Oorspinsels

Afgelopen vakantie was ik, zoals die dagen geregeld gingen, op het terras bij het huisje fijn weer verder aan het lezen met een van mijn boeken op de e-reader. Heb die e-reader trouwens afgelopen jaar in november voor mijn verjaardag gekregen. Nooit als wensding gehad. Ik was tot voor kort zo’n ouderwets persoon die altijd een stuk of 5 boeken meenam in de koffer. Ik vind het gevoel van een echt boek in de hand gewoon fijn.

Ik moet zeggen, het viel me reuze mee qua lezen en het is inderdaad verdomd handig tijdens het reizen. Minder handbagage en twee paar schoenen en drie truien extra mee. Die achteraf trouwens overbodig bleken. Ik had nu met een klein plat ding in de handbagage 127 boeken mee in plaats van 5. Die enorme keuze van kiezen voor intellectueel of makkelijk weg lezen, op vakantie kies ik vaak voor het laatste. En dan nog was er een ruim aanbod in die keuze. Ik lees snel, dus je swipet je te pletter op zo’n ding (vooral in de categorie makkelijk), maar daar kreeg ik wel routine in zonder ergenis. Bovendien kon ik ineens ook ’s avonds lezen, wat mij bij donker met een echt boek niet lukt.

Afijn, ik zat dus te lezen vlak naast een boom waarvan ik de naam niet weet, want alles daar op het Canarische is anders qua groen, bomen en beplanting ten opzichte van hier in Europa. Ineens gekriebel bij mijn rechteroor. Een vliegje, dacht ik. Met wuivende handbewegingen het beest wat weg proberen te waaien. Onnadenkend, want zo gaat dat als je in een verhaal zit.

Even later had ik het gevoel dat er iets in mijn oor zat. Gekriebel en ik hoorde zelfs een schrapend geluid van binnen. “Shit, dacht ik, ik heb dat vliegje dus in mijn oor geslagen in plaats van weggewuifd. En het leeft nog”. Onprettig gevoel, met een wattenstaafje steeds geprobeerd het eruit te halen. Geen succes. Veel op de kop naar rechts hangen met stotende armbewegingen hielpen ook niet.

Inmiddels ook Manlief ingeschakeld en die keek met een zaklampje in mijn oor. Die zag dat het geen vliegje was en riep “Jezus het is een spin, hij komt er nu uitkruipen, wacht”. “Ieeeeuw!!, riep ik geagiteerd, pak het!” “Stilzitten!” sommeerde Manlief die met een wattenstaafje probeerde de achtpotige te pakken en toen kroop ie ineens helemaal terug in de oorschelp.

Daar zat ik dan die hele middag, wetende dat ik een spin in het oor had. Hij kwam niet meer richting uitgang voor lange tijd. Soms was het even stil, maar dan begon dat schrapende geluid van binnen weer en dat gekriebel. Heb zo’n beetje een paar uur lang als een gebochelde Quasimodo met het hoofd op rechts naar beneden gehangen, wensend dat ik iets voelde van leven bij de ingang c.q. uitgang. Maar nee, het beest leek zich steeds dieper in het hoofd te nestelen. “Nog even en hij bereikt mijn hersens. Hoe zou hersengeschraap klinken?”, dacht ik. In dat gebied is toch al jaren het een ander gaande, dus waarom ook dit niet. Ik kijk nergens meer van op.

Ondertussen natuurlijk googlen als een gek voor oplossingen (zoekopdracht: spin in oor, hoe verwijder je spin uit oor, insect in oor etc.). Je komt van alles tegen dan, de gruwelijkste verhalen. Zo vernam ik onder andere dat Katie Melua dit ook is overkomen, maar dan een week lang. En zij moest gewoon optreden. Lees en huiver.

https://www.dailymail.co.uk/news/article-2817163/Katie-Melua-s-shock-finds-spider-lived-inside-ear-WEEK-Singer-bugged-scratching-noises-using-headphones-flight.html

Ooit een single uitgebracht met als titel ‘Spider’s Web’. Da’s dan wel weer geinig.

Voor mij gold alleen dat ik me even niet meer kon concentreren op lezen die dag. Op niets trouwens. De hele dag ben je je bewust van een levend iets in je lichaam. Vóel je een levend iets in je lijf.

Een tip was om (olijf)olie in het oor te schenken. Dus Manlief goot olie in mijn oor en daarna lag ik plat met desbetreffend oor naar de grond gericht. En verdomd, uit dat rechteroor kwam eindelijk na uren een nog steeds levende spin hangend aan een straal olijfolie naar buiten. Manlief trapte het meteen dood. Wat ik achteraf jammer vond, want nu weet ik nog steeds niet wat mij uren geteisterd heeft, hoe groot het uiteindelijk was en hoe het eruit zag. Door de olie naar buiten gedreven en te weinig grip om terug te kruipen. Maar Het. Was. Eruit. Godzijdank. Ik ben nog nooit zo aan een borrel toe geweest als toen. Heb nog een paar dagen een soort van fantoomgekriebel en geschraap ervaren.

Ik ben absoluut niet bang voor spinnen, nooit geweest. Zelfs niet voor grote. Jongste wel. Ik verwijder ze altijd zonder problemen in huis, levend en wel. Soms met de hand, soms met een glas. Maak nooit spinnen dood. Maar dat ze daadwerkelijk in je kunnen gaan zitten, dat hoeft nou ook weer niet. Komt ook zelden voor, las ik op Internet. Maar de uitzondering zijn is mij niet onbekend. Oudste: “Haha mam, echt iets voor jou”. Ik moet het er maar mee doen, die uitzonderingen. Tegenwoordig houd ik meer dan ooit van de gewone simpele, saaie dingen en alles. Gewoon de zon, een favoriete bloem die bloeit, dierbaren gelukkig zien, me goed voelen, rust, weinig gezeik en verder niets. Ik wil geen uitzonderingen, ik hoef niets te bewijzen, ik voel me prettig in de luwte van het leven, aan de oevers van de tijd, zonder gedoe.

Jongste wil het oorspinverhaal niet meer horen, mag er niet meer over vertellen. Ik hoop maar dat ieder die dit leest niet al te bang voor spinnen is. Ik ben eigenlijk voor weinig kruipende, vliegende, behaarde en gevederde dingen bang. Ik heb het alleen niet zo op ratten (vies en die staart, bah en bah), maar wat ik echt verschrikkelijk vind: maden. Daar gruwel ik echt van. Als er een made in mijn oor had gezeten was ik vermoedelijk opgenomen in een instelling vanwege shock en trauma. Na het oorspinsel-incident ben ik niet ineens bang voor spinnen geworden. Heb er inmiddels al weer vele gezien. De kans dat zo’n beest daadwerkelijk weer in mijn oor gaat zitten is relatief nog kleiner dan dat ik ooit de staatsloterij ga winnen.

Oh wacht, vorige maand wonnen we ineens 100 euro in de staatsloterij, na jaar in, jaar uit gewend te zijn aan een uitslag die altijd begon met ‘Helaas….et cetera’. Honderd Euro!

En zoals altijd, het kan altijd erger. Wat te denken van een mierennest in je hoofd? Lees over dit 12-jarige meisje en zo’n spinnetje in het oor stelt ineens niets meer voor.

Doktoren vinden mierennest in oren van meisje (12)

Maar goed, uiteindelijk ben ik wel een dag een echte Spiderwoman geweest. Stoerder gaat het denk ik niet meer worden in mijn leven.

10 gedachten over “Oorspinsels”

  1. Ik ben dus iemand die als de dood is voor spinnen! Heb de links naar de andere verhalen NIET geopend, lees ik niet. En ik vind jou dus nu ook officieel een held. Zo koelbloedig de hele tijd met een spin in je oor zitten, luisteren naar het gekras!!!! Hoe is het mogelijk.
    Ben blij voor je dat ie eruit is. Pffff.

    1. Ach arme, sorry voor dit verhaal dan! Geen held hoor, had gewoon geen keuze om niet naar het gekras te luisteren. Denk niet dat ik had geslapen als ik ‘m er niet uit had gekregen, da’s toch een vervelende bedpartner.

    1. Aaaw voor jou ook sorry voor dit blogbericht! Denk maar zo, als een spin al besluit in iemands oor te zitten, dan maar beter bij iemand die in de basis niet per se bang voor ze is 🙂

  2. Je moet je pas echt zorgen maken wanneer de spin in het linkeroor kruipt en uit het rechteroor te voorschijn komt ….

    Olijfolie gebruik ik ook veel en vaak.

    Vriendelijke groet,

    1. Haha, dat is zo, maar wel handig!

      Ik jas er ook veel olijfolie door in de week, met name voor het kokkerellen. Voor het verwijderen van een spin uit het oor was het een primeur. Spolijfolie.

  3. EEEEK!!! I’m glad I wear head scarves a lot when I’m hiking or outdoors. You handled this with remarkable calm. I could not even read the story of Katie Melua because the thought of a spider inside of my body creeps me out. Thank you for introducing me to Katie, by the way. I’d not heard of her so am listening to her music on Spotify right now. hugs to you and your family xoxo Lindsay

    1. Well, since my eldest had Lyme disease years ago, I am more afraid of ticks. I experienced what kind of damage they can cause. Unfortunately we live in an area here in the east of the Netherlands where ticks are very present. You always have to prepare yourself for that when you go out for a walk in the woods and fields. On the other side, I live in an area with many forests and fields, that’s a bonus. It is just like what they say about the weather: “There is no bad weather. It’s all about wearing the right clothes, adapting and preparation”.
      See you soon sweetie! xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s