2020 in vogelvlucht

Beste tweeduizendtwintig,

Je was een rare vogel. Of eigenlijk meerdere vogels tegelijk. Want je kwam in verschillende vogelgedaanten, als je de symboliek van vogels mag geloven. Je was vooral dominant als raaf. “Een vogel die op aas afkomt, die staat voor het kwaad. Een boos teken”. In de hoedanigheid van raaf bracht je wereldwijd beslist onheil die zijn weerga niet kende en nog voortduurt. Soms kwam je als zwarte raaf met een witte vlek en dan bracht je juist voorspoed, zoals de mythologie beweert. Geloof inderdaad wel dat juist jij mensen meer bewust van het licht hebt gemaakt in al jouw duisternis.

Als raaf stond je recht tegenover de witte duif, “belichaming van pure goedheid, onvoorwaardelijke liefde en toewijding”. Gelukkig kwam je ook in die gedaante. Tijdens jouw bewind als raaf bracht jij vele witte duiven in de vorm van zorgpersoneel dat met veel toewijding en kilometers lang tandvlees de raaf in jou probeerde te bedwingen.

In de gedaante van uil bracht je wetenschappelijke wijsheid. Waardoor er nu inmiddels een vaccin is dat ons, ongevederd volk, hopelijk weer in staat stelt om zoals vanouds weer in vrijheid te kunnen bewegen. En vliegen, zij het dan in een ijzeren vogel aangedreven door kerosine in plaats van natuurlijk voedsel.

Soms was je een meerkoet, symbool voor “afzondering en beschermer van het territorium“. Tussen ons gesproken tweeduizendtwintig, als meerkoet was je voor velen niet echt de popie jopievogel, maar voor mij juist wel. Social distance, geen feesten en partijen, ik ben opgeknapt door jouw rust. Alle dingen die ik normaliter zwaar vind vanwege lage energie en overprikkeling gingen niet door. Ik hoefde voor het eerst geen smoezen meer te bedenken om ergens onderuit te komen en de last van ‘nee zeggen’ kwam totaal te vervallen. In combinatie met een fantastische lente en zomer qua licht en zon genoot ik door de meerkoet in jou nog meer van mijn afzondering in eigen huis en tuin. ‘het territorium’. Dat wat ik al jaren wist en deed, maar toch. Als meerkoet maakte je het min of meer legaal.

Ik vermoed wel dat velen jou juist vanwege je meerkoetgedaante nog meer hebben gehaat dan als raaf. Gezonde, jonge mensen die ver afstaan van aftakeling, zoals het hoort. Onbezorgd samen willen zijn, feesten, festivals bezoeken. Of net een baan moeten zoeken dit jaar. Je bent maar kort jong en dan telt elke dag. Ben inmiddels zelf een oud wijf en ook nog een oud wijf met gedoe, maar ken dat gevoel nog heel goed. Zal nooit vergeten hoe ik zelf heb gepiekt toen. Het valt niet mee voor jongeren en jongvolwassenen nu, dat alles wat je wenst en nodig hebt in je grootste piek van bloeien nu zo moeilijk wordt gemaakt.

En op het moment dat de raaf in jou enorm de vleugels spreidde, begin april, was je er voor ons persoonlijk ook ineens als ooievaar: “verandering, een nieuw begin, geboorte“. Nieuw geluk in de vorm van een harige viervoeter als nieuw gezinslid. Een van de goede dingen die jij ons schonk, tweeduizendtwintig.

De raaf in jou was sterk aanwezig en wellicht dominant, maar jouw andere vogelgedaanten maakten dat wij niet opgaven, hoop bleven houden en als ongevederd eigenwijs volk onze eigen individuele draai vonden.

Als raaf veroorzaakte je dat theaters, musea en bibliotheken gesloten werden. Filmproducties stil kwamen te liggen. Geen concerten, geen festivals. Maar het mooie van hoge kunsten en alle artiesten daarin is het feit dat kunst gewoon onverminderd doorgaat en nooit stilstaat. Schilders schilderen gewoon door, muzikanten blijven muziek maken, acteurs blijven acteren, fotografen kieken door en schrijvers blijven schrijven. Daar waar het bloed stroomt en de ziel ademt. In aangepaste vorm soms, maar toch. Wat een mooi gegeven, de schoonheid van hoge kunsten. Daar waar de pauw in beeld komt. Sterker dan de raaf.

En aan een ieder die bij het woord ‘kunst’ aan iets elitairs denkt zou ik willen zeggen: zonder de creatieve geesten van kunstenaars waren er o.a. geen boeken, was er geen muziek, geen tv en geen internet. Wat dat laatste betreft, persoonlijk vind ik innovatietechnologen ook absoluut kunstenaars. Waar zijn we tegenwoordig zonder onze top de lap en smartphone? Of erger, zonder Netflix. In de pauw vonden we onze afleiding en ontspanning, het ontsnappen aan jou als raaf, het kleine grote geluk.

Jij was sporadisch ook een struisvogel, tweeduizendtwintig: “Oneerlijkheid, kop in het zand steken“. Maar niet vaak. Jij was eigenlijk best wel vaak eerlijk en duidelijk in jouw standpunten, hoe vervelend ook. Helaas transformeerde jij veel van ons ongeverderd volk tot struisvogels, omdat de realistische waarheid vanwege jou als raaf moeilijk te verkroppen was en nog steeds is. Het ongrijpbare, het niet kunnen vliegen, ineens geen controle meer. Het ontwricht.

In letterlijke zin kwam jij net als jouw geverderde voorgangers sowieso ook dit jaar weer voorbij in al jouw vogelgedaantes in mijn eigen tuin. En wederom heb ik daar enorm van genoten. Jij verscheen in mijn territorium als merel, mus (veel thuis zijn, vertrouwd, slim, brutaal en wulpsheid), roodborstje (vrolijk, plagen en melancholie) en trof je tevens in de achtertuin als eend, vink, bonte specht (ritme, inzicht en doorzettingsvermogen), houtduif, ekster (juiste gebruik van intelligentie, beschermgeest, teken van overleden dierbare, poort naar nieuwe dimensies, sluw en wilskrachtig), kauw (overleven, aanpassingsvermogen, trouw en geven en delen), turkse tortel, koolmees, pimpelmees (mees: begrip, voor jezelf opkomen, vertrouwen), kwikstaartje (levendig en energiek. Zet aan tot lachen en is kalmerend; hij maakt emotionele blokkades los, zachte en veilige energie, hij die je vasthoudt en voor je zorgt), groene specht, groenling, vlaamse gaai, meeuw, buizerd en reiger.

En van alles wat jij letterlijk was tweeduizendtwintig, in het echt en zonder mythologie, had en heb ik jou als merel (samen met jouw collega kieviet in de velden verderop) altijd het liefst. Jouw onvoorstelbare mooie zang als mannetje, komend uit een ieniemini-keeltje, zo prachtig. Daar waar de natuur bewijst dat wij als ongevederd volk slechts een zichzelf zwaar overschattende schim zijn van dierlijke hoge kunsten. Samen met de kieviet zijn jullie geluiden altijd elk jaar mijn grote vreugde. De aankondiging van lente. Heb geen mythologie nodig ter bevestiging van jouw betekenis voor mij beste merel, maar op dat gebied word je omschreven als “zang, de energie van moeder Aarde begrijpen”.

I rest my keeshond.

Beste tweeduizendtwintig, het is inmiddels al meer dan een week geleden dat je ter ziele bent gegaan. Jouw opvolger tweeduizendeenentwintig is momenteel nog steeds in strijd vanwege jouw raafterreur. Met licht aan de horizon inmiddels. Wat wij als mensen wereldwijd nodig hebben is verbinding. Zeg even vanuit het hiernamaals tegen je opvolger dat ie maar vaak mag verschijnen als buizerd. “Dood en wedergeboorte, nieuwe visie”

Maar vooral als merel.

Blackbird singing in the dead of night
Take these broken wings and learn to fly
All your life
You were only waiting for this moment to arise

Blackbird singing in the dead of night
Take these sunken eyes and learn to see
All your life
You were only waiting for this moment to be free

5 gedachten over “2020 in vogelvlucht”

  1. How wonderfully eloquent you are – and you know a lot about birds! We have many birds in our yard, too, but honestly I don’t know what most of them are (except the easy ones like robins and the occasional hawk). I, too, am pleased to have survived 2020. My daughter Kristen had covid – she still has a limited use of her nose – that is to say, she doesn’t smell many things, but I am of course really glad that she survived. She is 42 and rides her bicycle a lot, but you never know, right? I agree with you on being like a “coot” – seclusion and protector of the territory. I have spent the additional time at home working on creative projects and organizing the household (with Emily’s help) — Emily has lost a lot of business but she has been able to keep her business going and 2021 may be a year of growth (finally). Our American government will somehow survive Trump, but the people who support him are still out there telling lies (another Bowie tune, right?). Thank you for reminding me of “Blackbird.” It is a beautiful tune. Love and hugs to you and your loved ones – and I am hopeful that 2021 will be better for us.

    1. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik dat nog niet heb gedaan, maar ben van plan dit zeer binnenkort te doen.
      “Vroeger was ik leuk. Toen schreef ik over drank en dronkenschap, over mijn ongelukkige huwelijk, over seks en het gebrek daaraan”, schrijft Hans Dorrestijn in zijn Vogelgids. “Goddank, al die verschrikkingen hebben nu plaatsgemaakt voor iets prettigs.” Dat prettigs, dat is vogels kijken”.
      Niet het type van mythologie, maar we delen wel dezelfde liefde. Mijn liefde voor vogels begon ooit door opa Louie, op zijn schoot samen naar vogels kijken, met zijn vogelboek altijd voor het grijpen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s