Fiets

Ik was in een stad en zat achterop de fiets bij Manlief. We fietsten langs hippe winkels en horecadingetjes met iets van sla en poké bowl. Halverwege was er ook een Jumbo. Daar was het het drukst. Ik zag zelfs een Lundia-winkel en wist niet eens dat Lundia nog steeds bestond. Dat was in de jaren tachtig al erg met de duurste en saaiste vormgeving ooit. Even stilgestaan voor de gevel uit nieuwsgierigheid. Nog immer te saai voor woorden en nog steeds hilarisch duur voor plankjes fineer.

Ik kom niet vaak in een stad en ik zit zelden achterop een fiets. Manlief heeft wel fietsconditie, maar de oude fiets was het vervoer. Ik tik de zestig kilo net niet aan, maar je moet het toch meefietsen, diegene achterop, op een oude fiets met een nogal platte achterband. Snelle mensen passeerden ons. Iedereen was eigenlijk sneller, jonger en vooral student. Hier en daar een bakfiets.

Ik zat achterop de fiets bij mijn lief en alles was ineens zo Turks fruit. Even de pijn van lange tijd op een bagagedrager zitten buiten beschouwing gelaten – kan inmiddels weer op een wc-bril zitten zonder al teveel spierpijn in dat gebied.

Hoe dan ook, Toots Thielemans mondharmonicaadde zachtjes in mijn oor en ik voelde me heel even Monique met Rutger voorop. En we waren niet eens in Amsterdam.

3 gedachten over “Fiets”

  1. Heerlijk dromen, in de nostalgie van voorheen.
    Ben net terug van oerol. Ook een droomwereld.
    Denk aan jou,
    Zoen, 10

    1. …weet niet waar ik op drukte maar was nog niet klaar. Wilde zeggen dat ik recht voor me een plaatje van de Brandaris heb en ook vaak aan jou denk. Kus x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s