Tastjesdief

63295__blue-strawberry_t

Kip smaakt naar mango en garnalen naar perzik. Of kip. Het is een beetje een rare wereld, met amper ruiken en proeven. Met minieme smaak en geur gaat het eigenlijk alleen om de substantie. Je eet functioneel, wanneer je maag een seintje geeft. Secundair proeven of ruiken, met hoofd in plaats van tastzin is apart. Zoiets als een blauwe aardbei eten. Voordeel is dat niets meer stinkt en als ik al naar Azië zou willen ik dat nu moet doen. Maar ik hoef niet zo nodig naar Azië. Ik zou nu zelfs laurierdrop lusten. ’s Avonds neem ik tegenwoordig wel eens een lekker glaasje nagellakremover. Budgettair gaat het dan ook meer dan prima.

Eindelijk bij eigen neuroloog geweest die zelf even uit de running was. Met recente MRI foto erbij die aantoonde dat er in mijn grijze warrige gebied bovenin zich toch gezellige nieuwe witte vlekken blijven voortplanten waarvan er eentje nogal actief is momenteel. Verklaart volgens haar gezicht, smaak, reuk en linkerkantgedoe. Had ik graag in november al zeker geweten, maar toen had ik helaas Meneer Beeldscherm als waarnemend neuroloog die wel steeds keek (niet naar mij), maar niks zag. Blij met eigen neuroloog. Moet nu testen of ik geen antilichamen aanmaak tegen Interferon. Hoorde voor het eerst dat dat ook regelmatig schijnt voor te komen. Het zal toch niet. Mijn injectiewapen is wel mijn medestander en bondgenoot in die persoonlijke oorlog tegen de zenuwnazi. Nog in afwachting van uitslag. In mijn gedachten zag ik me al bij de KNO-arts die een neuspoliep zou constateren. Of een of andere allergoloog die mij levenslang zou verbieden om pasta, brood of kaas te eten. Horrorscenario. Het liefst trof ik iemand die dat hele hoofd er gewoon zou afhakken en er een vers nieuw en gezond exemplaar voor terug zou plaatsen. Toch een reden om naar Azië te gaan! Schijthommel als ik ben gewoon paar keer naar chiropractor geweest. Alleen al die nek wat minder aanwezig te laten voelen. En verdomd, het is hem ook nog beetje gelukt.

Ik neig nog steeds naar logische dingen en wat ik inmiddels al ken qua uitval. Zeker als het om pijn gaat. Naïef misschien, maar ik sluit nooit iets uit. Moet gewoon weer wennen aan een aanval op nieuwe gebieden. Gek dat je toch in zo’n dommige modus schiet. Niet eens bewust ontwijkend, gewoon onwetend. Vraag mij al geruime tijd af of te lang te moe en teveel lichamelijke uitval een mentaal wrak van je maakt. Of ben ik uitgeput van die mentale zwakte? Toch typisch, zoveel zenuwen in een lichaam en mijn criminele vriend heeft het nogal gemunt op mijn zintuigen. Het geeft te denken. Als je zoals ik een beetje een hoogsensitief persoon bent (visueel en zintuigelijk nogal een overdreven type), zou zo’n zenuwsloper mij hiermee dan iets duidelijk willen maken? Dat ie dat gewoon remt als het ware? Überhaupt een zenuwziekte hebben als je zintuigelijk nogal sensitief bent. Zenuwsief. Ik blijf hoopvol dat reuk en smaak terugkomen, zoals dat bij tijdelijk disfunctionerende benen en armen ook altijd weer het geval is geweest tot nu toe. Permanente eliminatie rechteroog vergeten we maar even. Zo’n hangwang siert een mens ook niet bepaald. Of dat je echt best wel moet lachen, maar zelf even die linkermondhoek naar boven moet duwen om de boel logisch komisch te maken. Het wisselt per dag qua tandartsverdovinsgevoel. Hoop wel dat ie zenuwsief gesproken mijn linkeroog uit het vizier houdt, met de kennis dat ie nogal van zintuigelijk links is momenteel. Liever nooit meer iets ruiken dan nooit meer iets zien. 

Mijn primaire goede voornemen van 2014 was minder sorry zeggen en indirect minder sorry voelen. Voor mij al zoiets als ineens idioot gaan sporten. Ik kan je vertellen, ik ga als een speer op dat gebied. Oké, hardnekkig is het wel en heel af en toe betrap ik mij er toch nog op. Zoiets als “Sorry seems to be the hardest word… to ignore”. Relativeren is prima, maar alles toetsen aan situaties en mensen die het moeilijker, zwaarder, rottiger hebben dan ik heb levert niet altijd winst voor mezelf op. Ik zou mijn dierbaren een betere versie van mezelf wensen, op dat gebied is het sorrystemmetje nog het meest hardnekkig. Hoe gezegend ben je dan met een partner met enorm veel geduld, begrip, hart en ziel? Hoe dan ook, ook bij falende gezondheid valt er nog steeds iets te kiezen. Erkennen en prioriteiten komen in plaats van sorry. Is de bedoeling. Kiezen is bijvoorbeeld: meer kaas inslaan op blahdagen. Pepchaumes en troostbrie. Goed voor de zintuigen! (zoals Annie Lennox al zong: Sweet dreams are made of cheese, who am I to dis a brie). Heb besloten nog eventjes geduld te hebben met mezelf. Jullie ook hoop ik, met mij.

Dit liedje zal vast in de categorie Guilty Pleasures vallen. Mijn lijst met sorryliedjes is sowieso oneindig, dat snap je wel. Context doet er even niet toe, altijd heerlijk nummer gevonden dit en deze versie met Ray Charles is zeker goed te pruimen. Een Sorry Pleasure.

Wave after wave

Dat van die holtes en ‘kuurtje, klaar’ was iets te optimistisch achteraf gezien. Pijn, uitval, gedoe. Ik ken wel moe inmiddels, maar dit moe is niet leuk meer. Dat je er slecht van slaapt omdat het hoofd zo’n pijn doet. Ook te moe om het allemaal uit te leggen, maar ben volop aan het dokteren om alles duidelijk te krijgen. Monster is inmiddels ook niet aardig meer. Na twaalf jaar weer eens in een MRI-apparaat gelegen vandaag. Hoor vrijdag meer van neuroloog. Tussen het gebonk en alles door hoor je de muziek op de koptelefoon amper, maar juist in een soort letterlijke stilte voor de storm kwam dit liedje voorbij. En Meneer Probz zong:

“I’m stuck here in between
I’m looking for the right words to say”

Vond ik ironisch toepasselijk, in die tube, waar bewegen doodzonde nummer één is en dat juist toen linkerarm en been hun eigen leven gingen leiden op een Tourette-achtige manier met die enthousiaste spastische moves. Wat ze ook doen als ik wil slapen. Maar overdag in slaapstand verkeren als je ze nodig hebt. Etterbakken. Ik vind dit trouwens een heel mooi nummer en heb hem laatst in mijn stemlijst van 3voor12 gezet, als één van mijn tien favorieten van 2013.

Ook:

“I’m slowly drifting, drifting away
Wave after wave, wave after wave
I’m slowly drifting 
And it feels like I’m drowning
Pulling against the stream”

Soms is land in zicht wat verder weg dan je wenst, even een beetje hogere golven. Gelukkig heb ik een zwemdiploma. En bestaan er vuurtorens. Een ferme borstcrawl kost nou eenmaal energie, vooral in het donker wanneer je even niets ziet. En is nodig om straks weer voet aan een in licht gehulde wal te zetten.

2012

2012 begon best prettig in Januari. Dat ik in zo’n donkere tijd in staat was de vijfenzestige verjaardag van een fijn muzikantje te vieren, samen met hele leuke mensen, was een leuk begin.

bowie65

En traditiegetrouw – en al heel lang en hopelijk nog vele jaren – samen met Han en José mooie muziek- en persoonlijke momenten. Qua muziek bijvoorbeeld Blaudzun in Metropool. Moest wel mijn laarzen uit doen, want zere voeten en enkels. Maar op sokken wordt de muziek niet minder.

vf6f_blaudzun_5

En, ergens in maart geloof ik, één van mijn favoriete bandjes aller tijden, The Waterboys

wb

Van Flame On My Head en The Pan Within tot dennenappel within my belly. Tussendoor nog even heel ziek hondje…

md

De drang om naar een strand te gaan kwam ongetwijfeld van mij. Dat impulsieve en dan op het strand zijn op de meest mistige dag ooit. Mijn gevoel voor timing is nooit zo halleluja geweest. Maar we gingen. Wie kon bedenken dat dit de laatste keer aan zee voor Moby was? Ze hield zo enorm van de zee, het strand. Raampje van de auto opendoen vlak voor aankomst, dat zij de zee rook en compleet hyper werd.

bloemendaal '12 00048

Zonsondergang op 21 maart. Lente begint. Moeder Natuur is voor mij altijd al vele malen ‘officiëler” geweest dan welke geboorte van welke Jezus dan ook. In mijn leven zijn er niet veel dagen geweest dat ik de ondergaande zon van 21 maart heb gemist. Zo ook dit jaar. Ik rijd er elk jaar even heen, de plek waarvan ik weet dat ik haar daar het beste kan zien. Soms heb je dan een kadootje, qua lucht, en licht, zoals afgelopen jaar.

Digital StillCamera

In de tussentijd worden de minder fijne dingen steeds minder fijn. Na drie jaar geploeter was het onafwendbaar…

Kopie (2) van 2012-04-17 12.28.07

188 buisjes bloed en onderzoeken verder ging het ineens toch bergopwaarts. Stap voor stap, maar ze kwam, zag en overwon, die Guus :-))

Mei. Mijn favoriete maand. Ik ben in mei het liefst gewoon thuis, de maand met het minste verlangen om op vakantie naar het buitenland te gaan. Ik houd van Nederland in mei. De kleuren, de bloemen, de geur, het frisse groen. Mijn energie, vooral in mijn hoofd. Gras. Buiten zitten. De vogels. Het planten van bloemen in potten en manden, heerlijk. Ik zou wel 12 maanden mei willen.

Begin mei dagje op het water, altijd fijne uitstapjes.

Digital StillCamera

Ook in mei, Jannarok, Hemelvaartsdag in Diepenheim.

540254_310660405683953_100002199871660_741696_575092827_n

De tuin was er klaar voor, wij ook. Van alles te vieren, met name de gezondheid van Guus. De voorbereidingen voor het tuinfeest waren in volle gang en we verheugden ons er zeer op! Catering geregeld, mensen van ver hadden onderdak gevonden, muziek uitgezocht, tuinverlichting klaar, het weer was veelbelovend voor dat weekend. Niets dat ons kon tegenhouden. Kom maar op met dat feest.

Digital StillCamera

En toen werd de hond verlamd. En toen was ze er niet meer. Een paar dagen voor het feest. Voor een ieder die mij enigszins kent en/of mijn blog volgt hoef ik niet nogmaals uit te leggen wat dat beest voor mij betekende. Te jong, te wreed en onnodig. Dag feest. Na zes weken beleefde ik de eerste dag zonder een keer te huilen. Nu, na zeven maanden denk ik nog elke dag aan mijn grijze alles. Ik geloof niet dat dat ooit zal verdwijnen.

Ik heb zoveel foto’s van Moby, maar daar op dat strand in die mist, dat zijn echt de laatste kwam ik achter. Met zelfs een eerbetoon, gemaakt door Annelin. Da’s niet zo gek, want in huis was het grijze ouwe wijf wel een soort van afgod(in), maar toch, met de kennis van nu lijkt het een voorgevoel. Bullshit natuurlijk, maar sentiment valt zo nu en dan op de goede plek. Dag Moobje.

Digital StillCamera

Maar alles gaat door en dat lukt natuurlijk ook. Vooral als een dochter 12 wordt een paar dagen erna. Dan valt er wat te lachen en te vieren. Vooral vieren. Verdriet en plezier, het blijft een dun lijntje tussen die twee en zo zal het altijd gaan.

Annelin jarig, 28 Mei.

an

Fijn dat Tineke en Will er ook waren, lieve Tinus. Geen foto van toen, maar wel van eerder dit jaar. Bij Bowie’s AOW feestje in Amstelveen.

Digital StillCamera

En ik heb weken alle plekken vermeden waar ik dagelijks liep. De eerste keer weer Sterrebos deden we met vier man sterk. Wat ik vooral kende met twee vrouw sterk, een hond en ik. Heb daar als een Grolsch-tap gelopen. Later nog een paar trappen in het gat en gewoon gaan, naar al die plekken. Want we hebben teveel mooie plekken hier in de omgeving om niet NIET naartoe te gaan, ook zonder hond. Eerste keer Schipbeek weer, gelukkig samen met de meisjes. Inmiddels overal allang weer alleen aan het lopen, gaat prima.

Kopie van 2012-07-15 13.54.33

En dan heb je de jongste, waarvan de eerste dag basisschool  nog lijkt alsof het gisteren was en voor je het weet is die laatste dag aangebroken.  Eerst was er De Oudste, maar toen was er nog steeds De Jongste. Basisschool is verleden tijd, al een half jaar inmiddels. Gek dat het ook echt ‘weg’ is, want middelbare vraagt genoeg aandacht. Annelin op de Catwalk, dag Stedeke, hallo Waerdenborch.

Digital StillCamera

En oudste kampeert hier met klas in tuin….

Digital StillCamera

Ook zijn er mensen om je heen die spontaan goede ideeën hebben. Zoals vandaag bedenken, morgen naar Egmond aan zee. Mensen die jou redelijk kennen, dierbare personen waaraan je niet altijd alles hoeft uit te leggen. Die, ook als je er ‘even niet bent’, je dat nooit kwalijk nemen. Ze zijn er altijd. En al heel lang. Zoals Marian. En misschien vind ik dat soms te vanzelfsprekend (sorry), maar juist daardoor zijn het mensen die je altijd om je heen kunt verdragen. Ook in een hotelkamer.  “Het waren twee fantastische dagen!”

IMG_0305

Nog iets moois….Pearl Jam! Tweede concert in het nieuwe Ziggo Dome. Voor mij persoonlijk een geweldig concert, doordat zo’n beetje al mijn favorieten werden gespeeld en gezongen. Eind Juni, goede energie en Vedder & Co. Fijn fijn.

novum

http://www.nu.nl/muziek/2845180/pearl-jam-hartstochtelijk-in-ziggo-dome.html

Zomervakantie in eigen land dit keer. Was prima, geen gedoe en geen gereis. Geluk met het weer en dagjes uit. Enige nadeel is dat ik de Middellandse Zee wel mis, nu na anderhalf jaar. Verwend ja. Maar het was goed zo, prioriteiten verschuiven sowieso naar een soort van basis. Home is where the heart is. En overal ter wereld is er wel het licht wat je wenst, ook in Nederland. Zoeken naar kost vaak meer energie dan zien wat er dichtbij is.

Digital StillCamera

Nog dichterbij huis

Kopie (2) van 2012-08-02 15.10.58

In de tussentijd is er een vriendin die mij inmiddels al dertig jaar dierbaar is en die heeft besloten dit jaar naar Engeland te verhuizen. Regina. Ouwe. Niet leuk, maar begrijpelijk. Wat alles heeft te maken met het jarenlang vechten voor en het omgaan met een partner met Parkinson, waarbij mijn progressie hooguit een fractie is van hetgeen zij doormaken. Het afscheidsfeestje was lastig, maar wetende dat Regz, Andy – back to family – en kinderen het goed maken, daar aan de zee in Cornwall, maakt mij blij. Zal zeker één van mijn tripjes zijn het komende jaar. Regz will always be my Tinseltown in the rain 🙂

oo Ouwe & Ouwe, Augustus 2012.

Lekker warm was het ook soms

2012-08-19 12.42.38           water

Wil ook zo graag een keer weer het jaarlijkse weekend met de HBO-J meiden doorbrengen. Te vaak moeten cancelen de afgelopen jaren,. De Zee dit jaar weer. Ik doe een dringend beroep op o.a. het monster om al die plannetjes door te laten gaan komend jaar.

Digital StillCamera

Een ander hoogtepunt van 2012 vond ik wel het concert van Patrick Watson. Er zijn niet veel artiesten waarbij ik zoveel intimiteit, passie en nabijheid heb ervaren. Heb Watson al jaren zeer hoog. Nu eindelijk live gezien, hoe mooi. “Lighthouse’ is geloof ik mijn meest dierbare lied van 2012.

BILD7099

Mooie dingen van dit jaar. En dan gaan de blaadjes vallen. En dan landt alles van alles daarvoor ineens zo hard. Als het goed en bergopwaarts gaat met degenen die je lief hebt, dan kun je je blijkbaar permitteren je over te geven. Dat dat begint met een stemming die niet zozeer vol van licht is. Gelukkig is er afleiding, want er is altijd wat te vieren. Han vijftig bijvoorbeeld, leuk feestje!

Digital StillCamera Digital StillCamera  BILD7250 jm      Met José, vind deze foto vooral leuk, omdat we eigenlijk niet zo vaak samen op de foto staan, toevallig twee keer dit jaar (zie foto boven). Toch kennen we elkaar inmiddels al bijna dertig jaar. Soms zeggen ze over mensen dat je ‘ze midden in de nacht kunt bellen’, als er iets is. Ik weet dat dat kan. Alleen de gedachte zegt veel. Mooie momenten weer beleefd dit jaar, met Han en José.

BILD7252

De rest van September vergeten we maar even……

Guusje 16 in oktober!

BILD7266

Alsmede Radiohead gezien.

media_xl_1390664

De rest van oktober vergeten we maar even….

November. Vierenveertig geworden dit jaar.  Man man. Leuke kadootjes, dat wel!

mm78       Digital StillCamera

En lieve Karoline karoline zandvoort 00018

En ook mooi, een nieuw buurmeisje. Mila. Kleine dingen die onverwacht heel even een vertrouwd gevoel gaven… Ben blij en vereerd tot peettante te zijn gedoopt.

m en m

Crossing Border, terwijl iedereen bij Kyteman zat (ik ook even), genoten van Mark Lanegan

Familieomstandigheden zijn ook veranderd, wel een bewogen jaar geweest. Maar pakjesavond was gezellig, alsmede de kerstdagen. Kleine meisjes worden groot…

GA

En ik wil – bijna aan het eind – iemand noemen die eigenlijk altijd voor mij, voor ons klaar staat. Onvoorwaardelijk. In 2012, maar eigenlijk altijd. Mama. En oma. Dank voor alles. Ik besef maar al te goed dat het voor velen van mijn generatie al niet meer vanzelfsprekend is een moeder te hebben. Ik ben er enorm dankbaar voor. Ook met een lieve schoonmoeder. Lucky me!

Altijd in voor een geintje, die moeder van mij 😉

kerst '08 00049

Gelukkig heb ik door het schrijven van dit laatste blog van 2012 weer even op een rijtje gekregen hoeveel mooie momenten er zijn geweest in het afgelopen jaar. Met name de kleine dingen, wellicht voor de lezer niet zo interessant, voor mij groter dan je zou denken. Het is maar een selectie. Beseffende, dat er vele dagen geweest zijn dit jaar waarin ik misschien meer dan andere jaren in mijn schulp ben gekropen. Solitude, wat heb ik dat vaak nodig gehad dit jaar. De zorgen rondom Guusje vond ik heftig. Ben dankbaar en opgelucht dat Oudste een enorme gezondheidsstap heeft gemaakt. Het verlies van Moby heeft mij erg geraakt en nog. Maar de scherpe kanten zijn er af. 2011 vond ik persoonlijk een fijner jaar dan 2012. Maar dat is geweest en ik heb alle vertrouwen in het komende jaar. Met al een paar dingen waar ik mij op verheug.

Lieve mensen, rest mij nog jullie een enorm fijn jaar te wensen. Blijf gezond, dat vooral. Blijf lachen en blijf je verbazen. Blijf een mening houden. De jouwe. Blijf genieten. Van grote en kleine dingen. De jouwe. Blijf vooral jezelf. Voor een ieder die het nodig heeft op dit moment: sterkte. Voor een ieder die plezier heeft: deel het, ik lach graag met je mee! Ik groet degenen die mij volgen op de achtergrond en liever onzichtbaar blijven. Ik dank allen die een enorme steun zijn geweest dit jaar. Ik heb jullie lief. Ik dank de mensen die mijn blog lazen en degenen die mij hebben vermaakt met mooie verhalen en die mij aan het denken hebben gezet en hebben laten lachen. Of muziek hebben gedeeld en op enige manier inspirerend waren. En zolang we gelukkig niet weten wat er zich achter elke voordeur afspeelt, weten we in ieder geval dat we zorgvuldig om moeten gaan met oordelen. Love and understanding. Geen groter cliché was ooit zo waar. Ik sluit het jaar heel graag af met een liedje waar ik vrolijk van word. Toen en nu. Love and understanding. Love is all.

Veel licht en liefde voor iedereen, in welke vorm dan ook. Happy New Year.

Margreet x

Celebration

Gisteren door de kinderarts vaarwel gezegd. Na drie jaren van zorg, ups & downs – met vooral veel van dat laatste – een officiële gezondheidsverklaring van arts en bloedwaarden gekregen. We hadden natuurlijk al gezien dat meisje zoveel beter was, maar wat is het fijn om daar nu een bevestiging van te krijgen. Het is haar zo gegund. Het is ‘op peil’. Met een kleine waarschuwing dat het eind van de winter waarschijnlijk nog een dipje kan opleveren, maar dat nemen we voor lief. Op peil betekent: niet iets extra, iets over. Maar op peil betekent in haar geval al enorme reuzenstappen t.o.v. ver beneden peil, zoals een half jaar geleden. Ze is van heel ver gekomen en ik ben supertrots op de manier hoe ze zich heeft staande gehouden en dit heeft bereikt. Meer dan we ooit durfden te dromen een paar maanden geleden.

2012 had veel mooie momenten, maar was niet een makkelijk jaar, op vele fronten. Met als extra zuur appeltje het afscheid van ons Moobje. Soms wat diep gegaan, daardoor misschien ook nog een beetje zoekende naar de juiste balans tegenover anderen. Ik besef me dat deze familie (en vooral ondergetekende) vaak gesloten over zijn gekomen. Ik hoop maar dat niemand dat persoonlijk opvat. Strijden tegen energietekorten en beschermen van de basis maken dat je niet zo sociaal bent als je zou willen. Overeind blijven is de eerste vereiste. 2012 heeft – net als sommige andere jaren – mij wederom laten beseffen wat de basis is van geluk. Gezondheid. Het is ook nog niet afgelopen, dit jaar, dus wie weet welke hoogtepunten er nog komen.

Voor nu ervaar ik de gezondheid van mijn dochter als het beste hoogtepunt van dit jaar. Let the happiness in. Celebration!

Roze bril

Ziektes zijn vervelend. Ziektes zijn naar. Vooral kanker. Eén op de negen vrouwen krijgt borstkanker en dat is veel. Heel veel. Vooral vrouwen vinden dit heel naar en daarom lopen gezonde vrouwen zich bijna een hartaanval in allerlei marathons om te sympathiseren met die andere vrouwen, waarvan er altijd wel één in hun nabije omgeving is die zo’n proces doormaakt of heeft doorgemaakt. Een moeder, een zus, een vriendin. Ziektes zijn ook vooral erg lucratief voor de farmacie en zogenaamde belangen-organisaties. MS loont, want één op de duizend Nederlanders heeft hier mee te maken, genoeg voor het produceren van medicatie en het verdienen hieraan. Ik heb drie injecties nodig per week – à 90 euro per stuk, dus 270 euro per week – mij beseffende dat dat een belachelijk (te) hoog bedrag is. Ik ben blij dat ik iets heb wat vele anderen ook hebben. Je zou maar iets zeldzaams hebben.

En dan kanker. Ik ken nog steeds mensen die niet eens dat woord durven te zeggen. Ik herinner mij nog tijden waarin sommigen vertelden over “Het is verkeerd” of “K”, wat ik opmerkelijk vond. Alsof het iets is waarover men zich zou moeten schamen. Kanker is lucratief. Je bent alleen al blij dat je er persoonlijk niks mee te maken hebt. Het is iets waarvoor je weg wilt vluchten, nooit hoopt mee te maken en/of helaas meegemaakt hebt op één of andere manier en waar je klakkeloos in meegaat als het om sympathiseren gaat. Dat snappen organisaties als Pink Ribbon maar al te goed. Die teren op andermans schuldgevoel en empathie. Iets waaraan je kunt verdienen. Daarom kopen we massaal roze armbandjes, t-shirts, stickers en petjes. Plaatsen we voor het zoveelste jaar weer die mysterieuze berichten op Facebook en Twitter. Alsof iemand daar mee geholpen is. Die flauwekul elke keer. Stop toch met dat kuddegedrag, lieve vrouwen. Pink Ribbon verrijkt vooral zichzelf. Als je echt iets wilt doen, kies dan voor KWF of een andere betrouwbare organisatie die wezenlijk iets bijdraagt aan onderzoek en genezing. De intentie van vrouwen is goed, maar kijk voor de verandering eens bewust. Doneer voor onderzoek naar kanker en koop jouw armbandjes in jouw eigen gewenste kleur. Als je al een armband wilde kopen. Anonieme wetenschappers in saaie omgevingen leggen hun ziel en zaligheid in hun strijd tegen kanker. En andere ziektes. Iedere dag weer, denk ik aan hen. Hun intenties, daar lezen we nooit iets over op Facebook.

Ter aanvulling dit.

http://webwereld.nl/column/112165/vrolijke-tieten-en-de-roze-kankermaffia–column-.html

Pink-Ribbon-geeft-maar-fractie-van-opgehaalde-miljoenen-uit-aan-onderzoek.dhtml