Ergens anders en thuis

Het is officiëel bijna winter, nu nog even in dat schemergebied tussen herfst en winter. Ik houd van de herfst, ik weet dat ik daar als kind het meest dol op was, dat seizoen. Die geuren en kleuren. Ik ging onbezorgd en als latente jonge basisschoolleerling altijd letterlijk met mijn mandje het bos in om al die schatten van kastanjes en eikels te verzamelen. Ik hield van de kleuren, maar vooral van de geur van herfst. Roodkapje all the way. Dat mandje, ik heb het nog.

Ik houd nog steeds erg van de herfst. Iets minder dan voorjaar en zomer, maar toch. Helaas denkt mijn gestel en brein daar inmiddels al jaren anders over. Als de blaadjes gaan vallen dan val ik meestal ook een beetje. Daar baal ik van, maar het is zoals het is. Ik probeer me te focussen op het positieve en te genieten van de herfst in de bossen en dat lukt vaak. Me concenteren op hoe het als kind was, maar ook, in het nu alles opsnuiven en genieten van de kleuren.

Enorm dankbaar voor het feit dat mijn reukvermogen toch weer enigszins terug is gekomen na die fucker van een Schub paar jaar terug. Geen herfst of vers gemaaid gras kunnen ruiken, dat vond ik heel naar. Maar dat is voor een groot gedeelte voorbij. Niet 100%, maar zo gaat dat met MS. Je levert steeds stukjes in. Zelfs al doet het wat met mijn gemoed, het najaar, ik voel dat ik de herfst weer soort van terug gekregen heb op een goede manier. Met al het goede gevoel van ooit als kind en de herinneringen van al die jaren in de bossen toen mijn bestie er nog was. We hebben er wat af gelopen en gesnoven.

Het gaat ondanks dit seizoen van heel veel donker best wel goed. Dat was jaren wel anders. Juiste MS-medicatie gevonden (al 2 jaar Schubvrij) en al geruime tijd antidepressiva erbij (had ik veel eerder mee moeten beginnen). Chemisch vrolijk voelt in ieder geval duizend keer beter dan ‘natural’ totaal uitgeschakeld zijn. Bovendien bespaart het me veel doktersafspraken. Geen afspraken, dan ben ik op mijn best.

Er is al heel lang geen hond meer (7 jaar) en het is karig gesteld met de vliegenzwammen tegenwoordig. Ik loop nu nog steeds op die plekken van toen, maar vind niet meer dat van hoe het ooit was. Typisch. Inmiddels in het nu is het merendeel van het blad gevallen en dan komt de ergste fase: dat van gekmakende en zinloze bladblazers de hele dag, de hel qua overprikkeling. Heb 50% van de dag de Peltor cap op tegenwoordig om dat geluid te dempen, Het kost zoveel energie, waardoor ik vaak niet in staat ben om te douchen, boodschappen te doen of al die ‘gewone’ dingen op een dag. Elke dag gooit al dat lawaai al je plannen die je had in het roet. Steeds weer aanpassen en uitstellen. Hopen dat er in een week een dag is zonder geluidsoverlast.

Het was een fantastische lente en zomer. Ik hoor veel verontrustende berichten, maar er waren volop insecten, vlinders, vogels en bijen hier. De huismussen wonen hier al een tijd in kolonie in de heg en de merels waren gelukkig ook weer in normale populatie aanwezig na die rotziekte een tijd terug.

De nieuwe pimpelmezen werden wederom geboren in het oude nestkastje afgelopen voorjaar, zoals hun voorouders al 20 jaar geleden.

De net uitgevlogen jonkies zien er altijd een beetje uit als Trump, maar dan met een meer fatsoenlijk kapsel. Ze zijn inmiddels groot geworden en eten elke dag van het voer dat ik ze geef. Pindanetjes, strooivoer, pindakaas. Nu het koud is zijn ze nog steeds hier. De mussen, de merels, de vinken, de koolmeesjes, pimpelmezen en de roodborstjes. Soms de groene en de bonte specht. Duiven, kauwen en eksters ook. Die moeten ook eten, weet ik wel, maar dat gaat dan weer ten koste van de kleintjes. Vogelvoer staat op nr. 1 op mijn boodschappenlijstje. Probeer er alles aan te doen om op micro-niveau ze te voorzien in wat ze nodig hebben. Zonder vogels en insecten is er een kans dat er niets meer te genieten valt qua natuur en huis en tuin op de lange termijn. Bovendien, ik geniet zelf heel erg van mijn gevederde vriendjes om me heen elke dag. Ook de wat zeldzame. Zo fijn om te zien dat het echt werkt, met een beetje inspanning in de tuin.

In al die 21 jaren dat we hier wonen (al voor de klimaatdiscussie) heel erg mijn best proberen te doen een tuin te creëren die vogels, vlinders, bijen en insecten lokt. Ik wilde ook per se een boom in de tuin. Puur eigenbelang, want ik houd daar gewoon van. En ik kan je zeggen, ik word er dagelijks voor beloond.

Ik realiseer me dat er genoeg mensen zijn die weinig geven om vogels, bloemen en een tuin. Meer van cultuur zijn, maar wel snappen dat we zonder zorg voor natuur kansloos zijn. Prima, ieder zijn ding. Ik wens hun wel de vreugde van natuur in eigen beleving.

Persoonlijk zou ik echt een stuk minder gelukkig zijn zonder dat alles. Sterker nog, zonder mijn tuin zou ik oprecht ongelukkig zijn. Ik heb elke plant ooit eigenhandig geplant en weet de namen, zelfs de latijnse. En alles wat hier woont, zoemt en vliegt. met het uitzicht op het veldje met schapen en al die bossen om de hoek. Het is fantastisch. Ik loop veel in de omgeving nabij en ben me er zo van bewust hoeveel geluk ik heb hier te wonen, temidden van zoveel mooie natuur en rust. Ik ben geen stadsmens. Heb natuur zoveel meer lief dan mensen, cultuur en beton. Zo letterlijk hard en met veel lawaai en de wens voor aandacht steeds. Ik kan dat simpelweg niet meer bijbenen. Voel me goed op de achtergrond en in mijn cocon van vermijden, rust en groen.

Toen ik de hond nog had en urenlang in bossen verbleef, zocht ik destijds vaak diep in het bos een boom op om tegen aan te zitten, op een plek waar niemand mij kon zien. Ver van alles, al het geluid, alle mensen. Dat van alles niets. Ben heus geen boomknuffelgekkie, maar heb veel rust en troost ervaren in tijden dat het serieus minder ging door bossen en bomen.

Heb een heel ouderwetse tuin. Met gras en veel bloemen. Qua tuin heb ik alles het liefst ouderwets. Er zijn hagen aan beide zijden, nestkastjes, een voedertafel voor vogels en twee vogelbadjes.

In de winter mis ik het gezoem altijd.

Deze twee eenden waren weken aanwezig in het voorjaar. Jaarlijks dingetje. We noemen ze inmiddels Zeur en Piet. Beetje tot vervelends toe met al die eendenstront en dat gebedel om eten. Maar goed, beter dan jeukrupsen in de tuin. Jongste bekommerde zich vooral om deze twee. Bij gebrek aan hond, een huisdier, omarmde ze Donald en Katrien vooral met voeren.

Volgende week is het Kerst en dat is al meer dan dertig jaar gezellig met familie. Vorige week gingen we uit eten met mijn tak van de familie. Vroeger was dat gezellig, nu doe ik het voor mijn ouders. Het was superdruk, teveel prikkels en teveel eten. Eenmaal thuis belandde mijn maaltijd van 30 euro plus niet veel later in de wc. Overgeven all the way. Weg zaterdagavond, ellendig in bed doorgebracht,

Ik zie best een beetje op tegen die kerstavond. Wil zo graag dat het zoals vroeger was, ik weet zo hoe die avond is en altijd was, dat van dat ongedwongen, veel lachen vooral. Op dat soort momenten ben ik me vooral bewust hoe MS en hersenbeschadiging een enorme impact heeft gekregen. Dat ik vroegtijdig naar huis moet, want feestjes en gezelligheid duren altijd langer dan ik aankan.

Nog een week en dan verblijven Manlief en ik weer in ons vaste adres op Fuerteventura. Dat van zon in de winter en weg van alles dat schuurt, wringt, lawaai en kou. Drie weken van totale rust. Dat huisje in the middle of nowhere. Gek wel, ik ben een extreme huismus en vind zelden de vorm van rust en comfort buiten mijn eigen huis en tuin, die mij past als een jas. Maar daar wel, het voelt inmiddels als thuis.

Er zijn inmiddels ook al plannnen gemaakt voor nog meer zielvullende dingen. Ik kan niet wachten, maar het kost tijd, Ik houd jullie op de hoogte. Voor nu zie ik 2020 met heel veel positiviteit tegemoet. Geen idee wat gezondheid in petto heeft, altijd een verrassing, maar voel me sterker dan ooit. En het is niet eens zomer!

Ik wens jullie allemaal liefdevolle feestdagen, prikkelvrije of uitbundige momenten naar behoefte plus liefde en aandacht voor jezelf en jouw geliefden.

Be well xx

2 gedachten over “Ergens anders en thuis”

  1. Hoi Lieverd, wat weer een mooi verhaal, zo mooi geschreven. Wat is pindanetjes eigenlijk een gek woord hè😂
    Ik heb je zo’n tijd niet gezien. Hoop volgende zomer weer. Als we in de buurt camperen misschien.
    Heul veul plezier en gezelligheid en rust straks in je vakantie.
    Geniet van het mooie,
    Dikke dikke zoen, 10 en Will.

  2. Hee schat, wat fijn om je te lezen en idd, we hebben elkaar al zolang niet gezien. Ik hoop ook dat we elkaar volgende zomer zien! Ben zo benieuwd hoe het met je gaat, Met Will, de kids en kleinkinderen. Vanavond draaide Peet Bowie, moest ineens zo aan je denken.
    Haha pindanetjes is bommelding, right?!
    Heel veel liefs voor jou en de jouwen en hele fijne dagen met elkaar gewenst. Heb het goed samen in het nieuwe jaar.
    Dikke kus lieve Tien xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s