Beetje updeeten

Hallo mensen, moge het goed gaan in uw wereld,  zo aan het begin van het jaar.  2012 – ik ga er weer voor. Ik ga nu even ietwat impulsief schrijven, wat gedachten de vrije loop laten.

Persoonlijk heb ik het afgelopen jaar goed ervaren. Meer dan. Wat is het toch fijn om zoveel momenten te hebben beleefd die in de voorafgaande jaren ontbraken, zwaarder werden ervaren en waarin alles meer geploeter leek. Niet altijd, maar toch. Je beseft dat ineens wanneer veel dingen – met name de dagelijkse – zo vanzelfsprekend zijn. Wetende dat je vele dagen hebt gekend waarop je al kon opzien tegen het uitpakken van de afwasmachine. Dagen dat je schrikt van een binnenkomende sms, omdat terug sms-en (fout dicteewoord geloof ik, bloody taalpuristen) een vrijwel onmogelijke opgave is met die handjes. En je wilt mensen niet negeren. Zoiets. Simpele dingen waar je vaak niet bij stilstaat, ik wel.

Wat heb ik veel ‘gedaan’! Het leek er even op dat het toch echt een serieuze zaak zou worden, fysiek gezien, maar dat is toch zomaar de andere, goede kant op gegaan. In februari naar Barcelona en niet fatsoenlijk meer kunnen lopen daarna om vervolgens weer redelijke wandelingen te kunnen maken met hondje, moeiteloos trappen kunnen betreden. Pijnloos wakker worden en huppelend naar dat eerste toiletbezoek gaan. Maar vooral, veel afwezigheid van duizeligheid. Dat maakt je echt weer ‘mens’. Het is er soms wel, maar dan weet ik waarom. En als ik weet waarom, is het goed.

Nu ik dit schrijf, luister ik naar de nieuwe CD van Blaudzun.  Zo, wat mooi. On-Nederlands mooi bijna. Vond z’n vorige album al een juweel, maar deze nog mooier. Hij is geloof ik ineens wel hot nu, als ik dat zo lees en zie allemaal. Ere wie ere toekomt, soms heeft de massa ook wel eens gelijk. Moest wel gniffelen trouwens toen iemand eens zei: “Hé, Arie Boomsma in vermomming”. Dat krijg ik dus niet meer uit m’n kop nu als ik Johannes zie. Misschien verandert dat als we hem In Metropool gaan zien in Maart.

Vorige week heeft deze ouwe loser een tribute bezocht van een glam-rocker die de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt. Nog heel even dan en dan houd ik erover op. David Bowie, die altijd de aandacht heeft weten te vestigen op ‘muziek’ in z’n geheel. Dat durf ik te zeggen, want dat heb ik hem zien doen. Jong talent aanbevelen. Muziek als bindende factor tussen mensen. Vernieuwen en durven. Bovendien vind ik niet eens alles van Bowie mooi, veel wel. Blaudzun, waarin je toch dat Arcade Fire dingetje hoort. Laat het nu Bowie zijn geweest die jaren terug – toen hij nog af en toe actief was op zijn eigen site – ineens met een post kwam met de simpele tekst:  “Arcade Fire”. Toen echt nog geen hond van die band gehoord had. Gedoseerd en sporadisch kwam hij met zo’n ‘jong talent aanbeveling’. Het is die artiesten daarna vaak voor de wind gegaan. Belachelijk onvoorbereid item in DWDD trouwens vanavond. Ik ben ook afgehaakt ten tijde van Tonight en commercieel gedoe, maar zomaar 25 jaar daarna vergeten waarin verschillende juweeltjes door hem zijn gecreëerd is onterecht. En dan Bowie de hemel in prijzen (Joost Z.) en niet eens Heathen noemen. Dan ben je geen fan. Dat hoef je ook niet te zijn, maar doe dan niet net alsof.

Heb het afgelopen weekend ook wel weer ervaren juist die mensen te ontmoeten die enorm van muziek houden. Pretentieloos. Mensen die zich zelden laten leiden door muziekrecencies en hypes. De massa, of juist wel, omdat iets gewoon mooi is. Juist niet altijd Bowie, meer nog muziek in z’n algemeenheid.  Het was fijn om oude bekenden te zien. Ik ben een trap op geworsteld met iemand die al 30 jaar worstelt met HIV en drugsverslaving. Daar zaten we dan uiteindelijk, op een trapje. Zij en moi – Grat oet Deep’n – pratend over vermoeidheid. En passie. Ik ben met een andere onbekende, leuke vrouw aan de praat geraakt over muziek en hoe ze recentelijk enorm geraakt is door Bowie. Een vlot, jeugdig, positief tiep. Die mij aansprak met de woorden “Ik geniet hoe jij geniet”. Ik schaam mij dan even (shit, in hoeverre heb ik mij aangesteld?), maar omarm (figuurlijk) vervolgens dit soort mensen.  En daarna gaat het dan ook helemaal niet over Bowie. Zoiets. Volgens mij heb ik het al eens uitgelegd, dat Bowie gedoe. Dat het niet alleen die kerel is, maar dat het verklaart waardoor ik kon stoppen met alle zinloze therapieën destijds. Eigenlijk is het onmogelijk uit te leggen. Want soms komt iets of iemand op een bepaald tijdstip/kruispunt in je leven voorbij. Het had ook bloemschikken kunnen zijn, dat kan ook nét op het juiste moment komen. Of sporten. Hoe dan ook, ik wist ook wel wat muziek voor mij doet, dat ik dat schrijnend genoeg vele jaren klaarblijkelijk was vergeten, dat ik zo dankbaar ben dat weer te hebben terug gevonden. Shit, dat ben ik. Iets wat je ook weer voor een tijd kunt en wilt negeren. Nu ook weer, merk ik dat ik eigenlijk niet de juiste woorden heb daarvoor. Dat mensen mij vooral als Bowie-fan die vuurtorens spaart zien. Ik ben iemand van symboliek, dat geef ik toe. Maar het is zo verdomd lastig uit te leggen. Vaak doe ik dat ook niet. Maar ja, je blogt of je blogt niet.  Dat ik – zelfs nog wat onbewust – zo aan het worstelen was met dat ziekte-gedoe en ineens daar was, in Rotterdam 2003. Tranen biggelend over mijn wangen tijdens Heroes. Dat dat eigenlijk de eerste keer was dat ik écht kon huilen, echt de eerste keer in al die drie jaren daarvoor, sinds de diagnose. Kapot daarna, heb de hele terugreis op de achterbank van de auto gelegen. Emo-shockje denk ik, in retroperspectief. Ik kan niet zo goed huilen eigenlijk. Wacht even, eigenlijk kan ik dat wel. Geef mij het Kleine Huis Op De Prairie en ik heb na 2 minuten al een brok. Watje. “Hello, Goodbye”? – dooozen Kleenex! Als het om mezelf gaat vind ik vooral… Ja wat eigenlijk? Die muur, die brokkelt steeds meer af, maar toch. Het mechanisme van ‘the tough one’ overwint vaak. Watje. Ook dat ja.

Gisteren kennis gemaakt met (wederom) een nieuwe neuroloog. Ja ja, ze komen en gaan. Was paar jaar terug blij dat ik onder de hoede was van Dr. Geelen, helaas met pensioen gegaan. Via een eenmalige ontmoeting met een jonge, kundige, vrouwelijke (altijd handig vond ik, qua hormonen in relatie tot..), maar afstandelijke neuro. Nu dus iemand waar ik voor het eerst een zucht van verlichting op de stoel had. Ervaren, kundig en aan een half woord genoeg. Een verademing. Hopelijk blijft ze nog heel lang haar vak uitoefenen. Moet wel bekennen dat ik haar al kende vanuit een verleden en mijn voorkeur had uitgesproken voor haar. Gelukkig dat ik ‘erbij kon’. Jammer dat ook zij niet zei dat het uiteindelijk toch geen MS was ;p

Ik hoor The Voice Of Holland op de achtergrond en Guusje roept dat Erwin Nijhof nu zingt. Even kijken. Och du Arme, Erwin. Heeft die hele poppenkast ook voor elkaar gekregen om alle soul uit je te slaan zie ik nu. Ik heb het wel geprobeerd, The Voice, eerlijk waar. Dertig minuten. Best knap nog.

Nog even terugkomend op het begin van dit blog. Ik moet bekennen dat ik sowieso geen fan van sms-en ben. Hand-motoriek voor mijn doen goed nu, maar dat fijne motoriek geploeter blijft een uitdaging. Vaak bel ik dan maar meteen, of stuur een e-mail. De vreugde voor velen wat Wordfeud betreft – ik pas. Kan er niet over meepraten, maar wat ik begrepen heb…een verslaving voor ouwe mensen zoals ik die én een mobiel hebben én weten wat app betekent? Moderne bejaarden, ik houd daarvan. Net zoiets als fan van Bowie zijn. Maar teveel gepriegel dus. En een ieder moet maar lekker doen wat hij of zij leuk vindt. Over e-mail gesproken, ook al zoiets. Veel mensen schijnen een voorkeur te hebben voor micro mini lettertypes. Geeft niet, ik ben inmiddels gewend dat ik 90% van de e-mails die ik ontvang moet inzoomen om ze te kunnen lezen. Maar het is wel fijn dat sommigen weten dat dat eenogige hoofd van mij het prettig lezen vindt als het niet -6 Arial is. Mag ik die mensen bedanken? Bij deze. You know who you are.

Genoeg weer gehoereerd met meningen. De volgende keer schrijf ik weer over huis, tuin-, en keukendingetjes. Dat weerhoudt mij wat minder van het bijhouden van zoiets als een blog. Zoals over onze plaatselijke Spar, die genomineerd is voor Buurtsuper van het Jaar.

Ter afsluiting. Vermomde Arie. Heel fijn. Tjow piepel.

PS. Foto boven is met Tineke. Mooie mensen op deze aard.