Dat van thuis

Na een paar weken 3000 km zuidelijk te hebben geleefd al weer 2 weken terug in Nederland. Mijn eigen huis is ook best fijn. Mooi dat ik me daar nog meer bewust van ben als ik weer thuis ben. Eigenlijk ook niet gek, gezien ik buiten die paar weken elders circa 330 dagen voornamelijk thuis ben. In de bijna 22 jaar dat wij er wonen is huis en tuin hier en daar wat bijgeschaaft en is er wat toegevoegd. Thuis is door de jaren heen vooral heel erg persoonlijk geworden, dat is het fijnste.

Was wel even weer vergeten hoe slecht ik ga op grijs en alles somber zoals hier nu. Die kramp in lijf en hoofd en zo moe weer nu ik terug ben. Alles lijkt pijn te doen. Twee weken geleden deed ik nog elke dag work outs daar achterthuis in de zon. Ik werd er zelfs een ochtendmens, op tijd wakker en hup dat bed uit in die donkere kamer en het licht in, smoel in de zon. Zelfs met weinig slaap zoveel energie. Tegenwoordig is het weer veel meer slapen en toch minder energie.

Heb daar ook wel mijn dutjes gedaan (zonde van de dag, maar ja die MS), maar niet zoveel als hier thuis in wintertijd. Vanavond weer diep in slaap geweest tussen 7 en 10 uur. Als de meeste mensen dan bijna naar bed gaan, word ik net weer een beetje wakker alsof het ochtend is. Bijkomen duurt dan ook een uur. En dan wil ik daarna ook nog graag een stukje Netflix kijken én quality time met de fam met muziek en bijpraten. De avond is dus best kort. Vind ik niet erg, want ik verleng het en houd van schrijven in de nacht als alles rustig is. Als iedereen aan ‘normale’ slaaptijden toe is en er totaal geen geluiden meer zijn. Behalve soms de uilen en het getik van mijn vingers op het toetsenbord, zoals nu.

Ik ga best op drie seizoenen hier in Nederland. Ik hou van Nederland, ik voel me er thuis. Verliefd op mijn tuin in de lente en zomer en op de bossen dichtbij in het voorjaar (nieuwe blaadjes, de vogels!) en vooral de herfst in het bos, met haar kleuren en geuren. Heb heel lang niet kunnen ruiken (en proeven) vanwege de zintuigelijke Schubs, maar dat is gelukkig enigszins hersteld. Niet volledig, maar voldoende om enorm dankbaar te zijn dat nog te kunnen ervaren. Heb serieus gevreesd dat dat nooit terugkwam, smaak en reuk, want het duurde best lang die Schub.

Op de meeste dagen in het jaar wil ik nergens anders zijn dan thuis. Maar in het hier en nu, winter, de donkerste dagen in Nederland ontvluchten en dan een tijdje op een zonnig eiland naast Afrika verblijven met heel veel zon en warmte en ver weg van kou en al het overprikkelende geknal rondom de jaarwisseling, het was wederom heel fijn.

Het was de derde keer dat we in het huis op Fuerteventura verbleven in wintertijd vlak na kerst tot en met een hele hap januari. Het is inmiddels onze zomervakantie. Met eigenaren Gonzalo en Fran boeken en delen we inmiddels alles via app, zonder reisorganisatie als tussenpersoon. Het is de enige plek die ik naast mijn eigen huis inmiddels ook een beetje als thuis ervaar. Thuis daar biedt weken van alles lawaailoos, rust, warmte, privacy, zon en licht in een periode wanneer ik dat zo nodig heb.

Nu we geen schoolgaande kinderen meer hebben zijn we ook niet meer gebonden aan schoolvakanties met bijbehorende topdrukte tijdens zomervakanties of de hitte van het zuiden. Als de meeste mensen op vakantie zijn in de zomer, in files staan of op overvolle campings verblijven, dan zijn wij thuis. Terwijl zij in snikhete drukke toeristische plaatsen in het buitenland verblijven heffen wij achterthuis het glas op de rust en het genot om dat alles niet meer te hoeven. Genietend van de eigen tuin in zomertijd die dan piekt als een malle.

Begrijp me niet verkeerd, ooit waren de zomervakanties ook heel fijn. We hebben drie campers versleten en veel rondgereisd in Europa. En voor die campers ook nog met een tent. Of vroeger met mijn ouders in een vouwwagen. Voor het kindertijdperk met Manlief vooral heel veel gereisd, een paar dagen op een camping of in de vrije natuur en dan weer verder. Uiteraard ook buiten het hoogseizoen toen, dat wel. In die camperjaren vooral Corsica ontdekt. Manlief en ik waren beiden meteen verkocht en verliefd op dat eiland. Ik denk dat we er in totaal zo’n elf keer zijn geweest. Die sfeer, de oude natuur en cultuur die je meteen voelt, de prachtige kusten, het eigenzinnige van de Corsicanen in de dorpjes, de kleur van de zee en baaien waar je geen enkel ander mens aantrof. Dat was uniek. Dat is helaas wel veranderd na 30 jaar, qua drukte, maar nog steeds weten we plekken daar waar je met hooguit 3 anderen aan een strand ligt.

Dit dus in het hoogseizoen. No way dat ik anderen ga vertellen waar dat is. Want de passie voor Corsica is blijvend en wil er sowieso nog een keer naar toe.

Wat een troep altijd in de camper, maar was altijd feest. Met jonge kinderen op reis geeft veel gedoe, maar met een camper veel minder gedoe. Fantastisch vonden ze het, duizenden kilometers spelen in een intieme setting. Ze baalden als er een koffiestop was. Nooit in de rij voor een wc of eten bij een tankstop, want we hadden onze eigen wc en eten aan boord.

En eenmaal aan zee was het altijd genieten.

Het mooiste moment was altijd aan het begin van de avond aan het strand. Genieten van de zonsondergang en gekke dingen doen met elkaar. Het gevoel van vrijheid was zo groot daar. Wat een energie.


En Corsica is een plek waar je regelmatig geiten op de weg tegenkomt en koeien aan het strand treft.

Het huisje op Fuerteventura is vrij onzichtbaar en je moet echt instructies van de eigenaren krijgen om het te vinden. De eerste keer was het dus ook nogal een uitdaging om die plek daar te vinden in het donker, want geen straatverlichting. Fuerteventura is bekend vanwege ecologische maatregelen ter bescherming van natuur. Een stop op verdere hoogbouw en projectontwikkelaars. Het kwaad is hier en daar al geschied in de toeristische steden, maar dat besef van hen maakt veel goed. Het is fantastisch hoeveel ongerepte natuur en vogels die ik alleen maar daar zie worden beschermd.

Dat men vrijwillig in een of ander complex gaat zitten met een lullig balkon op de verkeerde kant van de zon en rekening moet houden met vaste ontbijt- en lunchtijden en al die mensen om je heen, vanaf ’s morgens al. Diep respect voor iedereen die dat kan. Horrorscenario voor mij en Manlief. In zo’n transferbus van TUI vanaf het vliegveld naar een complex worden gebracht, oh my. Af en toe waren we in zo’n resortplaats, voor de boodschappen. Met een hoog Tokkiegehalte aan Engelsen in Sport cafes. Voetbal kijkend bier en Fast Food wegwerken met opgeblazen alcoholgezichten, roodverbrande huiden en fluorescerende shirts om een buik waarop bij vrouwen doorgaans het moment van de bevalling is aangebroken.

Dit is de achterkant van het huisje in de canarische rimboe, waar we zaten als de zon bijna onderging.

Dit keer ontdekten we La Pared. Een plaats aan de westkust waar ik de zee vond die ik het liefst zie. Hoge golven, woest en wild, fantastische kliffen. Als je al moe bent verdwijnen die watten in je hoofd op dat soort plekken meteen. Doorwaaien, loslaten. Natuur is meestal de therapeutische master (naast een hond). Voor mij zeker aan zee op dit soort plekken.

Het fijne was ook dat er dieren aanwezig waren daar. Chipmunks (wangzakeekhoorntjes). Tam genoeg om uit je hand te eten, zegt ook wel iets over toerisme, maar toch. Ik vond het bijzonder en genoot zo van die beestjes. In grote getale aanwezig. Een dag waarop het bewolkt was in al die 3 weken. De enige dag waarop ik een lange broek en trui droeg. .

Later weer teruggekeerd naar die plek, want zo’n fijne plek. Kijk hoe die chipmunks gewoon op het been van Manlief sprongen.

Het was fijn om die plekken op te zoeken, naast het thuis daar, waar de zee zo mooi was, die warmte en de zon en blijheid die als een eerste natuur voelde en een paar weken in wintertijd niet zo vreselijk moe zijn. We namen zelf een gekoeld wijntje (en broodjes) mee naar een favoriete strandplek in plaats van een terras. Yolo.

Nu weer thuis pas ik me aan en dat is oké, ik slaap gewoon meer. Ik voel de lente in de lucht hangen, ondanks de kou, ik hoor het aan de vogels en zie het in de tuin waar de eerste tulpenblaadjes al tevoorschijn zijn gekomen. Dat is wel opvallend eind januari. Misschien niet ok voor winterliefhebbers en qua klimaat niet normaal. Dat besef is er.

Maar daar verderop voelde ik me niet schuldig over de warmte die ik daar ervoer. Heb het elke dag opgezogen. Het doet me zo goed, dat vertaalt zich ook in het psychische. Dat ik het ineens minder eng vind een foto van mezelf te plaatsen zegt veel.

Ik omarm mezelf steeds meer en verdraag mijn eigen beeld steeds beter. Er zijn jaren geweest van depressies waarop ik elke dag spiegels vermeed om mezelf niet te hoeven zien. Ik begin van mezelf te houden en misschien is dat het begin van iets van openheid. Vooral iets wat ik nodig heb, van mezelf leren te houden. Ook naar anderen. Het oprechte voelen, of het nou naar of fijn is, is sowieso al winst. Omdát ik het kan voelen. MS is een, maar depressies halen je compleet onderuit als levend wezen, omdat je dan totaal geen besef meer hebt van voelen.

Dat vergt uitleg, maar daar heb ik nu geen zin in. Liever deel ik met jullie een foto van mijzelf op een moment waarop ik me heel gelukkig voelde daar op Fuerteventura. Dat is een hele stap, mijzelf in beeld kunnen verdragen en het ook durven te delen met anderen.

Alle goeds en liefs voor jullie, lieve volgers. Sorry dat ik vrij weinig reageer, maar het is zoveel van alles in het dagelijks leven qua persoonlijke omstandigheden en ben vaak zo moe.

Wil graag afsluiten met muziek. Ik wil dat ook weer terugbrengen in mijn blog, afsluiten met een song die mij dierbaar is. Veel te weinig gedaan de laatste jaren. Zoals deze bijvoorbeeld.

“Waves roll in my thoughts. Hold tight the ring. The sea will rise, please stand by the shore”.

Be well all x

5 gedachten over “Dat van thuis”

  1. Wat een mooie blog en oei, zo herkenbaar. Je hebt me op deze vroege ochtend even meegenomen naar jouw favoriete vakantieplek. Lijkt me heerlijk daar. Probeer het warme gevoel bij je te houden, spring is coming!

  2. Hoi, lieverd, wat fijn om te lezen dat jullie het zo mooi hebben gehad, heerlijk. Tja, januari is ook niet mijn favorite maand. Blij dat ie weer over is. Heb wel allerlei vakanties geregeld voor het hele jaar. Voorpret is ook heel gezellig.
    Enne, ik kan mij voorstellen dat je meer van jezelf gaat houden. Je bent ook om van te houden, liefs 10❤😘

    1. Lieve schat…
      Wat fijn dat je ook weer mooie reisjes in het vooruitzicht hebt, voorpret is zoo leuk! Oerol uiteraard in de planning toch tientje?. Hou me maar op de hoogte waar je steeds bent, vink leuk 🙂 Dikke soen en big hug voor jou xx

  3. Thank you for sharing the music of Pearl Jam and all the wonderful water imagery. And even more thanks for sharing your photo. It’s always good to see new photos of you. I remember that older photo of you and your family doing cartwheels. I haven’t done one of those since I was a child! :). I am happy that your time at the sea and with the sun was wonderful. Now in Albuquerque, New Mexico, we are getting warmer temperatures and more sun. This winter was cold and there were many more dark days than usual. Trump says no climate change. He is an idiot. Our garden is coming back to life slowly. We planted tulips and daffodils and now there are shoots coming out of the ground. I’m not sure how to post a photo here of the flowers coming out of the ground — maybe I will figure it out. It is suprising to me that tulips and daffodils will grow here in the desert. We planted 100 bulbs. It looks like only about 12 or so are sticking their heads up out of the ground so far. I will post a few pictures of the tulips and-or daffodils when they flower – on Facebook. peace and love, Lindsay

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s