Tastjesdief

63295__blue-strawberry_t

Kip smaakt naar mango en garnalen naar perzik. Of kip. Het is een beetje een rare wereld, met amper ruiken en proeven. Met minieme smaak en geur gaat het eigenlijk alleen om de substantie. Je eet functioneel, wanneer je maag een seintje geeft. Secundair proeven of ruiken, met hoofd in plaats van tastzin is apart. Zoiets als een blauwe aardbei eten. Voordeel is dat niets meer stinkt en als ik al naar Azië zou willen ik dat nu moet doen. Maar ik hoef niet zo nodig naar Azië. Ik zou nu zelfs laurierdrop lusten. ’s Avonds neem ik tegenwoordig wel eens een lekker glaasje nagellakremover. Budgettair gaat het dan ook meer dan prima.

Eindelijk bij eigen neuroloog geweest die zelf even uit de running was. Met recente MRI foto erbij die aantoonde dat er in mijn grijze warrige gebied bovenin zich toch gezellige nieuwe witte vlekken blijven voortplanten waarvan er eentje nogal actief is momenteel. Verklaart volgens haar gezicht, smaak, reuk en linkerkantgedoe. Had ik graag in november al zeker geweten, maar toen had ik helaas Meneer Beeldscherm als waarnemend neuroloog die wel steeds keek (niet naar mij), maar niks zag. Blij met eigen neuroloog. Moet nu testen of ik geen antilichamen aanmaak tegen Interferon. Hoorde voor het eerst dat dat ook regelmatig schijnt voor te komen. Het zal toch niet. Mijn injectiewapen is wel mijn medestander en bondgenoot in die persoonlijke oorlog tegen de zenuwnazi. Nog in afwachting van uitslag. In mijn gedachten zag ik me al bij de KNO-arts die een neuspoliep zou constateren. Of een of andere allergoloog die mij levenslang zou verbieden om pasta, brood of kaas te eten. Horrorscenario. Het liefst trof ik iemand die dat hele hoofd er gewoon zou afhakken en er een vers nieuw en gezond exemplaar voor terug zou plaatsen. Toch een reden om naar Azië te gaan! Schijthommel als ik ben gewoon paar keer naar chiropractor geweest. Alleen al die nek wat minder aanwezig te laten voelen. En verdomd, het is hem ook nog beetje gelukt.

Ik neig nog steeds naar logische dingen en wat ik inmiddels al ken qua uitval. Zeker als het om pijn gaat. Naïef misschien, maar ik sluit nooit iets uit. Moet gewoon weer wennen aan een aanval op nieuwe gebieden. Gek dat je toch in zo’n dommige modus schiet. Niet eens bewust ontwijkend, gewoon onwetend. Vraag mij al geruime tijd af of te lang te moe en teveel lichamelijke uitval een mentaal wrak van je maakt. Of ben ik uitgeput van die mentale zwakte? Toch typisch, zoveel zenuwen in een lichaam en mijn criminele vriend heeft het nogal gemunt op mijn zintuigen. Het geeft te denken. Als je zoals ik een beetje een hoogsensitief persoon bent (visueel en zintuigelijk nogal een overdreven type), zou zo’n zenuwsloper mij hiermee dan iets duidelijk willen maken? Dat ie dat gewoon remt als het ware? Überhaupt een zenuwziekte hebben als je zintuigelijk nogal sensitief bent. Zenuwsief. Ik blijf hoopvol dat reuk en smaak terugkomen, zoals dat bij tijdelijk disfunctionerende benen en armen ook altijd weer het geval is geweest tot nu toe. Permanente eliminatie rechteroog vergeten we maar even. Zo’n hangwang siert een mens ook niet bepaald. Of dat je echt best wel moet lachen, maar zelf even die linkermondhoek naar boven moet duwen om de boel logisch komisch te maken. Het wisselt per dag qua tandartsverdovinsgevoel. Hoop wel dat ie zenuwsief gesproken mijn linkeroog uit het vizier houdt, met de kennis dat ie nogal van zintuigelijk links is momenteel. Liever nooit meer iets ruiken dan nooit meer iets zien. 

Mijn primaire goede voornemen van 2014 was minder sorry zeggen en indirect minder sorry voelen. Voor mij al zoiets als ineens idioot gaan sporten. Ik kan je vertellen, ik ga als een speer op dat gebied. Oké, hardnekkig is het wel en heel af en toe betrap ik mij er toch nog op. Zoiets als “Sorry seems to be the hardest word… to ignore”. Relativeren is prima, maar alles toetsen aan situaties en mensen die het moeilijker, zwaarder, rottiger hebben dan ik heb levert niet altijd winst voor mezelf op. Ik zou mijn dierbaren een betere versie van mezelf wensen, op dat gebied is het sorrystemmetje nog het meest hardnekkig. Hoe gezegend ben je dan met een partner met enorm veel geduld, begrip, hart en ziel? Hoe dan ook, ook bij falende gezondheid valt er nog steeds iets te kiezen. Erkennen en prioriteiten komen in plaats van sorry. Is de bedoeling. Kiezen is bijvoorbeeld: meer kaas inslaan op blahdagen. Pepchaumes en troostbrie. Goed voor de zintuigen! (zoals Annie Lennox al zong: Sweet dreams are made of cheese, who am I to dis a brie). Heb besloten nog eventjes geduld te hebben met mezelf. Jullie ook hoop ik, met mij.

Dit liedje zal vast in de categorie Guilty Pleasures vallen. Mijn lijst met sorryliedjes is sowieso oneindig, dat snap je wel. Context doet er even niet toe, altijd heerlijk nummer gevonden dit en deze versie met Ray Charles is zeker goed te pruimen. Een Sorry Pleasure.

Glas, geur en babybilletjes

Ja mensen, ik kijk weer scherp. Ik zie alles en iedereen weer een beetje zoals het is. Heeft ook wel zijn nadelen: sommigen mensen zijn beter in vaagheid te aanschouwen heb ik gemerkt ;-)) Ik ben nu multifocaal. Met lezen onder, scherp zien boven en een schemergebied ergens tussenin. Dat schemergebied was een wen-waarschuwing. “Geef het twee weken”, zei de oogspecialist. Na één dag al geen punt, maar dat heeft misschien te maken met het feit dat ik sowieso al lang gewend ben aan schemergebieden en vaagheden. Maar dat ik daarbuiten gewoon weer redelijk normaal kan kijken, dat is erg prettig en relaxed.

monkey_glasses

Moet je natuurlijk niet de eerste dag met scherp zicht een wijnproeverij bezoeken met vrienden. En daarna het wijnproeven nog even verlengen in de achtertuin (want anders is het sneu voor de Bob). Maar ach, zoals de wijnexpert al zei: “Wijn drinken is ook kijken” en dan mag je dus ook kijken door andere glazen, toch? Multifocaal, je kunt er alle kanten mee op. Geen punt van maken en bovendien veel te gezellig.

proost_wijnproeverij

Even onder ons, dat van die grote brillen al geruime tijd – ik zou het persoonlijk wel prettig vinden dat we massaal weer naar standje micro zouden gaan. Dat je er niet als een uil uitziet na je vakantie. Maar eigenlijk weet ik niks van mode en brillen. Of horloges. Ik zie het niet. Ik heb ook best een grote zonnebril en dat is omdat ten tijde van de aanschaf er alleen maar grote zonnebrillen verkrijgbaar waren. Dat ene kleintje wat ik zag, die wilde ik stiekem, maar die was dan weer ietwat rond en dat staat me niet. En daar hoort eigenlijk stekeltjeshaar bij en dat staat mij al helemaal niet. Dat weet ik, want ooit gehad (rood en zwart, erg hè?) Mode. Ik vind het best een gedoe.

En als je dan weer goed kunt zien, zonder het geploeter van rare aura’s en energievretend kijken en je acht uur kunt slapen – het klokje rond! – dan is alles al gauw oké. Zo’n dag van ‘zien’. Eropuit, camera mee. Gewoon eigen omgeving weer zien. En die is ook mooi. Simpel, maar mooi. Ik houd erg van simpele dingen en details. Blij dat ik de details weer kan zien. Zoals kuikens met moeder in de Schipbeek.

km

Dan nog even dit, een hele tijd geleden schreef ik al eens over mijn adoratie van Zwitsal. Naast vers gemaaid gras, de voetzolen van een hond, de natte haren van een peuter in pyjama na het bad, de lavendelvelden in de Provence, de zee, gebakken spekjes, het gedragen t-shirt van een geliefde, de shampoo van de kapper, warm knoflookbrood, sowieso vers gebakken brood, truffels, Dolly Girl Ooh la Love (precies die, de grijze) van Anna Sui, mijn moeder, lopende kaas, de Maquis op Corsica, je vingers na het eten van Chipito’s (zo ‘o jee!’ dat het bijna lekker is), nieuwe boeken, een elpee, verse basilicum, de lente, een schoon dekbed dat buiten heeft gehangen, zolders, gerookte amandelen, zuurkool en een nieuwe leren tas is Zwitsal al decennialang één van mijn favoriete geuren. Ik was pertinent van plan dat te gaan gebruiken bij mijn aanstaande baby destijds. Een baby is al mooi, maar dan ook nog een Zwitsal-baby, die combi leek mij het ultieme geluk. De kraamverzorgster maakte een eind aan die droom, want als er iets geparfumeerd is dan is het wel Zwitsal, aldus de kraamzus. En dat mag niet bij baby’s. Gelukkig rook de mijne van zichzelf al lekkerder dan alle Zwitsal van de wereld, maar toch. Een Zwitsalddict heb ik mezelf wel eens genoemd. Jongste kwam een tijd terug met het grote nieuws: “Mam ik heb iets gezien waarvan ik zeker weet dat jij daar heel blij mee bent!” Wat bleek? Er is nu een heus Zwitsal parfum. Ik lieg niet! Echt, iets dat je gewoon ‘op’ kunt doen, net als Chanel. Jongste mee naar de drogist, want die wist exact waar dat stond. Kopen natuurlijk. Nu twijfel ik wel, want binnenshuis is het absoluut mijn favoriete Oh de Twalet. Maar buitenshuis…. Is het raar dat je een beetje naar babybilletjes ruikt? Ik vind van niet. Maar ik denk dat velen hier anders over denken. Net zoals je misschien minder gauw Yves Saint Gebakken Spekjes achter je oor spuit. Maar blij word ik er wel van. Van Eau de Zwitsal. Nu maar hopen dat Unilever binnenkort Eau de Vinyl op de markt gaat brengen.

Zwitsal_Om_Te_Geven_Eau_De_Zwitsal

Over geur gesproken – en dat vind ik een categorie apart – de geur van bejaardenwoningen. Of hoe mensen op leeftijd ruiken. Ik vind dat persoonlijk niet vies. Integendeel. Laatst fietste ik op een warme dag langs ons plaatselijke seniorencomplex. Sommige mensen zaten buiten, sommige deuren van hun woning waren dus open. En ik rook ineens die specifieke geur. Die geur van oma en opa Diepenheim’s huis vroeger, van opoe’s kamertje, van dat van mijn opa en oma in Borculo, van mijn stiefoma aan de Van Kollaan. Van al die seniorenwoningen die echt allemaal hetzelfde ruiken. Dat is toch gek? Ieder mens is anders en heeft een andere geur, maar waarom ruik je ineens allemaal hetzelfde als je de – ik noem maar wat – tachtig gepasseerd bent? Ik vind het persoonlijk een fijne nostalgische geur. Fris gewassen (lekker schrobben met echte zeep aan een aanrecht) vermengt met mufheid, wat waarschijnlijk veroorzaakt wordt door de oude meubels, met in de verte een vleugje 4711 Keuls water en iets tabakkerigs, vaak een pijp. Het heeft wel wat. Dat geldt trouwens niet meer als je toevallig op een afdeling Neurologie belandt in een ziekenhuis. Waar je onvrijwillig tussen de 4711-categorie moet slapen en waarbij allerlei lichaamsvloeistoffen – die men doorgaans intern probeert te houden – letterlijk in een bed belanden en de kamer van een rijk aroma vervullen. En zo’n aanslag doen op jouw reuk- en gedoogtolerantie, dat ik ervan moest huilen. Niet eens zozeer dat oog dat het niet meer deed. Maar die geur toen op die kamer. Absoluut niet Pampers- en Zwitsalproof. Gelukkig mocht ik verhuizen de volgende dag.

En met zoiets denk je natuurlijk aan eten. Zo zal ik nooit ham eten in een ziekenhuis. Sowieso kan ik geen vlees eten in een ziekenhuis. Of überhaupt eten in een ziekenhuis. Voor een ieder die wil afvallen: snijd bijvoorbeeld een linkeram af of doe iets gevaarlijks. Ga motorcrossen. Verf rare uitslag. Iets met een teek. In ieder geval iets met een grote kans op een ziekenhuisbezoek. Gegarandeerd kiloverlies. Gratis tip. Geen dank.

En – over eten gesproken – ik wilde het eigenlijk ook nog hebben over Jamie Oliver. Over 15 minuten en over 24Kitchen. En over de vakantie. Maar dat komt nog. Want van de twentyfour hours moet je er helaas ook altijd een paar slapen. En andere dingen doen.

En kijkend vanuit verschillende perspectieven: van alles toch wel mijn favoriete bril gebleken, deze…

snrk

Of van mooie liedjes genieten. Tom Odell is erg in mijn gehoor, maar ook The Crimea. Een band die ik al jaren bewonder en veel beluister. Zo graag live wilde zien, maar ik ben te laat. Want ze hebben hun Farewell-optreden gehad. En zo gaat dat. Met dat gedoe van de diems carpen. Je bent al gauw te laat. Geeft niks, wel jammer. Leven gaat altijd iets sneller dan ik zou willen. En je kunt niet alles. Gelukkig hoef ik geen ham te eten in een ziekenhuis en blijft de muziek van Davey en consorten toch gewoon op mijn iPod. Fijne zekerheden.

Mooi interview als je hier op klikt. Waarin Davey MacManus o.a. vertelt over zijn vertrek naar Afrika, waar hij een weeshuis gaat opzetten. Een heel mooi mens. Die passie, pijn en dat vat vol emoties, dat hoor ik ook áltijd in zijn liedjes en teksten.