Zomer

20180606_193511

Altijd al een zomermens geweest. Eigenlijk nog net iets meer lentemens, maar zomers kunnen mij niet lang genoeg duren.

Heel eerlijk, vroeger was ik beter in hitte dan tegenwoordig. Bij 30plus graden doe ik ook amper wat en moet ik redelijk doseren in activiteit. Vroeger kon ik gerust in de tuin werken met 31 graden, duizend dingen op een dag doen. Dat is wel anders geworden. Ik ga nu letterlijk totaal wazig zien bij teveel hitte en heb dan niet al te veel energie. Maar ja, wie wel als het snikheet is?

Maar toch, warmte wint. In alles. Vooral van ellende genaamd kou. Ik zal nooit klagen over deze zomer van 2018. Sowieso hoor je me zelden klagen over het weer. Ook niet als het te koud is. Alleen al omdat ik in koude tijden niet eens de puf heb om te klagen. Het is ook zinloos. Mensen die van alles over het weer delen, alsof de rest van de wereld achterlijk is en niks zelf voelt, nooit buiten komt en nooit zelf Weeronline checkt.

Klimaattechnisch is het een tikkie zorgelijk allemaal, dat wel. In Toscane hadden ze vorig jaar al geen regen meer van januari tot augustus. Nog steeds water uit de kraan toen wij er waren. Gerri Eickhof trotseerde Code Oranje in Zeeland vandaag in regenponcho met gevaar voor eigen leven, terwijl in Lombok de tweede aardbeving plaatsvond.

Ik ben al anderhalf jaar Schubvrij. Zo lang ben ik eigenlijk nooit zonder Schubs en de bijbehorende Prednisolonkuren geweest de laatste jaren. Ik ben nog heel vaak een kluizenaar, in koude en warme tijden. Dat is noodzakelijk. Maar al die ellende van de afgelopen jaren, vooral de winters, ik lijk eindelijk weer tot leven te komen. Zo voelt het en ik ben daar zo oneindig dankbaar voor, om dat weer te kunnen voelen. Dat het leven de moeite waard is, dat het fijn voelt. MS is niet eens het grootste probleem, depressies maken alles kapot. In vriendschappen, in meedoen, in begrip, in mens zijn. Het leven.

Het is fysiek en mentaal behoorlijk aanpoten geweest voor lange tijd. Zelf bijna ten onder gaan aan depressie is één, maar een kind hebben die ook bijna ten onder ging aan dat zwarte monster is nog zwaarder. Uiteindelijk beland je bij de cardioloog, met een hart dat op hol slaat. Als het brein en hart het niet meer keer kunnen bolwerken allemaal.

Maar alles is stabiel nu en mijn kind kruipt uit dat diepe dal. Dat maakt mij meer dan gelukkig en alles de moeite waard.

Ik ben allang niet meer relevant of interessant voor anderen, vele mensen keren je de rug toe als je niet sociaal meer bent. Of iets verwachten van je in een tijd waarin je zelf niet eens weet hoe je een dag moet doorkomen met jezelf, een hele dag en hopen dat die dag weer voorbij is en opstaan en denken “Hoe ga ik in godsnaam deze dag weer doen?’

Hat is nu niet het geval en dat is zo fucking fijn.

2 gedachten over “Zomer”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s