Plukken

Ik was laatst even erg gelukkig. Alles klopte, elke dag. Ik was een paar weken ergens 4000 kilometer verderop waar de zon elke dag scheen. Elke ochtend waarop ik wakker werd, soms behoorlijk vroeg voor mijn doen, was er een van Ja, ik mag weer, weer zo’n heerlijke dag voor me. Koffie, kop omhoog in de zon, nog een koffie. Weten van weer een dag van warmte, zon, rust en stilte. Ver weg van lawaai, afspraken, ziektegedoe en mensen. Eerste vakantie sinds 22 jaar zonder kinderen. Raar. Zo’n enorme verandering ten aanzien van vele dagen thuis hier in de winter, vele dagen waarop ik denk: Hoe ga ik in godsnaam deze dag weer doorkomen?

Het enige geluid kwam van zoemende bijen, het bekende briesje en het getinkel van de bellen van de geiten in het weidse rondom het huisje in the middle of nowhere. De rust was ongelooflijk. Vooral rondom Oud en Nieuw. Geen geknal voor een paar dagen die mij al jaren altijd in een zenuwachtige overprikkelde stresskip veranderd. Dat geknal hier in Nederland. “Traditie”. Zo klaar met iedereen en alles hier met die fucking tradietsies. Move on.

Enkel om 12 uur ’s nachts hoorden en zagen we iets van siervuurwerk in de verte. Heel bescheiden, hooguit 10 minuten, amper hoorbaar. Spanjaarden die veel geld aan vuurwerk uitgeven? Lachen, komt niet voor. Ze geven het liever uit aan eten, drinken en familie. Zij leven zonder Zwarte Pietdiscussies en raar geknal. Een hoop gedoe minder. Ik begeef mij graag in die omgeving in de zon als het hier koud is, weg van het gedram over alles.

Oudejaarsdag dronken we een oudejaarsborrel op het strand, net als vorig jaar. Daar willen we trouwens wel een traditie van maken. Kinderen speelden om ons heen. Geen enkel kind had iets van vuurwerk, geen enkel rotje, niets. Niemand was bezig met enige vorm van vuurwerk. Wel met het genieten van de zee en de zon.

Het was een fijne afsluiting van 2018 daar. Alle gedoe van de afgelopen jaren vaarwel zeggen en het vizier op nu en vooruit. We hebben het verdomme toch weer gered met elkaar. Door elkaar.

En als we al een plan hadden om ergens heen te gaan op een dag, dan kon dat zomaar veranderen, omdat we die dag toevallig geen zin hadden om ergens heen te gaan. Als een soort spijbelende kinderen gniffelen om het feit dat we wederom de dag lezend op onze ligbedden zouden doorbrengen. In de zon. Omdat dat kon zonder enige verplichting. Niets hoefde, nooit. Alleen wat wij wilden die dag. En de zon scheen altijd. Dat was een ongekende luxe. Daar kan geen geld tegenop, geld zegt niets, vrijheid, licht en een goede gezondheid bepalen het geluk.

Makkelijk praten als je je het kunt veroorloven, dat begrijp ik uiteraard. Maar we gaan dus niet meer op zomervakantie. In de zomer verblijven we in Casa Familia.

Dit was serieus een hoogtepuntje hoor. Een bord vol met verse vis voor 2 personen. Fuck wat lekker. Idioot betaalbaar, geen achterlijk gedoe zoals de prijzen in Toscane. Met uitzicht op zee en volop in de zon. Drie keer geweest.

En na het eten naar het strand tegenover lopen om te genieten van die prachtige zonsondergang.

Ben nu bijna twee weken thuis en het is zo koud hier en het is fijn om dierbaren te zien, maar ben alweer dubbel zo moe. De kou, de sneeuw, verplichtingen. Ik slaap slechter hier dan daar na een dag vol zon en energie, elke nacht zo goed geslapen daar. De ontspanning komt ook met niets hoeven en geen storende prikkels, alleen energiegevende prikkels. Elke dag die zon en die blauwe lucht. Het was fantastisch.

Ik haat winter. Ik haat het moe. Kutkou. Ik houd van Lente, Zomer en Herfst. Ik probeer het steeds, maar winter lukt nooit. Sneeuw is leuk voor kinderen. Sjouwende ouders zien die dik ingepakte peuters die amper kunnen bewegen op een slee achter zich aan slepen. Heerlijk. Maar dat is het wel. Vrijwillig en betalend ergens in de sneeuw zitten op grote hoogtes, dat gaat alleen gebeuren met een mes op de keel.

Tevens allemaal geslijp en geboor weer elke dag. Ik woon in een dorp notabene, een dorp!  Een dorp vol lawaai. Kutoverprikkeling.

Vorig jaar kwamen we terug en rolden we meteen in een serieus zieke schoonmoeder en vele ziekenhuisweken. En de naarste crisis ooit rondom Jongste. Dit jaar was het mijn eigen moeder in ziekenhuis die de dag na onze aankomst een nieuwe heup kreeg. Dat is niet niks, zij ineens afhankelijk. Een rol die zo niet bij haar past.

Tijdens onze vakantie bleek het heel slecht te gaan met de partner van een dierbare vriendin. Parkinson, infecties, zo’n strijd. Palliatieve zorg was al in zicht. Inmiddels is de grootste strijd bestreden. Godzijdank. Daarbij haar  schoonzus die momenteel een harde strijd voert tegen kanker. Daarnaast zijn er meerde dierbaren om me heen die het behoorlijk moeilijk hebben momenteel. Voor velen is het leven soms zo’n strijd.

Pluk de dag. Carpe Diem.

Ik heb de term plukken van een dag altijd enigszins apart gevonden. Je plukt een bloem en beleeft een dag. Er zijn vele dagen waarop er niets te plukken valt. Van die dagen die je liever terugduwt in de grond en blij bent dat ze weer voorbij zijn. Er zijn dagen waarvan je wenst dat ze eeuwig duren, daar komt geen gepluk aan te pas, ze zijn er ineens.

Ik begreep dat het door Horatius bedachte Carpe Diem (geniet van den dag) door Couperus veranderd is in iets van plukken.

“Pluk den dag. Dweep en droom niet met de schim van het verleden en wees niet bang voor het spook van de toekomst, maar sla de verliefde armen vast om het levende, gloeiende heden”.

Beetje overdreven, maar tevens ook wel mooi gezegd eigenlijk. En eerlijk gezegd, ik heb recentelijk enorm mijn verliefde armen om mijn levende en gloeiende heden geslagen. En dat Horatius in zijn tijd een beetje als atheïst te boek stond vind ik grappig en gedurfd, speaking 8 v. Chr. Onduidelijke goden, wat moet je er ook mee. Je zou maar atheïst zijn in die tijd. Lijkt me verre van een lolletje.

Hoe dan ook, ik bak meer dan ik pluk, dus in feite zou bak de dag meer in mijn straatje passen. Ik sprak laatst iemand die zei: “Stop mij maar net als de bollen in de grond in het najaar, dan kom ik wel weer tevoorschijn ergens in het voorjaar”. Geweldig. Daar kon ik mij erg in vinden.

Manlief heeft te horen gekregen dat hij zijn baan kan behouden binnen het bedrijf die zijn vorige bedrijf heeft overgenomen. Ze hebben genoeg vertrouwen in hem, goede aanbevelingen. Meer dan een jaar in onzekerheid geleefd qua baanbehoud. De opluchting is groot, persoonlijk. Maar het is afschuwelijk dat het merendeel van zijn collega’s is afgewezen. Sommigen die al 30 jaar in dienst waren, enorm capabel, ineens exit. Manlief blijft met twee collega’s over. Van de 20 en meer van zijn afdeling. Een emotionele dag, waarop je zelf blij bent, maar zo overschaduwd wordt door de ellende van anderen.

Misschien is dit eindelijk ons jaar. Het was zoveel op het tandvlees de afgelopen jaren. Het jaar begon goed, daar in de zon. Jongste gaat vooruit, Oudste doet het meer dan goed. Er is veel liefde. En vertrouwen. Positiviteit om vast the houden en te omarmen. Al bijna twee jaar Schubvrij. En ook al ben ik meer dan moe, ik slaap ongekend veel op een dag. ik kan niet wachten totdat iemand de gordijnen buiten open doet en de lente haar intrede doet.

Maar voor nu ben ik meer dan tevreden. Was afgelopen week zelfs bij een concert. Echt zo lang geleden. Iets wat Manlief spontaan regelde, omdat hij vond dat ik dat niet mocht missen. Daarover later meer. Ik ben niet zozeer bang voor het spook van de toekomst, maar sla mijn verliefde armen wel om het heden zonder iets te plukken.

Carpe Fucking Diem.

10 gedachten over “Plukken”

  1. I don’t like the cold either. When we moved to New Mexico, we did not realize that there is winter here (in Albuquerque – in the middle of the state). It’s been pretty freezing in this tiny house that we bought because it is an old house. But there is enough land to plant vegetables (well, mostly in raised bed gardens), flowers and more cactus plants (that don’t need much water). We will plant flowers and bushes to attract bees and butterflies. I am glad you had a nice holiday by the water for New Years. I am hopeful that 2019 will be joyful — or at least have moments of job. hugs xoxo

    1. Haha I figured that Lin 😉 Seems you have kind of a similar season in Albuquerque as we have here. Our house is well isolated though, worth the investment. In winter time we use our wood stove almost every day. Such a nice warmth. Good to hear that you have enough land to plant vegetables and flowers! In Spring and Summer our garden is full of flowers, bees and butterflies. In twenty years now, I have tried to create a garden to attract birds, bees and butterflies. Even a lot of birds here in wintertime, because i feed them and defrost the water for the birds. Besides, I enjoy my garden so much myself when most of it is blooming. It starts in April, when the first tulips start to bloom, it blooms until October/November. And when winter sets in, we are out here when the cold sets in. Having our summer holiday in a sunny place in winter nowadays. Summertime in Europe, when everyone is moving in traffic jams to the south of Europe with even more heat in the offing, no thanks. I am looking forward to meet up this year Lin. You and Kathleen will be here when the sun goes down very late. So much light. Let’s cross our fingers for sunshine and all. Love xx

  2. I can’t wait to see you and meet your husband. The time will go too quickly, of course, but it is a moment to treasure, right? Next year (it is too late now for 2019) I am going to plant tulips in our yard so it will always remind me of you and your family. By the way, having the light late at night will be very strange for me and Kathleen. I hope for sunshine but we will bring raincoats, too! hugs xoxo

    1. It absolutely will be a moment to treasure Lin. very looking forward to meet you and Kathleen, even though it will be short. But quality always stays above quantity! I do hope the weather will treats you well here that time, it would be nice during our time at the beach. And yes, the sun will set after 9 at nights. That is a lovely idea, about the tulip, makes me smile! As you have noticed I left Facebook, just needed a sabbatical from there. As a result I got aware that our mini group with Rob in Messenger is non- active for me too just now. Sorry for that, but needed to for a while at least. You have my e-mail address and my phone number, just as Rob. Can’t wait to welcome you with a big hug my dear friend, see you soon! Hugxxx

      1. I am glad that I have other ways to communicate with you, Magzy! I post very rarely on Facebook now, and probably think the same about it as you do. I’m still on Instagram since I like to get feedback on my photos. It helps me see what people like since I’m still selling photos. This visit I hope will be the first of several. I know that Emily and I plan to travel to Europe in a year or two as well, once she has some more free time. hugs and love

        1. That is great Lin, I would love to meet Emily some day too. In all our stories and sharing in the past, I know she was so important to you, still is. This is too much a public place to discuss our personal exchanges over the years extensively. But that would be lovely indeed, to see and meet you and Emily together. I understand why Instagram is working for you. Your photo’s are fantastic and deserve to be shown to a wide audience. To my shame I have to admit that I often forget about Instagram, not very much in my system. I’ll try harder.

          But I do have your photo’s myself! And the glass lighthouse in the window, Hanging there for so many years now, The lovely necklace. And all our sharing for so many years. The good and the bad. You might be far away, but you are closer to me than some people literally close, Distance says nothing, love and empathy says all. That is what Bowie did, bringing us all together. In all our different shapes with a different story. Can’t wait to embrace you in real again
          Rebelrebel xxx

          1. Yes. Bowie brought us together. I can’t wait to see you again. Please don’t feel like you have to look at Instagram if it does not give you joy. I know you were one of the first people to buy a photo on my website! I do like to look at Instagram, though, and recently found Nathaniel Branch there (as sasquatch). I enjoyed connecting with him and we are going to exchange postcards. I am glad you are here on WordPress so at least now and then I can learn what your thoughts are. hugs to you and your family – see you in June!!!!! xoxo

            1. Hey that’s cool that you found Nat on Instagram! He really is a wonderful person to connect with. For years now I occasionally receive postcards from him, from all over the US in his wanderings, so cool. Just received another card from him last week, from Montana, where he is moved to as he wrote. That guy sure loves cold places 😉 I love Nat. Will look for our sasquatcht on Insta. Hopefully he will visit Europe again some day and come on shore in the Netherlands (he visited Switzerland a few years ago), But big chance it will be Scotland, since he always had such an interest in that country. Who knows, maybe next time you’ll feel to make a visit to the UK again and we all can unite, One hour flight for me, no big deal 🙂 In that case I will invite James too, think he would love to meet Nat too. And you.
              Spring has started here! Awfully raining this week, but it will get better I saw. The garden starts with blooming, the birds are busy with their nests, wonderful.
              Hugs to you and yours, see you soon! xx

              1. Hello again. Spring has finally arrived here – more birds, buds and flowers on the trees, and Emily and I will be planting tomatoes, zucchini, potatoes, and some other vegetables along with flowers (marigolds and tulip bulbs for next year – when the time is right for bulbs). Yes – about Nat – I was happy he found me on Instagram. He is one of many who have dropped out of FB, which I do understand, but I still will make a post from time to time, mostly about photography or some of our travels (my sister Kathleen just visited so Emily and I posted a few photos of our trip to a place called Chaco Canyon). See you soon!!!!!!!! hugs to you and your family xoxo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s