Vooruit gaan

Ik heb een tijd geleden voor het eerst sinds jaren weer een concert bezocht. Manlief regelde ineens tickets, vlak voor het slapen. Heb die nacht van opwinding en stress amper geslapen. De begrippen Spontaan, Onverwacht en Flexibel zijn namelijk al jaren verbannen begrippen hier thuis.

Die bewuste avond was het mijn (Bowie)maatje Rob die clips stuurde vanuit Groningen, waar A Bowie Celebration speelde. Een band bestaande uit oude bandleden van David Bowie met nieuwe aanwas. Bij elkaar geraapt door Mike Garson, sinds de jaren zeventig pianist en goede vriend van Bowie.

Dit zei David ooit over Mike Garson

Ik deelde de clips van Rob vanuit Groningen meteen met Manlief. Terwijl ik vanuit de pc in de keuken ratelde naar de woonkamer over hoe mooi dat allemaal was kocht hij intussen gewoon de kaartjes, voor de volgende avond in Nijmegen. Besliste dat ik dat niet mocht missen. Had dat vorig jaar ook al kunnen meemaken, maar dat was vorig jaar en dat was wederom niet een best jaar.

Ondanks dat het echt beter gaat, concerten doe ik eigenlijk al jaren niet meer. Zelfs lokaal niet. Iets wat ik jaren terug bijna maandelijks deed. Ineens de volgende dag zonder voorbereiding naar een concert gaan? En hoe ga ik om met al die prikkels van muziek en al die mensen om me heen? Doodeng.

Maar er was sinds jaren ook weer een gevoel van opwinding, ergens zin aan hebben. En zin hebben aan iets van publiekelijk en sociaal met mensen om je heen, dat gevoel was ik al zo lang kwijt. En meestal was het ook een drama als ik het wel probeerde. Overprikkeling laat je echt niet genieten van sociale evenementen. Of het nou een verjaardag of een etentje is. Er moet altijd gepraat worden, altijd. En gegeten, en geroezemoes om je heen. Vaak veel te veel mensen die naarmate het aantal borrels stijgen nog meer gaan praten. Als de filters weg zijn voor prikkels, het concentratiefilter kapot is en je ook nog eens een technisch probleem met praten, eten, kauwen en slikken hebt, dan overruled dat altijd ‘gezellig en leuk’. Niet te doen. Dagen in bed daarna, dus zoveel mogelijk vermijden, alles wat normale mensen doorgaans als gezellig beschouwen. Daar is al jaren niets gezelligs meer aan voor mij.

Het was wél een moment dat het waarschijnlijk weer eens kon, zo’n concert. Het was fijn ineens weer iets van opwinding te voelen. De afgelopen milde winter die mentaal ook milder was hielp mee. Een kind uit een dal zien komen en zelfs vooruit zien gaan helpt vooral mee in het fijn voelen. Plus die paar weken op Fuerteventura, waarop ik elke dag – uren vroeger dan normaal – uit bed sprong en dacht: “Wat een geluk, weer zo’n geweldige dag nog helemaal voor me!”. Dat was zoveel van fijn, daar begon het soort van genezen.

Manlief had zelf ook stiekem wel zin in A Bowie Celebration vermoed ik. Hij was erbij toen, samen die Bowie-optredens van weleer. Inmiddels ook alweer bijna 15 jaar geleden, dat (letterlijk) laatste concert van de Reality tour tijdens het Hurricane festival in Scheeßel, juni 2004. Bowie zag er moe uit, was kouwelijk, dus sweater, maar rockte door. Het was gek genoeg een geweldig optreden van begin tot eind. Daar heb ik het met andere fans die er ook waren nog vaak over gehad. Hoe dan? Die nacht begaf zijn hart het even, einde tour en – op een paar live optredens na – einde publiekelijk leven.

Ook op zijn eigen opgerichte Bowienet was hij sindsdien niet meer aanwezig en is daar nooit meer aanwezig geweest. Gek genoeg was er juist in die tien jaar stilte heel veel activiteit en verbintenis op Bowienet. Heb daar mijn meest actieve sociale media-leven geleid, zoveel muziek ontdekt, zoveel waardevolle mensen ontmoet (ook in het echt en dat blijft). Zoveel gedeeld via schrijven, zo close raken met mensen uit zoveel landen en culturen.

Over twee maanden komt mijn Bowiemaatje Lindsay vanuit Amerika Nederland bezoeken met haar zus. Manlief en ik zijn erbij, alsmede Rob en partner Laureen. Fijn om Lindsay weer te zien. We hebben veel gedeeld samen in persoonlijke contacten de afgelopen 15 jaar. Rob ook met haar. Ze reisde ooit al eens naar Europa en we troffen elkaar op het feest van Trevor nabij Londen in 2006. Lindsay in het midden, rechts lieve Claudia uit Duitsland.

Na tien jaar stilte en tien jaar na Reality was daar ineens de verrassing van een nieuw album: The Next Day. De euforie onder de fans was groot. Helemaal toen een paar jaar later de aankondiging van de musical Lazarus arriveerde. En als klap op de vuurpijl het album Blackstar. Wie kon vermoeden dat het zijn zwanendans was? Op 8 januari 2016 – zijn verjaardag – kwam het album uit. Twee dagen voor zijn dood. Producer Tony Visconti verklaarde dat dit album is bedoeld als afscheidsgeschenk voor zijn fans bij een zorgvuldig geplande finale.

Heb sinds de dood van Bowie de meeste tributes vermeden. Heb dat één keer gedaan en dat was nogal een deceptie.

Die avond met oude bandleden daarentegen in Nijmegen was een aaneenschakeling van zoveel moois. Ik wist dat ik ervoor zou moeten boeten, ineens zo’n concert. Inderdaad drie dagen uitgeschakeld daarna, maar het was fantastisch en de moeite meer dan waard. Ik denk dat Manlief wist dat ik het op dat moment zou aankunnen. En dat was ook zo. En Jongste was ook mee, ze droeg een van mijn Bowie-shirts.

Ik danste en zong de longen uit mijn lijf. Het was heerlijk. Dat ik dit kon ineens. Ik sloeg geregeld mijn armen om Jongste, dat zij erbij was, dat we dit samen deelden. Wat een geluk. Nooit muziek opgedrongen aan de kinderen. Inmiddels weten ze meer van muziek dan ik en ze hebben beiden hun eigen voorkeuren. Maar samen met Jongste dit beleven was heel bijzonder. Ze genoot er ook van, alsof het een nieuwe start was, net als in 2003 voor mij toen. Toen was ze nog een peuter van drie.

Rebel Rebel, Ashes To Ashes en Life On Mars? heeft ze trouwens altijd al mooi gevonden. De deuntjes, maar vooral het visuele uiteraard. De piraat, de clown en die wonderbaarlijke man met dat mooie pak en die make up. Sound & Vision.

Ze danste als kleintje graag op Life On Mars?. Hier met een dolfijn. Voor de rest vond ze Bowie niet veel aan voor lange tijd. Muzikaal nog steeds niet denk ik, maar ze vindt het vooral een interessant persoon. Ze is nu 18 en houdt wel van eigenzinnige en artistieke mensen.

De band was geweldig in Nijmegen. De kwaliteit en het waardige naar Bowie was voelbaar. Het was geen tribute, het was alles van vieren zonder vals sentiment met heel veel talent.

Om dit goed te kunnen beleven stond ik tegen de bar geleund, om af en toe een steun te hebben. Jammer genoeg stond er een redelijk bejaard kutwijf voor me, met zo’n kippekontjeskapsel. Van die mensen die altijd ruimte voor zichzelf opeisen. Geen enkele keer zag ik haar vervoerd door een lied, ze herkende niets. Even zo’n random hipster Bowie-dingetje beleven zonder passie. Ga toch kantklossen muts. Als ik begon mee te zingen en te dansen ergerde zij zich en drukte mij fysiek terug tegen de bar. Ik ben blijven dansen, want ik kon ineens dansen en alles voelde zo fijn. Dat ik dit kon ineens. Maar heb zo’n beetje twee weken blauwe plekken op mijn rug gehad vanwege dat kutwijf. Totaal niet Bowie-waardig. Denk niet dat zij dat besefte.

Wat opmerkelijk is, in mijn pre puberjaren was ik een grote fan van The Police en Sting. En daar in Nijmegen stond de zoon van Sting ineens alles van Bowie te zingen, ongeloofljk goed. Ik vind het een opmerkelijke mooie cirkel van alles. Hij en Mike Garson die mijn allerliefste lied van Bowie zo prachtig neer wisten te zetten. Ik gunde dat kutwijf voor me ook dat gevoel, maar ze voelde het niet. Ik wilde haar bijna omarmen, zodat ze in ieder geval iets van passie en warmte zou voelen, heb het niet gedaan. Achteraf spijt. Ik gunde het haar zo, hetzelfde voelen als ik op dat moment. Maar zij koos voor bozig die avond, ik voor blij. En dat is totaal niet mijn verantwoordelijkheid, dat bozige van anderen.

Ja, het was heel mooi die avond. Bernard Fowler meemaken, geweldig. Zo blij dat ik erbij kon zijn.

PS. Voor wie nieuwsgierig is hoe een kippenkontkapsel eruit ziet, zoiets. Die van die bozige madame was erger. Met nog meer bozige lokken voor en meer krul, zodat het nog meer op een kontgat met veren leek waar op ieder moment een ei uit kon vallen.

Vrolijk Pasen iedereen!

10 gedachten over “Vooruit gaan”

  1. Kutwijf inderdaad! Maar wel benieuwd hoe dat kapsel van haar er nou uitziet…
    Misschien toch concert Finn Andrews binnenkort meepikken? X

  2. Ja echt hè. Je snapt zulke mensen niet, wat ze daar doen. Heb blog bewerkt, onderaan een aanvulling wat kippenkontkapsel betreft 😉
    Haha, wat heb je met een leuke naam ingelogd lief maatje! (Youp vh Hek zei ooit over maatjes: “Je bent toch geen haring,lul!”). Maar ik hou van mijn maatjes, fuck Youp.
    Finn Andrews solo klinkt supergoed. Ik begrijp dat jij gaat Rob. Die parkeer ik even, niet overdrijven hè? Nijmegen is dezelfde avond heen en terug, alles verder is weer hotel en zo. Dat heb ik straks in juni wel over voor jullie. Zin in! Liefs xx

  3. hey Margreet,
    wat een prachtverhaal weer. Fijn te lezen dat er lichtpuntjes zijn,
    big hug,
    adri

    1. Dank A3, das lief! Zo fijn om muziek weer zo te beleven en idd heel veel lichtpuntjes momenteel, dankbaar. Hopelijk ook alles goed met jou, P. en de meiden. Big hug trug, liefs oet Deepn x

  4. Atthesea zegt:
    14/04/2019 om 01:28
    Ja echt hè. Je snapt zulke mensen niet, wat ze daar doen. Heb blog bewerkt, onderaan een aanvulling wat kippenkontkapsel betreft 😉
    Haha, wat heb je met een leuke naam ingelogd lief maatje! (Youp vh Hek zei ooit over maatjes: “Je bent toch geen haring,lul!”). Maar ik hou van mijn maatjes, fuck Youp.
    Finn Andrews solo klinkt supergoed. Ik begrijp dat jij gaat Rob. Die parkeer ik even, niet overdrijven hè? Nijmegen is dezelfde avond heen en terug, alles verder is weer hotel en zo. Dat heb ik straks in juni wel over voor jullie. Zin in! Liefs xx

    Beantwoorden
    Adri Karsenberg zegt:
    15/04/2019 om 10:52
    hey Margreet,
    wat een prachtverhaal weer. Fijn te lezen dat er lichtpuntjes zijn,
    big hug,
    adri

    Beantwoorden
    Atthesea zegt:
    16/04/2019 om 00:34
    Dank A3, das lief! Zo fijn om muziek weer zo te beleven en idd heel veel lichtpuntjes momenteel, dankbaar. Hopelijk ook alles goed met jou, P. en de meiden. Big hug trug, liefs oet Deepn x

    Beantwoorden

  5. Oh no — I just did a long post and it disappeared. Let me try again….hmmmm…my memory sometimes isn’t the best. Part of what I wrote is how pleased I am that you were able to see David’s performance, even though he apparently did not feel well, before he canceled a number of American shows. Jerry (my former husband) and I drove to Atlantic City in rain and sleet (about 3 hours from where we lived) to see David’s opening show in America and of course it was canceled. We did not find out until we got to the hotel where David was performing. But, I did take the train two times to New York to see David (at Member Only shows) at the Roseland Ballroom. They were magical and no chicken-butt hair cuts (at least that is what Google Translate is describing them). Everyone loved him, and the music, and for the one I went to with Jerry, David did the whole Heathen album on the second half. It was magic. OK – I’m going to post this then write again because I think my last post was too long. xoxoL

  6. So this is part 2. How wonderful that your husband surprised you with tickets to the tribute and that you had so much fun!!! I have always wanted to see Mike Garson, but Albuquerque is almost 900 miles from Los Angeles, and that is where he performs a lot. Emily and I would drive to Los Angeles for Roger’s bowienetter birthday parties in January, but now we are too far away, and AuntieRog has moved to another place in Los Angeles and since David died there have not been as many parties. I have not been able to watch “Five Years” because Jerry had liver cancer (and other cancers) and Emily has told me it is too soon to watch that. She and I have only listened to Blackstar one time because it is so much about his death. So now there is a time before Bowie and after Bowie. How sad……..

  7. OK – good. I can get to Part III. Another fun thought, not sad one. Thank you for posting the picture of you, me and Claudia. It is amazing that you (and Claudia — and others) traveled so far for Trevor’s birthday. I wish we could have talked more, but everybody was rocking out to the Bowie tunes and dancing and all of that. I look forward to talking to you and Rxb in a quieter setting. When I met him in person in 2010 Austin, Texas (when he was there to report on some Dutch bands), it was also hard to talk because at the shows the music was loud (he LOVED Smokey Robinson and even when we met at a restaurant for dinner and talking the voices and music were too loud! I’m getting really excited about the trip and so is Kathleen! I hope we can figure out the trains so we can get to The Hague early enough in the day and have the whole day and early evening to spend with you all. hugs to you and your family. xoxoxL

  8. Oh Lindsay, you are such an angel! Sorry that your post disappeared and start all over again. I feel your pain. And still taking the effort to start posting again, apart from taking the effort to use translate. Sweetie. So sorry that Atlantic city was cancelled back then, I never knew you went there with Jerry, to enjoy Bowie together, that is lovely Lindsay. Memories. Your posts are never too long btw.

    How wonderful that Roseland was so magical. Happy that you were there! In our Bnet years the name Roseland often went by in awe by others I remember. I wish I had seen Bowie live during his Heathen time, but i was too occupied back then with babies, toddlers and a sudden diagnosis.
    Yes Lindsay, Trevor’s party was great, but no space for real conversations. Back then I was mostly drifting. A time when I let myself go completely. Not very proud of it, but was needed that time. Husband was ok with it, he let me fly back then. Nowadays I am way more down to earth and long for silence. Boring, even. I don’t care, No parties for me anymore.

    Hopefully we have time time to talk in a more quiet setting soon. Looking forward to see you and Kathleen soon sweetie. Can’t promise that Peter and I will be there the whole day, since Peter works 5 days a week. It’s a 2 hours drive from our place to The Hague. But we try to be there around dinner time!

    Hugs to you my dearest friend, see you soon xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s