Gewassen beddengoed

Het is september. We zitten buiten op een zondagmiddag. Alweer. Zoals we dat al eindeloos lang doen de afgelopen maanden. De veranda is al maanden de woonkamer. Nu even weer op het terras achterin de tuin deze namiddag, met de najaarszon die onze gezichten en de buste verwarmt. De zon bereikt inmiddels de gestrekte benen op het tafeltje niet meer zoals voorheen, maar ze is nog hoog genoeg om te stralen tussen het dak van de buren en de onze. Nog krachtig genoeg om koppies te verwarmen.

Gewassen beddengoed hangt aan de waslijn. Allang droog, maar nog niet aan toe gekomen om het af te halen. Wij kunnen dat, met van alles druk zijn, maar ook ineens alles laten liggen en gewoon gaan zitten. “Nu er nog zon is”. Gevleugelde woorden hier thuis.

Binnen staat een quiche in de oven. Het is knap om een quiche te verprutsen, want makkelijk gerecht, maar heb het idee dat deze best goed gelukt is deze keer. Af en toe loop ik even naar binnen om te checken. Maak ineens een salade, want dat was ik vergeten. Ik vergeet tegenwoordig wel eens dingen die ik voorheen eigenlijk nooit vergat. Manlief komt binnen.Ik dacht, waar blijft ze? Wat ben je druk ineens. Roseetje?” En zo gaan we saladeklaar weer zitten daar achterin. Met een rosé.

Een nogal obese hommel doet zich tegoed aan de (voor de derde keer) bloeiende klimroos voor mijn snufferd. Rozen zijn nogal van het SM-principe: flink pijn veroorzaken met constant snoeien en de orgasmes in bloei vliegen je om de oren. Zelfs in november nog. Heb ze veel gesnoeid deze zomer. Met handschoenen uiteraard, want zelf wat minder dol op pijn.

Kwetsbaar ook, want bij een enkel vleugje wind worden ze al weggeblazen, dus het hele terras hierachter ligt altijd vol met rozenblaadjes. Dan kun je denken ‘troep’ of ‘romantisch’. Nou ben ik van nature niet zo van het standaard romantiekgedoe, maar houd ook niet van troep. Voor nu zijn de rozenblaadjes onder mijn voeten vooral een symbool van lekker laten liggen en te moe om me druk te maken om zoiets.

Overal in de tuin zijn talloze bijen en vlinders actief op en rondom de nog steeds bloeiende planten. Op de zonnebloemen naast ons op het terras achter is het een al gezoem van bijen. Op de pergola zit een libelle. Ben me er van bewust dat we hier achter eigenlijk in het territorium van de vogels zitten, hier naast de voedertafel en letterlijk onder de pot pindakaas. En dat laatste, dat is toch echt de haute cuisine des oiseaux. Ik stel me voor hoe de mussen en mezen nu een tikkie chagrijnig verscholen in de hagen zitten vanwege ons hier.

September. Ik denk aan de nestkastjes van mei met jong gebroed. Altijd een feestje in de tuin. Waar is mei gebleven? Het lijkt vorige maand. De pasgeboren pimpelmeesjes van toen zijn inmiddels al in de meno- of penopauze. Best veel opvliegers in een kort leven bedenk ik me. No pun intended. Beetje wel eigenlijk, hehe.

In de twee vogelbadjes zijn merels en mussen gezamenlijk genoeglijk aan het badderen. Heb inmiddels ontdekt dat de namiddag het hammanmoment voor vogels is. Geniet elke dag van dat geplons. Al die gevederde vrienden hier in de tuin, heb er een enorm zwak voor.

Ik vind de meeste vrede met mijzelf en rust in mijn eigen achtertuin met alles wat bloeit, vliegt en straalt. Zonder afspraken met mensen, sowieso iets zonder afspraken maakt mij blij in het dagelijkse gevecht tegen vermoeidheid. Na twintig jaar ben ik uitgeluld bij psiegen en paten die ik eindeloos heb bezocht. Heb veel geleerd van mijn tijd in het revalidatiecentrum. Ben nog nooit zo moe geweest als toen. Revalidatie tijdens een Schub, geen beste timing. Maar heb daar wel geleerd dat niets hoeft als het niet kan. De fysiotherapeut destijds zette mij in een kamer apart in een relaxstoel. Ik verwachtte dat ik inspanning moest laten zien, maar zij en anderen leerden mij daar vooral dat ik rust moest leren te vinden. Heb ineens de hele revalidatie stopgezet, het was niet te doen. Zij leerden mij dat ik zelf mijn grenzen kon bepalen, mijn eigen regie kon hebben. Dus besloot ik voortijdig te stoppen, want te moe. De revalidatiearts begreep dat.

Het was zowel een verschrikkelijke als leerzame tijd. De omgeving was verschrikkelijk, de afspraken elke week op het tandvlees. Maar de deskundigheid was groot. Echt op hoog niveau. Van ergo, fysio, logo, psycho en meer peuten en logen. Ik heb daar vooral geleerd dat ik nog meer mijn eigen gevoel moet volgen als het om mijn welzijn gaat. Dat deed ik al, maar zij bevestigden dat met nogal wat afspraken die mij heel veel energie hebben gekost.

De laatste jaren stonden vooral in het teken van afspraken rondom Jongste. De enige reden waarom ik naast mijn eigen noodzakelijke afspraken nog afspraken wil hebben. Ooit hoop ik op een afspraakloos leven zonder zorggedoe, voor een keertje.

Nip aan mijn roseetje. Fijn dat de merels zich hebben hersteld en weer als vanouds in grote getale aanwezig zijn na die rottige merelziekte. Ik houd van merels, de beste zangers die het voorjaar slingers geven, hun liefde voor badderen, hun geinige gehup op het gras en slimheid in pieren vinden. Loyaliteit naar het nageslacht en meestal iets van een derde leg in 1 seizoen en steeds maar weer met onuitputtelijke energie al die kids opvoeden die steeds om je heen drammen. Zelf gezien. Je vraagt je af hoe dat ooit zelfstandig en net zo sterk als hun ouders moet worden. Maar de natuur is onnavolgbaar en fascinerend. Zolang de mens zich daar niet mee bemoeit.

Merels hebben naast de mussen vaak een nest in de klimop in onze tuin en soms hebben ze in het houthok een nest gemaakt.

In het voorjaar altijd het koppel eenden, daarnaast uiteraard altijd duiven, eksters en kauwen (niet mijn favorieten), maar geregeld ook reigers, kwikstaartjes, Vlaamse Gaaien, roodborstjes, spechten en meer. Soms groene spechten, maar vaker de bonte kleine specht. Vooral als er kersen zijn in juni. Het spechtenblok dat we gemaakt hebben volgens een tip van de vogelbescherming en in de kersenboom hangt werkt écht. Heb ooit meerdere foto’s gemaakt die nog mooier zijn, maar kan ze nu even niet vinden.

Aan kersen geen gebrek gehad dit jaar. Tijdens het plukken at ik er al veel op, maar ben geen zoetekauw en al gauw zat van fruit. Zakken weggegeven aan buren en familie. Eerder hadden we ook nog een appel- en pruimenboom. Heel leuk, maar je krijgt het zelf niet op, bent de hele dag bezig met plukken en opruimen om het vervolgens weg te geven aan anderen.

Regelmatig bezoek van een verdwaalde reiger, die eigenlijk in de tuin van de buren moet zijn die een vijver hebben met vissen. In de zomer hoor ik de kikkers in hun vijver, ook altijd een mooi zomers geluid.

Ik zit hier en voel me dankbaar en rijk. Met de zon op mijn vermoeide snufferd. Op deze plek, op dit moment, met alles wat ik liefheb in mensen en natuur om me heen. Het is een fantastisch voorjaar en zomer geweest met veel stabiliteit en energie voor mijn doen. Ongelooflijk wat ik allemaal kon op een dag. Nu even niet meer, maar ik pas me aan.

Ik kijk uit op de tuin en voel een bescheiden trots dat mijn inspanningen qua tuin de afgelopen 20 jaar zijn vruchten afwerpt. Heb het heel erg met beleid gedaan. Dat er bloei is van januari tot december. Ken elke plant in de tuin en weet vaak de latijnse naam. Niet van allemaal hoor. Maar weet wel van elke plant of ze een hekel hebben aan kou en/of warmte. Daar handel ik naar. Al die insecten, al dat bloeien, die kleur en vogels als kado, het werkt écht met een beetje inspanning. Ik word er zelf heel gelukkig van, elke dag.

Nog een paar dagen en dan is het oktober. Ik voelde het al aankomen, zelfs toen de zon er nog volop was. De seizoenswisseling. Op een of andere manier lijkt mijn gemoed en gestel daar als een magneet op te reageren. Heb geen idee of het door het mindere licht etcetera komt, maar het gebeurt gewoon. Ondanks nog steeds zon ineens zoveel meer moe. De overgang van zo lang actief voor mijn doen naar moe en niets willen en kunnen, daar baal ik van. De dosering van de antidepressiva is inmiddels al verhoogd. Zou hoger moeten, maar een hogere dosering is zeer onwenselijk voor maag en darmen, gezien de berg aan medicatie die ik dagelijks al weg moet slikken.

Maar voor nu, hier achter in de tuin met een roseetje bestaat dat moe even niet omdat ik zelf besloten heb dat het even niet bestaat. Want ik ben heel goed geworden in dingen even opzij te zetten. Ben elke dag overprikkeld met een kapot brein en altijd doodmoe. Ik wens vaak stilte, maar er is altijd lawaai, elke dag. Ik heb 50% op een dag de Peltor cap op om geluiden te verzachten. Bij overprikkeling ga ik letterlijk overgeven. Al die kotsende wc-sessies, van die ongemakkelijke dingen die anderen liever niet weten. Misschien ook ongemakkelijk voor mijn gezin, maar ze zijn er aan gewend. Een mama en vrouw die af en toe kotst en dat ze nog steeds van je houden. Van die dingen. Ik weet niet hoe jij liefde ervaart, maar als naasten dat van je kunnen verdragen, dan heb je toch echt veel geluk met je naasten. Hier in huis zijn we inmiddels gewend aan het feit dat niets meer standaard is. Ik slaap meer dan de gemiddelde mens, maar vooral op tijden dat anderen actief zijn.

Het geluid van de zoemende bijen op de zonnebloemen naast me stoort me gek genoeg totaal niet. En op al die andere bloemen die nog steeds bloeien.

Achterin het veld hoor ik de schapen grazen. De meeste ooien zijn al gedekt door meneer de (geile) Bok, gezien hun blauwe achterwerk. Komende lente alweer in de maak, hoe mooi is dat. Herinnert mij eraan dat ik binnenkort tulpenbollen moet kopen en planten, want hier in de achtertuin was het na jaren karig gesteld met de tulpen, beetje uitgebloeid. Straks in april moet er tenslotte veel te genieten zijn na het kleurloze fenomeen winter.

Het is al heel lang dat van eindeloos buiten zitten. De zon heeft al maanden overuren gemaakt. Niet goed voor de natuur, heel goed voor mijn gemoed. Gelukkig heeft het inmiddels geregeld weer geregend. Fijn. Want ik houd enorm van mijn bloemetjes en als zij goed bloeien, bloei ik ook.

Ik nip aan de rosé en een golf van geluk overspoelt me. Ik besef en voel ineens zo dat niets mij blijer kan maken dan dit, dat van hier zitten, onder deze omstandigheden. Gewoon, dit moment. Alles wat wringt, schuurt, moeizaam is en pijn doet, het is allemaal even niet aanwezig nu. Ik verheug me op de quiche en straks na het eten slapen onder een vers gewassen dekbed. Ik kijk tevreden uit op alle bloemen in de tuin met nog steeds al die levendigheid in kleuren.

De zon verdwijnt achter het dak. Ineens heb ik het koud. Ik begin ineens heel moe te worden en net als ik dat besef komt het beest met de hamer die mij genadeloos op het hoofd slaat. Einde euforie. Snel eten nu, nu ik nog net happen door mijn keel kan krijgen alvorens uitgeteld mijn bed op te zoeken voor een paar uur.

We gaan eten en de quiche is inderdaad goed gelukt. Na het eten ververs ik moe tot op het bot het bed en val meteen in slaap onder de frisse lakens. Drie uur lang in een soort van coma. Ik merk het wanneer ik wakker word, hoe diep ik weg ben geweest. Ik begin de dag weer opnieuw om tien uur ’s avonds, het voelt als ochtend. Altijd een beetje misselijk bij wakker worden na zo’n soort van coma. Na anderhalf uur ebt dat weg. Ik slaap veel, moet daarna bijkomen en tussendoor doe ik dingen, zover de energie dat toelaat. Blijheid heeft geen invloed op moeheid, moe is er altijd. Maar blij moe zijn zorgt in ieder geval voor zorgeloos slapen. En goed slapen veroorzaakt meer blijheid.

Met bloemetjes, vogels, roseetjes en vers gewassen beddengoed.

3 gedachten over “Gewassen beddengoed”

  1. I love your story about birds and flowers and noise and peace and quiet. I have a lot of birds out my window. I watch them and chase away cats since I have learned that cats kill 20 million song birds a year. I don’t like that fact very much. I like that you still have good energy – can put your ideas and thoughts to paper (well – to electronic space) – and share them with your friends. It’s nice to do that, isn’t it. I do not see you much on Facebook, but I understand. I can’t really be honest on Facebook-it is always about lights and feathers and good times and no politics — I don’t want to argue with people about (the idiot) Trump. So, I write my blog and thought I’d send you a link since I the mug you gave me features prominently on my thoughts of today. I hope this link works. I Actually posted this photo, which shows a bit of my outdoors (very much a desert compared to your beautiful green land with sheep and flowers and grass). We did grow good tomatoes and have nice zinnias, too. We are planting tulips. I will let you know if they come up next year. Speaking of next year – well not next but 2021 – Emily and I hope to visit The Netherlands and ride bikes now and then. Maybe we can visit you in your home town instead of asking you to drive so far to meet up. (smile) . hugs and love to you and all your family – we enjoyed meeting Peter – please let him know . xoxoxox . http://lindsayw739.blogspot.com/2019/10/sometimes-it-is-not-just-about-film-its.html

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s