters. Leuk om te horen dat ze in het weekend nog met haar man en De Meisjes naar het strand zijn geweest. Nou voel je hem al hangen; die meisjes van haar zijn uiteraard geen menselijke meisjes (ik onderschat mijn lezers nooit). Je wist natuurlijk allang dat het om twee honden ging.

Fout! De Meisjes zijn vogeltjes. Parkieten. Ik vind dat dat moet kunnen, parkieten willen ook wel eens naar het strand. Lekker parkietepootjebaden in de branding en bijkletsen met Ome Meeuw. “Zo’n zin in m’n nieuwe bikini!” (Meisje 1). “Lijkt m’n staart dik in deze?” (Meisje 2). Volgens huisgenoot maken De Meisjes veel mee. Zo gaan ze natuurlijk mee op vakantie naar Frankrijk. En net als iedereen zijn ze ook wel eens ziek. Recentelijk zijn ze nog met Meisje 2 bij de dokter geweest en triest genoeg troffen ze nou nét de Jansen Steur onder de dierenartsen. Klopte helemaal niets van, in hun ogen, die diagnose. Gelukkig waren ze slim genoeg om een Second Opinion aan te vragen. Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen.

Je zou denken dat al hun aandacht alleen uitgaat naar De Meisjes, maar nee. Ze hebben namelijk ook nog een goudvis. Die vraagt bij tijd en wijle ook de nodige aandacht. Poeh, praat me er niet van, goudvissen! Denk je dat je het met kinderen – of parkieten – druk hebt, nou dan heb je nog nooit een goudvis gehad. Altijd wat mee. Zien ze niet bleekjes, dan liggen ze wel voor apegapen onder in de kom. Geen seconde kun je ze uit het oog verliezen. Wat een geluk dus dat Goldie ouders getroffen had die meteen doorhadden dat er iets serieus mis was toen hij depressief onder in’t kommetje lag. In volle vaart naar de dokter dus. De diagnose stemde iedereen treurig: “Doorligplekken”, aldus de deskundige. Maar het goede nieuws: er kon wat aan gedaan worden! Goldie kreeg een heuse pleister. Wat zeg ik? Een super-mega-extra-waterproof pleister. Kusje van mama op het zere plekje en het advies om een nieuw broertje of zusje voor Goldie te adopteren: “Dan beweegt hij meer”.  Sponge Bob-pleister en dialogen die kuit schieten. Goldie is weer helemaal fijn in orde. Vin in orde, mag ik wel zeggen.

Nou denk je natuurlijk dat ik dit allemaal heb verzonnen. Niets is minder waar. Buiten mijn kleine fantasietje over die bikini-conversatie is de rest naar waarheid opgeschreven, óók de Second Opinion van het parkietje en de pleister voor de goudvis. Ik smul daarvan, van dit soort mensen. Ik twijfel ook altijd een beetje tussen zielig of hilarisch. Meestal kies ik voor het laatste, als zij dat niet zo vinden, wie ben ik dan….  Zo kijk ik ook graag naar Man Bijt Hond als het zo uitkomt. Heerlijke televisie. Meestal pak ik mijn MBH-momentje als ik lig te rusten boven. Toevallig vanavond een man met een fiets-fetish. Denk je dat een parkieten-fetish erg is, dan zie je ineens dit. Ik moet toegeven dat dit echt richting ‘genant’ ging. Na een paar minuten lag ik werkelijk – in m’n eentje – zo te lachen. Tranen! Ik bedoel, als je iemand een fiets ziet troosten en knuffelen, hangend met twee armen over de bagagedrager, dan kun je me wegdragen. Daar kan zelfs Spinvis – excusez le mot – nog een zadelpuntje aan zuigen. Genant werd het toen de desbetreffende arme ziel opbiechtte dat hij daadwerkelijk seksuele sensaties ervoer als hij op een fiets zat en ook klaarkwam op een fiets. Kijk, dát wil ik dan niet weten. MBH-verslaggever: “Denk je dat mensen jouw passie snappen?” Waarop onze fietspeuk antwoordde: “Tot nu toe niet, maar nu ik in Man Bijt Hond ben geweest wel, denk ik”. Ik weet nu al wat er in DWDD zit binnenkort en ben benieuwd in hoeverre  Zadelzaadje Kees überhaupt nog normaal de straat op kan. Laat staan fietsen.

Zielig of hilarisch. Aan een ieder de keuze. Bijzondere mensen met bijzondere keuzes en gewoonten, het blijft mij boeien.

Vissen en zadels hebben ook gevoel. Dat u dat maar weet.