Wave after wave

Dat van die holtes en ‘kuurtje, klaar’ was iets te optimistisch achteraf gezien. Pijn, uitval, gedoe. Ik ken wel moe inmiddels, maar dit moe is niet leuk meer. Dat je er slecht van slaapt omdat het hoofd zo’n pijn doet. Ook te moe om het allemaal uit te leggen, maar ben volop aan het dokteren om alles duidelijk te krijgen. Monster is inmiddels ook niet aardig meer. Na twaalf jaar weer eens in een MRI-apparaat gelegen vandaag. Hoor vrijdag meer van neuroloog. Tussen het gebonk en alles door hoor je de muziek op de koptelefoon amper, maar juist in een soort letterlijke stilte voor de storm kwam dit liedje voorbij. En Meneer Probz zong:

“I’m stuck here in between
I’m looking for the right words to say”

Vond ik ironisch toepasselijk, in die tube, waar bewegen doodzonde nummer één is en dat juist toen linkerarm en been hun eigen leven gingen leiden op een Tourette-achtige manier met die enthousiaste spastische moves. Wat ze ook doen als ik wil slapen. Maar overdag in slaapstand verkeren als je ze nodig hebt. Etterbakken. Ik vind dit trouwens een heel mooi nummer en heb hem laatst in mijn stemlijst van 3voor12 gezet, als één van mijn tien favorieten van 2013.

Ook:

“I’m slowly drifting, drifting away
Wave after wave, wave after wave
I’m slowly drifting 
And it feels like I’m drowning
Pulling against the stream”

Soms is land in zicht wat verder weg dan je wenst, even een beetje hogere golven. Gelukkig heb ik een zwemdiploma. En bestaan er vuurtorens. Een ferme borstcrawl kost nou eenmaal energie, vooral in het donker wanneer je even niets ziet. En is nodig om straks weer voet aan een in licht gehulde wal te zetten.

The Dark Flowers

Deze week weer blij verrast door een paar CD’s die ik van een muziekmaatje kreeg. Fijn is dat toch, dat er mensen zijn die onvoorwaardelijk muziek blijven delen en sturen. Ik ben een beetje een muziekparasiet, teren op wat een ander ontdekt. Wel de lusten, niet de lasten zal ik maar zeggen. Mijn dank is groot. The Dark Flowers was onder andere één van die CD’s. Een verrassend mooi, recent uitgebracht album met daarop een bijdrage van verschillende artiesten. Waaronder Jim Kerr, beter bekend als de frontman van de Simple Minds. Nou zijn er genoeg mensen die nooit iets hadden met Jim Kerr en de Simple Minds, maar ondergetekende toevallig wel. New Gold Dream en Sparkle In The Rain hebben destijds vaak de ruimte van mijn slaapkamer gedomineerd. Als 15-jarige ontdekte ik zoveel, vond ik zoveel mooi. Soms zou ik willen dat ik dát nog had. Alles nieuw, dat onvoorwaardelijke ontdekken. Sparkle In The Rain kreeg ik toen in 1984. Ik had toen nooit geld voor LP’s en kreeg dit! Mijn bezit, fantastisch was het. Net thuis van school en boven eerst muziek op m’n pick-up leggen. Dan dat begin van Up On The Catwalk, ik word er nog blij van als ik er aan denk. En luister…

Hun albums daarna vond ik minder en toen ik eindelijk de leeftijd had naar een concert te gaan, zag ik hen tijdens de Alive & Kicking periode. Was een beetje teleurstellend, maar toch vleugje vreugde dat ik ze eindelijk live zag. Dat was al heel wat toen. Daarna heb ik ze uit het oog verloren. Zelfs toen ze een paar jaar terug op een uurtje rijden van mijn woonplaats optraden, ben ik niet gegaan. Wie had dat ooit kunnen bedenken? In 1983/84?

Op het album van The Dark Flowers – Radioland niet de Jim Kerr van toen, maar zeker nog de herkenbare Kerr. In een andere stijl. Op twee nummers te horen. Ik vind het mooi. Mooi om te zien dat ie nog met muziek bezig is en samenwerkt met niet de minsten op dit album, waaronder Peter Murphy. Mooi om horen dat de passie voor muziek is gebleven. Een nieuwe modus. De Simple Minds zijn een beetje de grond in gerecenseerd ooit. De media die de vriendschap tussen hen en U2 destijds tot een wedstrijd verklaarde. En ooit was het allemaal anders. Kijk naar dit, met name ongeveer bij 1.10. Iedereen moet zich ‘comfortable’ voelen. Wat een lieverd die Kerr. Daarna over U2. Wat ie zegt bij 1.45. Wat zijn Schotten toch vaak  ‘kind and generous’, weet ik uit ervaring. Kerr en Bono samen, vanaf 3.00. Geweldig. Beetje drank erin, maar ach.

Het blijft wellicht lastig voor sommige bands om het niveau op peil te houden. Veranderingen van stijl zijn prima, maar inleveren in de kwaliteit is een doodsvonnis. Daar ging het mis bij Kerr & co. Pijnlijk werd het tijdens Live Aid ’85. Een memorabel optreden van U2 tijdens Live Aid ’85.

http://www.youtube.com/watchEn uiteraard ook de Simple Minds op Live Aid, met één van hun belabberdste optredens ooit. Ik had medelijden. Symbolischer kon het begrip ‘surrender’ niet zijn en ik in gedachten zag ik Jim Kerr met U2’s White Flag zwaaien. U2 bleek kwaliteit vast te kunnen houden – voor de liefhebbers – met als hoogtepunt het album Achtung Baby in 1991. Ik weet niet eens wat de Simple Minds toen deden en waar ze mee bezig waren. Het vertrek destijds van bassist Derek Forbes hielp niet mee vermoed ik. De Simple Minds waren ‘toen’ geworden en U2 bleef.

Luister zonder vooroordelen, zou ik zeggen. Dan nog vind je het mooi of niet, prima. Ikzelf ben blij verrast en ik houd ervan als dat gebeurt. Oordeel zelf. De rest van het album is zeker ook de moeite van het luisteren waard.

Meer weten? —> Recensie Dark Flowers

2012

2012 begon best prettig in Januari. Dat ik in zo’n donkere tijd in staat was de vijfenzestige verjaardag van een fijn muzikantje te vieren, samen met hele leuke mensen, was een leuk begin.

bowie65

En traditiegetrouw – en al heel lang en hopelijk nog vele jaren – samen met Han en José mooie muziek- en persoonlijke momenten. Qua muziek bijvoorbeeld Blaudzun in Metropool. Moest wel mijn laarzen uit doen, want zere voeten en enkels. Maar op sokken wordt de muziek niet minder.

vf6f_blaudzun_5

En, ergens in maart geloof ik, één van mijn favoriete bandjes aller tijden, The Waterboys

wb

Van Flame On My Head en The Pan Within tot dennenappel within my belly. Tussendoor nog even heel ziek hondje…

md

De drang om naar een strand te gaan kwam ongetwijfeld van mij. Dat impulsieve en dan op het strand zijn op de meest mistige dag ooit. Mijn gevoel voor timing is nooit zo halleluja geweest. Maar we gingen. Wie kon bedenken dat dit de laatste keer aan zee voor Moby was? Ze hield zo enorm van de zee, het strand. Raampje van de auto opendoen vlak voor aankomst, dat zij de zee rook en compleet hyper werd.

bloemendaal '12 00048

Zonsondergang op 21 maart. Lente begint. Moeder Natuur is voor mij altijd al vele malen ‘officiëler” geweest dan welke geboorte van welke Jezus dan ook. In mijn leven zijn er niet veel dagen geweest dat ik de ondergaande zon van 21 maart heb gemist. Zo ook dit jaar. Ik rijd er elk jaar even heen, de plek waarvan ik weet dat ik haar daar het beste kan zien. Soms heb je dan een kadootje, qua lucht, en licht, zoals afgelopen jaar.

Digital StillCamera

In de tussentijd worden de minder fijne dingen steeds minder fijn. Na drie jaar geploeter was het onafwendbaar…

Kopie (2) van 2012-04-17 12.28.07

188 buisjes bloed en onderzoeken verder ging het ineens toch bergopwaarts. Stap voor stap, maar ze kwam, zag en overwon, die Guus :-))

Mei. Mijn favoriete maand. Ik ben in mei het liefst gewoon thuis, de maand met het minste verlangen om op vakantie naar het buitenland te gaan. Ik houd van Nederland in mei. De kleuren, de bloemen, de geur, het frisse groen. Mijn energie, vooral in mijn hoofd. Gras. Buiten zitten. De vogels. Het planten van bloemen in potten en manden, heerlijk. Ik zou wel 12 maanden mei willen.

Begin mei dagje op het water, altijd fijne uitstapjes.

Digital StillCamera

Ook in mei, Jannarok, Hemelvaartsdag in Diepenheim.

540254_310660405683953_100002199871660_741696_575092827_n

De tuin was er klaar voor, wij ook. Van alles te vieren, met name de gezondheid van Guus. De voorbereidingen voor het tuinfeest waren in volle gang en we verheugden ons er zeer op! Catering geregeld, mensen van ver hadden onderdak gevonden, muziek uitgezocht, tuinverlichting klaar, het weer was veelbelovend voor dat weekend. Niets dat ons kon tegenhouden. Kom maar op met dat feest.

Digital StillCamera

En toen werd de hond verlamd. En toen was ze er niet meer. Een paar dagen voor het feest. Voor een ieder die mij enigszins kent en/of mijn blog volgt hoef ik niet nogmaals uit te leggen wat dat beest voor mij betekende. Te jong, te wreed en onnodig. Dag feest. Na zes weken beleefde ik de eerste dag zonder een keer te huilen. Nu, na zeven maanden denk ik nog elke dag aan mijn grijze alles. Ik geloof niet dat dat ooit zal verdwijnen.

Ik heb zoveel foto’s van Moby, maar daar op dat strand in die mist, dat zijn echt de laatste kwam ik achter. Met zelfs een eerbetoon, gemaakt door Annelin. Da’s niet zo gek, want in huis was het grijze ouwe wijf wel een soort van afgod(in), maar toch, met de kennis van nu lijkt het een voorgevoel. Bullshit natuurlijk, maar sentiment valt zo nu en dan op de goede plek. Dag Moobje.

Digital StillCamera

Maar alles gaat door en dat lukt natuurlijk ook. Vooral als een dochter 12 wordt een paar dagen erna. Dan valt er wat te lachen en te vieren. Vooral vieren. Verdriet en plezier, het blijft een dun lijntje tussen die twee en zo zal het altijd gaan.

Annelin jarig, 28 Mei.

an

Fijn dat Tineke en Will er ook waren, lieve Tinus. Geen foto van toen, maar wel van eerder dit jaar. Bij Bowie’s AOW feestje in Amstelveen.

Digital StillCamera

En ik heb weken alle plekken vermeden waar ik dagelijks liep. De eerste keer weer Sterrebos deden we met vier man sterk. Wat ik vooral kende met twee vrouw sterk, een hond en ik. Heb daar als een Grolsch-tap gelopen. Later nog een paar trappen in het gat en gewoon gaan, naar al die plekken. Want we hebben teveel mooie plekken hier in de omgeving om niet NIET naartoe te gaan, ook zonder hond. Eerste keer Schipbeek weer, gelukkig samen met de meisjes. Inmiddels overal allang weer alleen aan het lopen, gaat prima.

Kopie van 2012-07-15 13.54.33

En dan heb je de jongste, waarvan de eerste dag basisschool  nog lijkt alsof het gisteren was en voor je het weet is die laatste dag aangebroken.  Eerst was er De Oudste, maar toen was er nog steeds De Jongste. Basisschool is verleden tijd, al een half jaar inmiddels. Gek dat het ook echt ‘weg’ is, want middelbare vraagt genoeg aandacht. Annelin op de Catwalk, dag Stedeke, hallo Waerdenborch.

Digital StillCamera

En oudste kampeert hier met klas in tuin….

Digital StillCamera

Ook zijn er mensen om je heen die spontaan goede ideeën hebben. Zoals vandaag bedenken, morgen naar Egmond aan zee. Mensen die jou redelijk kennen, dierbare personen waaraan je niet altijd alles hoeft uit te leggen. Die, ook als je er ‘even niet bent’, je dat nooit kwalijk nemen. Ze zijn er altijd. En al heel lang. Zoals Marian. En misschien vind ik dat soms te vanzelfsprekend (sorry), maar juist daardoor zijn het mensen die je altijd om je heen kunt verdragen. Ook in een hotelkamer.  “Het waren twee fantastische dagen!”

IMG_0305

Nog iets moois….Pearl Jam! Tweede concert in het nieuwe Ziggo Dome. Voor mij persoonlijk een geweldig concert, doordat zo’n beetje al mijn favorieten werden gespeeld en gezongen. Eind Juni, goede energie en Vedder & Co. Fijn fijn.

novum

http://www.nu.nl/muziek/2845180/pearl-jam-hartstochtelijk-in-ziggo-dome.html

Zomervakantie in eigen land dit keer. Was prima, geen gedoe en geen gereis. Geluk met het weer en dagjes uit. Enige nadeel is dat ik de Middellandse Zee wel mis, nu na anderhalf jaar. Verwend ja. Maar het was goed zo, prioriteiten verschuiven sowieso naar een soort van basis. Home is where the heart is. En overal ter wereld is er wel het licht wat je wenst, ook in Nederland. Zoeken naar kost vaak meer energie dan zien wat er dichtbij is.

Digital StillCamera

Nog dichterbij huis

Kopie (2) van 2012-08-02 15.10.58

In de tussentijd is er een vriendin die mij inmiddels al dertig jaar dierbaar is en die heeft besloten dit jaar naar Engeland te verhuizen. Regina. Ouwe. Niet leuk, maar begrijpelijk. Wat alles heeft te maken met het jarenlang vechten voor en het omgaan met een partner met Parkinson, waarbij mijn progressie hooguit een fractie is van hetgeen zij doormaken. Het afscheidsfeestje was lastig, maar wetende dat Regz, Andy – back to family – en kinderen het goed maken, daar aan de zee in Cornwall, maakt mij blij. Zal zeker één van mijn tripjes zijn het komende jaar. Regz will always be my Tinseltown in the rain 🙂

oo Ouwe & Ouwe, Augustus 2012.

Lekker warm was het ook soms

2012-08-19 12.42.38           water

Wil ook zo graag een keer weer het jaarlijkse weekend met de HBO-J meiden doorbrengen. Te vaak moeten cancelen de afgelopen jaren,. De Zee dit jaar weer. Ik doe een dringend beroep op o.a. het monster om al die plannetjes door te laten gaan komend jaar.

Digital StillCamera

Een ander hoogtepunt van 2012 vond ik wel het concert van Patrick Watson. Er zijn niet veel artiesten waarbij ik zoveel intimiteit, passie en nabijheid heb ervaren. Heb Watson al jaren zeer hoog. Nu eindelijk live gezien, hoe mooi. “Lighthouse’ is geloof ik mijn meest dierbare lied van 2012.

BILD7099

Mooie dingen van dit jaar. En dan gaan de blaadjes vallen. En dan landt alles van alles daarvoor ineens zo hard. Als het goed en bergopwaarts gaat met degenen die je lief hebt, dan kun je je blijkbaar permitteren je over te geven. Dat dat begint met een stemming die niet zozeer vol van licht is. Gelukkig is er afleiding, want er is altijd wat te vieren. Han vijftig bijvoorbeeld, leuk feestje!

Digital StillCamera Digital StillCamera  BILD7250 jm      Met José, vind deze foto vooral leuk, omdat we eigenlijk niet zo vaak samen op de foto staan, toevallig twee keer dit jaar (zie foto boven). Toch kennen we elkaar inmiddels al bijna dertig jaar. Soms zeggen ze over mensen dat je ‘ze midden in de nacht kunt bellen’, als er iets is. Ik weet dat dat kan. Alleen de gedachte zegt veel. Mooie momenten weer beleefd dit jaar, met Han en José.

BILD7252

De rest van September vergeten we maar even……

Guusje 16 in oktober!

BILD7266

Alsmede Radiohead gezien.

media_xl_1390664

De rest van oktober vergeten we maar even….

November. Vierenveertig geworden dit jaar.  Man man. Leuke kadootjes, dat wel!

mm78       Digital StillCamera

En lieve Karoline karoline zandvoort 00018

En ook mooi, een nieuw buurmeisje. Mila. Kleine dingen die onverwacht heel even een vertrouwd gevoel gaven… Ben blij en vereerd tot peettante te zijn gedoopt.

m en m

Crossing Border, terwijl iedereen bij Kyteman zat (ik ook even), genoten van Mark Lanegan

Familieomstandigheden zijn ook veranderd, wel een bewogen jaar geweest. Maar pakjesavond was gezellig, alsmede de kerstdagen. Kleine meisjes worden groot…

GA

En ik wil – bijna aan het eind – iemand noemen die eigenlijk altijd voor mij, voor ons klaar staat. Onvoorwaardelijk. In 2012, maar eigenlijk altijd. Mama. En oma. Dank voor alles. Ik besef maar al te goed dat het voor velen van mijn generatie al niet meer vanzelfsprekend is een moeder te hebben. Ik ben er enorm dankbaar voor. Ook met een lieve schoonmoeder. Lucky me!

Altijd in voor een geintje, die moeder van mij 😉

kerst '08 00049

Gelukkig heb ik door het schrijven van dit laatste blog van 2012 weer even op een rijtje gekregen hoeveel mooie momenten er zijn geweest in het afgelopen jaar. Met name de kleine dingen, wellicht voor de lezer niet zo interessant, voor mij groter dan je zou denken. Het is maar een selectie. Beseffende, dat er vele dagen geweest zijn dit jaar waarin ik misschien meer dan andere jaren in mijn schulp ben gekropen. Solitude, wat heb ik dat vaak nodig gehad dit jaar. De zorgen rondom Guusje vond ik heftig. Ben dankbaar en opgelucht dat Oudste een enorme gezondheidsstap heeft gemaakt. Het verlies van Moby heeft mij erg geraakt en nog. Maar de scherpe kanten zijn er af. 2011 vond ik persoonlijk een fijner jaar dan 2012. Maar dat is geweest en ik heb alle vertrouwen in het komende jaar. Met al een paar dingen waar ik mij op verheug.

Lieve mensen, rest mij nog jullie een enorm fijn jaar te wensen. Blijf gezond, dat vooral. Blijf lachen en blijf je verbazen. Blijf een mening houden. De jouwe. Blijf genieten. Van grote en kleine dingen. De jouwe. Blijf vooral jezelf. Voor een ieder die het nodig heeft op dit moment: sterkte. Voor een ieder die plezier heeft: deel het, ik lach graag met je mee! Ik groet degenen die mij volgen op de achtergrond en liever onzichtbaar blijven. Ik dank allen die een enorme steun zijn geweest dit jaar. Ik heb jullie lief. Ik dank de mensen die mijn blog lazen en degenen die mij hebben vermaakt met mooie verhalen en die mij aan het denken hebben gezet en hebben laten lachen. Of muziek hebben gedeeld en op enige manier inspirerend waren. En zolang we gelukkig niet weten wat er zich achter elke voordeur afspeelt, weten we in ieder geval dat we zorgvuldig om moeten gaan met oordelen. Love and understanding. Geen groter cliché was ooit zo waar. Ik sluit het jaar heel graag af met een liedje waar ik vrolijk van word. Toen en nu. Love and understanding. Love is all.

Veel licht en liefde voor iedereen, in welke vorm dan ook. Happy New Year.

Margreet x

Celebration

Gisteren door de kinderarts vaarwel gezegd. Na drie jaren van zorg, ups & downs – met vooral veel van dat laatste – een officiële gezondheidsverklaring van arts en bloedwaarden gekregen. We hadden natuurlijk al gezien dat meisje zoveel beter was, maar wat is het fijn om daar nu een bevestiging van te krijgen. Het is haar zo gegund. Het is ‘op peil’. Met een kleine waarschuwing dat het eind van de winter waarschijnlijk nog een dipje kan opleveren, maar dat nemen we voor lief. Op peil betekent: niet iets extra, iets over. Maar op peil betekent in haar geval al enorme reuzenstappen t.o.v. ver beneden peil, zoals een half jaar geleden. Ze is van heel ver gekomen en ik ben supertrots op de manier hoe ze zich heeft staande gehouden en dit heeft bereikt. Meer dan we ooit durfden te dromen een paar maanden geleden.

2012 had veel mooie momenten, maar was niet een makkelijk jaar, op vele fronten. Met als extra zuur appeltje het afscheid van ons Moobje. Soms wat diep gegaan, daardoor misschien ook nog een beetje zoekende naar de juiste balans tegenover anderen. Ik besef me dat deze familie (en vooral ondergetekende) vaak gesloten over zijn gekomen. Ik hoop maar dat niemand dat persoonlijk opvat. Strijden tegen energietekorten en beschermen van de basis maken dat je niet zo sociaal bent als je zou willen. Overeind blijven is de eerste vereiste. 2012 heeft – net als sommige andere jaren – mij wederom laten beseffen wat de basis is van geluk. Gezondheid. Het is ook nog niet afgelopen, dit jaar, dus wie weet welke hoogtepunten er nog komen.

Voor nu ervaar ik de gezondheid van mijn dochter als het beste hoogtepunt van dit jaar. Let the happiness in. Celebration!

Aapjes kijken

Heb inmiddels al weer twee concerten in het nieuwe Ziggo Dome mogen bijwonen. Pearl jam in Juni en vorig weekend Radiohead. Voor de laatste hadden we voor vier personen veldkaarten. Met prima service van Mojo deze zonder problemen kunnen omruilen voor mooie zitplaatsen. Echt top. Heb er tijdens het concert van Pearl Jam niet op gelet, omdat ik toen vooral stond te dansen en meeblèren ergens vooraan aan de zijkant. Maar vanaf de eerste ring tijdens Radiohead even een blik geworpen op waar de minder valide medemens zich begaf. Een echte meid is op haar toekomst voorbereid, nietwaar? Had sowieso een prima zicht. Zowel op het podium als op de hele zaal. En ik kon mijn ogen niet geloven. In vele concerthallen verblijven minder validen doorgaans ergens op de eerste ring, voor het zittende publiek, of voor het publiek op het veld. Zo niet in het nieuwe – dit jaar geopende – Ziggo Dome. Zij hebben besloten terug te gaan naar de 19e eeuw, toen alle mensen die ‘afwijkend’ waren nog als kermisattractie fungeerden. Wat ik zag was een enorme ruimte áchter het veld. Hoe breed is zo’n veld? Geen idee, maar ik schat dat het in de buurt van een metertje of dertig komt. Een rij van 70/80 mensen? Afijn, in die dertig meter breed en (pak em beet) tien meter lang stond in het midden een kooi – een hekwerk van tralies – van om en nabij drie bij zes vierkante meter. Hooguit dertig mensen (inclusief begeleiding) die hierin passen, denk ik. Probeer even dit beeld in je op te slaan. Nee wacht, ik schets het wel even.

Het is dat ik geen pinda’s bij me had, maar anders… Mocht deze derrière zich ooit in een rolstoel bevinden om toch een concert mee te maken, dan vind ik dat prima. Maar als dat in het Ziggo Dome is, gaat dat niet gebeuren. Of misschien toch, maar dan hang ik een bordje om het hekwerk met “Verboden te voeren”, “Wij lusten alleen Chiquita’s” of “Pas op! Apen kunnen bijten! Geen vingers door de tralies!” Ook wel weer lachen trouwens. Moest ik maar gewoon doen. Maar heb natuurlijk inmiddels al een mailtje naar de Ziggo Dome-mensen gestuurd. Het kan dat ze gewoon goede bedoelingen hadden, er niet zo over na hebben gedacht. Bovendien weet ik niks van veiligheid en dat soort dingen. Toch vond ik dat ze moesten weten dat minder validen vaak niet zo’n moeite hebben extra moeite te doen om leuke dingen mee te maken. Dat ze zich niet per se minder mobiel voelen, maar wel méér invalide als een bepaalde omgeving hen als zodanig neerzet.

Ik ben trouwens gek op apen, dat wel. Het toeval wil dan ook dat we komende maandag lekker aapjes gaan kijken in Apenheul. Ben benieuwd hoeveel Diepenheimers we tegenkomen, aangezien het een Postcodeloterij-kadootje is voor gansch ons kleine stadje. Voor één euro kun je daar een rolstoel lenen en daar ga ik me lekker in neervleien. Uiteraard met een zak pinda’s binnen handbereik. Als één van de brulapen nou een beetje gaat meewerken en een Thom Yorke-snik in zo’n brul legt, dan kan mijn dag niet meer stuk.

“But I’m a creep. I’m a weirdo…”

I don’t care if it hurts
I want to have control
I want a perfect body
I want a perfect soul
I want you to notice when I’m not around
You’re so fucking special

I wish I was special….