Buismuziek

Vorig jaar vergezelde Damien Rice me, recent lag ik samen met Bowie in de claustrofobische lawaaibuis. Had de jaarlijkse MRI weer en koos het album Hunky Dory dit keer als afleiding voor al het oorverdovende. Dat album is als comfort food. Een van mijn favoriete albums van alle 25 officiële studioalbums. Soms wisselt het al naar gelang de gemoedstoestand, maar toch.

De gemoedstoestand in een MRI-buis vraagt om comfort food. Alle nummers van dat album kan ik wel dromen en weet elke tekstregel. Saai misschien, maar juist in zo’n situatie heel fijn. Voor iemand die nogal claustofobisch is en de filters is kwijtgeraakt tegen geluid en lawaai is een MRI elke keer weer best hard werken. Kom daar dan ook altijd lichtelijk hondsdol uit gegleden. Het geluid is genadeloos en je mag vooral niet bewegen, dus heb je een half uur jeuk op je kin, neus en vooral het ooglid, hetgeen je dan godzijdank nog enigszins kunt verhelpen door heel veel te knipperen. Want met je handen en armen kun je niets. Sowieso niet omdat in de ene arm een infuus zit vanwege de contrastvloeistof.

Ik kreeg oordoppen aangereikt. “Goh, dat is voor het eerst. Hoor ik de muziek dan wel?”, vroeg ik aan de verpleegkundige. “Ja hoor, geen zorgen”. Was wel zo, maar het was een wollige Hunky Dory, dat wel. Wel net genoeg om me enigszins af te leiden van het altijd weer vreselijke gebonk en kabaal. Mijn dierbare ‘Life on Mars?’ kwam voorbij en het hele gebeuren duurde zolang tot het nummer “Fill your heart”. Niet eens het hele album. Het tube-gedoe was voorbij en de muziek werd stopgezet na het zingen van de regel “Lovers never lose”.

Dat vond ik wel mooi. De liefdes om me heen, alles en iedereen waar ik liefde voor heb. Het is er nog. Zij zijn er nog. Het is allemaal anders geworden door heel veel gedoe, niet alleen bij ons, mijzelf. Mensen dichtbij hebben zelf hun eigen shit gehad en nog.

En dat van die angsten verwoord in dat nummer en dat ‘only in your head’ en hoe angsten mij ineens zo te pakken hebben al zo lang. Ik wil mijn head ook best wel forgetten, al zo lang. Lukt steeds beter hoor, met nee zeggen en sociaal gedoe. Behalve die angsten. En letterlijk in een MRI-buis liggen met hersengedoe, waarvan er op dat moment gedetailleerde foto’s van je hoofd worden gemaakt en dat iemand dan ‘forget your head’ zingt, dat is best grappig.

“Happiness is happening
The dragons have been bled
Gentleness is everywhere. Fear’s just in your head. Only in  your head. Fear is in your head. So forget your head.

And you’ll be free”

2 gedachten over “Buismuziek”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s