Licht

Al lang heb ik een soort van obsessie met vuurtorens. Dat klinkt best overdreven om het zo te omschrijven, wellicht is passie een beter woord. Ik zie vuurtorens meer als mooie metaforen voor iets dat symbool staat voor de mix van licht en donker in het leven. Ik ben heus niet elke dag bezig met licht en donker. Ja, als het om de was gaat, wat kan bij elkaar en welk programma, dat werk.

Maar de symboliek van licht en donker, het is wél een thema in mijn leven.
Voor de meesten inmiddels geen verrassing dat ik enorm van de zee houd. Ik houd van haar kracht en openheid. Het troostende, het kalmerende in lucht en licht. De geur van de zee. De kleur van de zee.

Ik heb een hekel aan wind, ik word er meestal erg onrustig van. Behalve aan zee, dan voelt het juist als rust. De gave van zeewind om al het ongewenste uit je kop te waaien. Dat even niet te hoeven denken. Die oneindigheid, als de zee kalm is. De horizon. Het woeste, als de golven hoog zijn. Het schitteren als de zon schijnt. De zon die ondergaat in de horizon. In al die jaren hebben we zo ontelbaar veel momenten als dat meegemaakt. Zowel in Nederland als elders.

Het turquoise van zuidelijke zeeën. Turquoise is sowieso al mijn favoriete kleur. Adembenemend mooi, altijd. Dit is toevallig Sardinië, maar heb ontelbaar veel foto’s van baaien zoals dit. Ik zal daar nooit op uitgegeken raken, nooit.

Het wandelen langs een kustlijn, liefst met blote voeten. Schelpen vinden en altijd op zoek naar zeeglas.

Heb een fijne collectie van zeeglas na al die jaren aan zee. Heb meer kitsch dan kunst in huis, maar mijn zeeglas valt absoluut onder kunst.

Inmiddels al meer dan tien keer op Corsica geweest. Het is een verslavend eiland in al haar pracht en cultuur. Waar je niet alleen geiten op de weg vindt, maar ook koeien op het strand.

En ik houd ook zeer van koeien, vaak voelen ze als vriendinnetjes tijdens het wandelen in mijn eigen omgeving.

De hond was geen fan van koeien, omdat ze als pup de eerste confrontatie met koeien had middels een schrikdraad. Dat komt daarna dus nooit meer goed. Ze baalde altijd als ik weer koeien benaderde, lichtelijk in paniek achter mij of het wel goed zou gaan.

De zee is fantastisch, als je haar snapt en voelt. Het zwemmen in zee als verkoeling, meedeinen op de golven. Maar vooral dat van net onder de oppervlakte tijdens het snorkelen. Echt weg van alles. Geluid en mensen. Die stilte, alleen jij en de vissen. Die totaal andere wereld. Meer mindfulness bestaat niet. Stapje verder zelfs, Mindemptiness.

De zee is in haar zijn misschien zelfs wel een betere metafoor voor licht en donker dan een vuurtoren.

Ik neig trouwens gevoelsmatig altijd naar het vrouwelijke woordgeslacht als het om de zee gaat, Van Dale heeft zelfs twijfel en laat de zee geslachtsloos. Al die stemmingen van de zee, dat kan in mijn beleving alleen maar vrouwelijk zijn. Zelfs Van Dale kan daar niets mee. Grappig.

En de branding. Het geluid en het gevoel van het eindpunt van golven die de kust bereiken na al het kilometers lange woeste deinen op open zee. Alles wat daarvoor gebeurde en alles wat zich onder dat oppervlakte allemaal afspeelt. Natuurlijk ken ik die BBC Life docu’s. Fantastisch in een branding te zijn, waar woest ineens kalm ontmoet.

Hilarisch soms ook, als je over de kop gaat

Ik vind trouwens bossen en velden ook heel fijn. Bomen zijn geweldig. Gelukkig hebben we veel bosrijke gebieden op loopafstand van mijn huis, ik ken ze op mijn duimpje na al die tijd. Zelfs specifieke bomen. Het lopen langs beken, mijn eigen tuin met bloemen in de zomer, heerlijk. Totaal geen klagen over de natuur hier. Mijn jaren met Moby in bossen en velden waren mijn beste jaren ooit. Soms klom ik in bomen, dat vond ze raar.

Ik ben geen reiziger en heb genoeg van de wereld gezien, maar relatief weinig ten opzichte van zij die meerdere keren per jaar naar een bestemming vliegen. Manlief heeft door zijn werk inmiddels elk continent wel gezien, heel veel culturen ervaren en kan meepraten over dat alles. Ik niet, maar dat vind ik niet erg. Ik luister graag naar de ervaringen van Manlief, ik leer er veel van, maar ben alleen maar blij zelf al dat gereis niet te hoeven.

De hond en ik, we hebben veel ontdekt van dichtbij. Altijd samen in de natuur destijds, urenlang. Ik heb het licht echt veel meer ontdekt dankzij de hond. Aan beken, in velden en in bossen. En thuis. Ik heb vooral gezien en beseft dat reizen, dat van alles elders, niet per se bijdraagt aan geluk. Interessant, jazeker. Maar reizen is veel gedoe en wordt behoorlijk overschat. Ik zie Manlief het gelukkigst als er niet gereisd hoeft te worden en dat van eigen huis en tuin.

Heb veel stedentrips gedaan en het was heus wel leuk. maar vooral heel vermoeiend. Je kunt het ook prima missen, al dat schreeuwende met veel teveel mensen om je heen. Barcelona en Lissabon zijn nog redelijk gemoedelijk en Rome is heel mooi, maar veel te druk. Dus dat is letterlijk kotsen van overprikkeling aan het eind van de dag. Daar heb ik zo geen zin meer in.

De lente is begonnen en er is weer kleur in mijn eigen tuin, dat van aan het begin van de lente en dat de mooiste tijden weer voor je liggen. Het is geweldig, het is opmerkelijk geweldig het sinds jaren ineens mee te maken zonder depressie. Zoveel licht ineens.

Ik snap heus wel dat ik niet de juiste persoon ben die reizen aanbeveelt. Vooral doen als daar je behoefte ligt. Oudste en Jongste gaan binnenkort samen naar Berlijn, dat is mooi. Grote en kleine zus, allebei zo anders, maar gek met elkaar op hun eigen manier. Irritaties naar elkaar vanwege heel veel, maar zie ze vooral veel lachen als ze samen zijn. Oudste snapt Jongste nu meer en Jongste snapt dat Oudste een eigen leven leidt elders en op een of andere manier vinden die twee elkaar altijd, als zussen. Dat bedoel ik met licht, dat is alles van licht.

En als we de hond meenamen naar een dag aan zee, dan was ze niet te stuiten. Het eindeloze rennen, fantastisch vond ze het. Als we de zee naderden deden we even daarvoor het autoraam open en dan stak ze haar kop naar buiten en rook ze het meteen. Zo’n iets te grote stuiterende hond dan achterin, die lange zeemlappen oren in de wind buiten dat raam en een snuit die lachte, de hele dag. En ik was altijd blij als zij blij was. En ik had natuurlijk haar favoriete ding bij me. De tennisbal. En het strand betekende ruimte om te rennen. Met alleen maar blije honden om je heen. Je kunt er meer van maken dan het is en zij en ik waren echt close voor al die jaren, maar ik betwijfel of de zee of zelfs ik het zouden winnen van een tennisbal. Denk het niet.

Ik ben bekend met het donker en ook met het beleven van heel veel geluk en licht. En zelfs in tijden van heel veel donker is iemand heus nog wel in staat om te kunnen lachen en geluk te voelen. Misschien niet heel intens, of juist wel. Vaak met een randje weemoed. Soms maakt geluk zelfs alles nog donkerder, als schuldgevoel en controleverlies hun intrede doen.

Het beeld van depressieve mensen die somber en kwijnend in bed liggen is een misvatting. Ja, ze trekken zich vaak terug uit een wereld die te overheersend is voor anderen.

Velen zijn juist elke dag op zoek naar die ene lach, steeds maar proberen het “normale” te vinden. Dat je het allemaal goed voor elkaar hebt en je dan toch zo vreselijk verloren voelen. Dat schuldgevoel maakt nog somberder. Een vloek, omdat het een vertekend beeld is naar de buitenwereld. Depressieve mensen zijn een kei in anderen zich goed laten voelen, behalve zichzelf. Uitzonderlijk goed in schijnvertoningen. Een zegen, omdat juist die mensen die het echte donker kennen vooral heel veel weten van licht als het ineens weer voelbaar is. Helaas overkomt dat niet iedereen. Dit hieronder zegt veel. Altijd maar blijven lachen.

“This is what depression looks like”

Te vaak wint het donker het van het licht en dat is afschuwelijk. Het is niet het gebrek aan licht, het gebrek aan liefde of geluk of het onvermogen om te lachen. Het is het onvermogen om een dagelijkse strijd aan te gaan, jarenlang, met zwarte demonen in je hoofd die je compleet gevoelloos maken en je waardeloos laten voelen. Die uitputting elke dag, dat is zo’n strijd elke dag. Met chronisch fysiek gedoe erbij die sowieso al dagelijks behoorlijk de energie naar beneden haalt ben je nog kwetsbaarder. Het heeft niets met wilskracht of sterkte te maken. Daar valt niet van te winnen, hoe sterk je ook bent. Het heeft niets met competitie te maken. Net als kanker. You win or you lose.

Heb het verdomde geluk gehad er elke keer weer uit te komen. Maar levenslang in zo’n gemoedstoestand verkeren? Dat is niet te doen. Levenslang MS is een, maar levenslang depressief? Dat is alsof je elke dag drie marathons zou moeten lopen en daarna lachend het eten elke avond op tafel zetten. Zoiets.
Vuurtorens laten dat zien. Ik kan het niet eens goed uitleggen, dat van licht en donker. En dat van alles op mijn eigen manier doen, verre van sociaal en sociaal gewenst.

Ik ben een paar maanden geleden vijftig geworden. En op mijn vijftigste straal ik meer dan ooit tevoren. Ik heb mijzelf met al mijn tekortkomingen eindelijk weer lief en dat voelt als puur geluk. Ik verdraag mezelf weer in de spiegel na 5 jaar. Ik heb al tijden geen Schubs meer vanwege de juiste MS-medicatie en de antidepressiva blijken aan te slaan. Ik slaap tegenwoordig ongelooflijk goed en lang. Na het avondeten een uur of twee en ’s nachts minimaal 10 uur.

De dagelijkse vermoeidheid is niet weg en zal nooit verdwijnen. De overprikkeling gaat nooit weg, fysiek gedoe qua zenuwen gaat nooit weg. MS gaat nooit weg. Hersenschade kan niet ongedaan gemaakt worden. Soms zijn er dagen van best veel fysieke pijn. Maar het gaat goed, want niet depressief. Had laatst mijn telefonische consult eens in de drie maanden met de neuroloog vanwege het periodieke bloedprikken en alles was ok. De trip in wintertijd naar Fuerteventura heeft me goed gedaan. Dat houden we erin, hebben alweer geboekt voor komende winter.

Ik ben daar zo ongelooflijk dankbaar voor. Jezelf liefhebben betekent ook ruimte om anderen lief te hebben. Alles keert zich ten goede nu. Een vicieuze cirkel die jarenlang alsmaar naar de donkere kant ging en ineens de goede kant opgaat. Het is best nog veel gedoe, nog steeds met alles, maar wat mezelf betreft gaat het meer dan goed, Meer dan ik ooit verwachtte en niet meer voor mogelijk hield. Wat een ongelooflijke bonus.

Al heel lang heb ik zoveel letterlijke vuurtorens gezien en verzameld. En vuurtorens van dierbaren gekregen door de jaren heen. En oneindig veel dingen met vuurtorens erop. Van kaarten, een tafelkleed, boekenleggers, sleutelhangers tot wasknijpers en zelfs een parkeerkaart. Et cetera. Ze staan allemaal in mijn vitrinekast of hangen voor het raam. Naast mijn eigen vuurtorenverzameling voor zo lang.

En deze week een geweldig mooi Bowie-shirt via post ontvangen. Geen afzender, maar ik wist meteen van wie het was. Iemand die zelf ongelooflijk veel heeft te verstouwen, al heel lang en waarvan ik al het kloterige fysieke en mentale gedoe per direct zou willen afnemen. We kennen elkaar in heel veel licht, maar ook in het duistere donker. Dat iemand, net ontslagen uit het ziekenhuis vanwege de zoveelste operatie en 20 uur per dag slaapt, toch de moeite neemt om dat te doen. Daar kan ik om janken, zoveel liefde en altijd het licht zoeken. Ik ken niemand anders zo dapper als haar, maar ook niemand anders die zo eerlijk is en dat van samen zo kut kunnen voelen zonder schijnvertoning. Vanuit haar bed stuurde ze me een foto waarop ze hetzelfde Bowie-shirt droeg. Veel licht door haar, altijd vol van licht.

Dierbaren om me heen die aan mij denken als ze een vuurtoren zien. Ze delen dat dan tijdens een vakantietrip middels een foto. Dat is eigenlijk het meest ontroerende en beste van alles. Dat mijn eigen passie inmiddels geresulteerd heeft in lichtverspreiding.

“Lieve M. Hier in Florida is alles groot, groter, grootst. Behalve deze kleine lieve vuurtoren. Liefs, Y. “

Y. stuurde mij bloemen toen de lente begon. Zo geweldig. Ik bof enorm met die mensen om me heen. Y. is een van mijn studiegenootjes van weleer. Van meer dan 30 jaar geleden. Volgende week zijn ze allemaal weer samen tijdens het jaarlijkse weekendje begin April. Ik was er vele jaren bij, maar kan dat niet meer, maar ben in gedachten altijd zo bij hen elk jaar. Een fantastische groep van mensen die mij zo dierbaar zijn. Zoveel mooie herinneringen.

“Ben hier nu. Dacht aan jou. Voor je verzameling, liefs I.”

I. is mijn lieve buurvrouw. Zij bakte taarten en kwam die brengen tijdens Schubtijden de afgelopen jaren. Ze hebben ondanks eigen sores altijd aandacht. Donker, licht. “Beter een goede buur dan een verre vriend” en zo is het.

“Lieve M, deze week kamperen we op Ameland. Als ik een vuurtoren zie denk ik aan jou. Daarom deze foto voor jou. Lieve groetjes, E.

E. is ook een van mijn studiemaatjes, net als Y. Zij was de eerste van ons allen die een kind baarde. Vlak daarna kwam ik met Guus. 22 jaar geleden.

App van T. “Driemaal raden waar we zijn nu”. Met een vuurtoren op Ameland. Fantastisch!
En er zijn zoveel meer berichten als dit hierboven.


We hebben allemaal licht nodig, sommigen meer dan anderen. Niet iedereen is sterk en gezond, fysiek of mentaal, en dat is absoluut niet altijd een keuze. Sommigen beweren dat geluk een keuze is, maar dat is makkelijk praten vanuit een gezond perspectief. We hebben ook niet allemaal dezelfde draagkracht en sterkte. Oordelen daarover is zinloos en ongepast. Complimenten naar iemand die worstelt zoals “Maar je bent wel sterk/klaagt nooit/veel bewondering voor je et cetera” zijn goed bedoeld, maar geven tevens aan dat je vooral moet laten zien dat sterk en stoer vooral wenselijk zijn in alle shit. Want daar kan een ander namelijk beter mee omgaan. Terwijl de worstelende soms het meest behoefte heeft aan iemand die naast je zit en uitspreekt hoe kut het ook allemaal is en verder niets. Mensen willen vaak wat ‘doen’ om te helpen, maar soms valt er niets te doen. Behalve luisteren, begrip hebben en iemand de ruimte geven om rust te hebben. Dat is helpen.

En we wonen niet allemaal vlak aan zee. Maar daarvoor zijn er artiesten die vuurtorens in een bos of een achtertuin bedenken. Net zoals ik dat al jaren doe.
Ik was een paar jaar geleden bij het concert van Patrick Watson in Nijmegen en hij begon met Lighthouse. Ik huilde meteen al, watje als ik ben. In de foyer sprak ik hem na het concert en overhandigde hem letterlijk een vuurtoren. Een warme, zweterige avond, maar hij was verrast. Hij tekende een vuurtoren op de setlist die ik wist te bemachtigen. “For Magz”. Hangt al jaren op het prikbord in de wc.

Was een speciale avond.

Iemand die zo de woorden heeft weten te vinden die ik ook voelde en dat heeft weten te vertalen in muziek. Dat we samen kwamen. Het is fantastisch. Ik gun iedereen dat soort van licht. Luister maar…

4 gedachten over “Licht”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s