Asociaal

Ik schrijf af en toe nog steeds wel, maar krijg op een of andere manier een verhaal niet zo goed meer op een rijtje. Wierp net even een blik op al mijn onafgemaakte verhaaltjes en dat op zich veroorzaakte al kortsluiting. Onderwerpen zat en ik weet ook nog precies hoe ik dan begon en wat ik daarover wilde schrijven. Cohesie is ver te zoeken.

Heb me nu als doel gesteld in ieder geval één verhaal proberen te maken én te publiceren en als je dit leest is dat dus gelukt. Hoera. Daarna ga ik me richten op al die andere dingen die ik eigenlijk wilde delen, om daar iets van te maken. Voordat ik dat doe, is het misschien zinvol om te schrijven over waarom zoiets als schrijven niet zo vanzelfsprekend (meer) is. Misschien wordt het een te lang verhaal (ik voel de bui al hangen), maar als ik mezelf weer restricties opleg wordt het nooit wat.

Eigenlijk heb ik na al die jaren niet altijd zin meer om het over de ongein van het brein te hebben. Liever schrijf ik over vakanties (en het overdrijven daarvan), al mijn beste aankopen ooit, hoe stom valentijnsdag is en de medicinale wiet-hype. Allemaal over begonnen, maar niet af dus. Ik zag een stukje over mensen die complete zitbanken of kapotte buggy’s naast een glas(!)bak zetten. Over de leuke Iraanse kapper van Manlief en spaghetti slurpende en kokkels opboerende Aziaten in Rome. En hoe ik zelf een lading Vongole niet eens gewoon opboerde, maar volledig in de wastafel van de airbnb heb gekotst en hoe de boel toen verstopt raakte. Van dat soort luchtige dingen. Zag ook nog iets over de verkiezingen in Maart. Ik zat toen vooral in wacht- en spreekkamers elke week. Oud nieuws, laat maar.

Ik ga mijn best doen en proberen compacte schrijfsels over algemene onderwerpen te schrijven en er een geheel van zien te maken. Maar nu dus eerst even over gedoe. Gedoe hebben is maar gedoe. Iedereen heeft gedoe. Maar een bepaald soort gedoe heeft nogal invloed op het sociale verkeer. Met name als het gedoe in kwestie maakt dat iemand zich nogal terugtrekt en zich het liefst onthoudt van sociaal gedoe.

Manlief: “Zou je het niet nog eens in een blog kunnen uitleggen? Dan hoeft dat niet steeds aan iedereen individueel. Veel te vermoeiend”. Dat vond ik wel opvallend, want zelf is Manlief het type die zelden een podium zoekt of iets deelt via social media.

De aanleiding voor dit schrijven komt ook voort uit het feit dat ik laatst weer geconfronteerd werd met de moeite die anderen met mij hebben. Ik dacht dat ik na al die jaren daar wel sterker in was geworden, en het is nogal een verschil uit welke hoek het komt, maar vanuit een bepaalde ‘hoek’ kan ineens iets zo ongenadig hard binnenkomen. Opgekruld in bed liggen en niet kunnen stoppen met huilen. Om het moe, het inleveren, de leegte in je hoofd en hart, de ruis om je heen, de angsten, het onvermogen, de verwachtingen, het verliezen. Er is zoveel verlies. En misschien is het wel eens goed om eens een keer echt te huilen om al het verlies. Misschien had ik dat al veel eerder moeten doen. Maar heel fijn is het ook weer niet, als je ineens zo emotioneel incontinent bent. Je wordt er nog meer moe van en je raakt nogal in conflict met jezelf vanwege je intense haat voor zelfmedelijden.

En daarna was er die dierbare vriendin die een vraag stelde die me echt aan het denken zette. “Kun je uitleggen wat je echt nodig hebt? En er kwam een: “Laat daar wat bij een ander hoort”. Ik voelde die woorden in mijn buik. Ik dacht: “Kan ik dat eigenlijk wel, iets uitleggen, hét uitleggen? Iets daar laten wat bij anderen hoort?” De twijfel sloeg toe. Ik dacht eerst ‘Ja, dat kan ik’, want dat heb ik al zo lang gedaan, of althans geprobeerd te doen. Dat uitleggen. Maar iets daar laten wat bij een ander hoort, ik denk dat ik vooral daar niet zo goed in ben. Of in ieder geval nog net niet goed genoeg.

Mensen die je dit soort vragen stellen maken van twijfelen ineens iets waardevols. Omdat het vooral begrip bij jezelf veroorzaakt, even met een afstand kijken naar jezelf. En dat is groeien, verder komen. In alles wat soms schuurt en tegen zit. Het gaat niet om een ander en het eventuele onbegrip, het gaat erom in hoeverre jij toelaat om het nog een extra onderdeel van alle stress op een dag te laten zijn. De boodschap staat of valt niet alleen met de manier van communiceren door de boodschapper, maar heeft ook te maken met de interpretatie van de ontvanger.

Heb mensen om me heen die een rots in de branding zijn. Vooral die van het niet praktische. Mensen die nooit turven en niet zoveel verwachten en er toch altijd zijn. Ook al is het niet fysiek en op de achtergrond. Afstand is een rekbaar begrip. Een simpele app met ‘Lieve vriendin’, alleen dat. Net op een rotdag en diegene weet dat niet eens. Een gesproken bericht waarin zij zegt dat ze wel dertig keer hier wil komen en ik niet per se naar haar hoef.

Andere anderen verwachten meer wederzijds begrip, omdat iedereen zijn of haar eigen sores heeft en dat snap ik ook. Ik weet heus wel hoe slecht ik inmiddels ben geworden in het onderhouden van sociale contacten. Soms schuurt het met mensen die verwachtingen hebben waaraan je niet kunt voldoen.

Gedoe treft niet alleen de persoon in kwestie, maar ook diegene aan de zijde van die van de kwestie. Manlief klaagt weinig en verwacht niet veel. Tenminste, nooit iets van een ander. Verongelijkt zijn is hem vreemd. Hij is degene die bewaakt en beschermd. Hij houdt mensen buiten de deur hier als het sociale mij niet lukt. Dat is soms langer dan een ander redelijk vindt. Drie maanden is soms niks. Geduld en tijd lopen hier in huis nogal uit de pas met anderen. Drie maanden voor mij zijn vaak drie weken voor anderen. Er kunnen maanden voorbij zijn gegaan waarin ik totaal ergens anders was, of er helemaal niet was. Hoe moet je dat uitleggen? Ik heb echt geen idee. Ook de puf meestal niet voor.

En dan is Manlief de lul als ie weer mensen buitenboord houdt en ik niet. Hij kan dat. De lul zijn en daar geen seconde van wakker liggen. Als ik daar al drie procent van had was ik al blij. Ziekte treft niet alleen degene die ziek wordt. De tentakels van ziekte omarmen ook iedereen dichtbij diegene met makke.

Sociaal, flexibel en spontaan zijn, allemaal begrippen uit een eerder leven en alles wat ik nu niet meer ben. Voor alle duidelijkheid, ik heb een ieder lief, maar ben consequent asociaal bij iedereen. Het is nooit een keuze geweest. Natuurlijk zou ik wensen dat verjaardagen, etentjes, concerten, autorijden, spontaan binnenlopen en wat al niet meer net zoals vroeger nog gewoon zouden kunnen. En feest vieren in een kermistent.

En dan heb ik het allang niet meer over mijn werk wat ik zestien jaar geleden al op moest geven. Inmiddels is de vraag ‘wel of niet douchen’ al iets waar ik over na moet denken en wanneer op een dag.
Heb door schade en schande mijn eigen weg gevonden en daar komen ook keuzes uit voort. Zeg maar, de subkeuzes. En een eigen weg werkt prima, maar het is altijd al dat van anderen waardoor je je weer kut voelt. Ik baal er wel van dat het me nog steeds raakt, het onbegrip bij tijd en wijle. Ik wil daar zo graag ongevoelig voor zijn, maar helaas. Het blijft toch verdomde moeilijk.

Ben ooit met dit blog begonnen om alles wat op een rijtje zetten voor mezelf. Ik val daar nu even op terug. Geen verwijten, geen verwachtingen. Oordelen is altijd makkelijk als je naar de buitendeur kijkt en niet weet wat er zich daarachter afspeelt. Miscommunicatie ligt altijd op de loer. En bij terugtrekken mis je veel als niemand je iets vertelt. En ook ik kan mezelf verwijten niet altijd duidelijk te zijn. Of er te zijn voor anderen, dat vooral.

Het leven is eigenlijk zo simpel zonder alle verwachtingen, aannames en mensen die hun eigen grote broek niet kunnen optrekken zonder de hulp of aandacht van anderen en kiezen voor het verongelijkte. Als sores op je pad komt, komt het altijd met verlies en afscheid. Je levert in, bepaalde dingen komen niet meer terug. De winst zit hem in alles wat echt overblijft en wie overblijven en wat er toe doet. Omdat het door al die jaren van gedoe meer transparant en meer bewust is geworden dan ooit tevoren.

Heb een redelijk stabiele periode achter de rug waar ik dankbaar voor ben. Momenteel beetje minder. Maar ik ben wel gegroeid in mijn niet best zijn en in mijn niet best zijn ook nog altijd rekening houden met anderen zoals voorheen, dat wringt. Ik ben er mee bij de cardioloog beland. Uiteindelijk niks mis met het hart, maar als een vechtend lichaam en hoofd een hart zo op hol kan brengen, hoe belachelijk ben je dan bezig? Dan moet je wat met dat hoofd. Het was een goede les, het moest echt anders. Leven met een lijf en hoofd die constant in een vecht en vluchtmodus verkeren, dat heeft een grens en dat vraagt echt om een keuze.

Aan het begin van het nieuwe jaar had ik simpele goede voornemens: “Minder sorry zeggen, stoppen met de eeuwige pleaser te zijn en de zon zoeken als ze er is”. Dat lukt steeds beter en daar ben ik trots op. Voorheen vond ik het woord trots moeilijk, maar voor het eerst ben ik best een beetje trots op het feit dat ik echt voor mezelf leer te kiezen. Ik ben er nog lang niet en het doet vooral pijn in het sociale, maar het is de enige manier.

Ik leef in een soort van cocon en dat is nodig. Dat is niet leuk voor anderen, maar anders lukt niet. Ben altijd wars geweest van lotgenotengedoe, ben nooit zo goed in collectief gezeik en voel mij zelfs tussen lotgenoten al een vreemde eend. Totdat ik deze groep zag en alles wat ik daar las zo enorm herkenbaar was en zo binnenkwam in zoveel herkenning. Ik deel met jullie nu wat ik deelde met hen. Om maar iets van uitleg te vinden. Om uit te leggen waarom ik soms enorm blij ben dat douchen en de boodschappen zijn gelukt op een dag. En waardoor ik je weer niet uitnodigde of bij je ging koffiedrinken of op je verjaardag was.

Wil je ons vertellen waarom je lid wil worden van de groep Overprikkeling bij Hersenletsel?

“Ik leef al 16 jaar met MS. De bijbehorende lichamelijke klachten zijn nog enigszins hanteerbaar. Wat mij dagelijks het meest invalideert is overprikkeling. Overprikkeling heeft mij veranderd van een actief persoon in een kluizenaar. Ik ben gevoelig voor depressie en door de MS en de daaruit voortvloeiende beschadigingen die overprikkeling tot gevolg heeft, is depressie inmiddels verworden tot een constant gegeven. Deelnemen aan elke vorm van verkeer – zowel sociaal als letterlijk op de weg – is te moeilijk geworden. Verjaardagen, feestjes, ‘even bellen’, niets is meer vanzelfsprekend. Niet meer zelf autorijden. Als bijrijder gaat alles nog te snel en zit ik achterin een auto met mijn ogen dicht. Ik ben van een stabiel en actief persoon veranderd in een passief persoon met angsten. Angst voor geluid, voor hoogtes, voor alles vergeten, voor niet slapen met een vol hoofd, voor sociale contacten, voor afspraken, onbegrip en verwachtingen waar ik niet aan kan voldoen”.

Even geleden was er een dag van de suïcide preventie. Chronische depressie is inmiddels wel meer bespreekbaar geworden, maar nog steeds heel ingewikkeld. MS is best een gedoe met alles, maar een leeg hoofd en hart is waarschijnlijk de grootste motherfucker in alles wat ik wil maar niet kan. Ik stuitte op deze woorden van een jonge vrouw op Twitter die dag. Woorden die ik zelf nooit kan vinden, kwam enorm binnen….

“Dag van de suïcide preventie. Ik wou dat ik daar een succesverhaal over had. Hoe ik mijn broer redde van de dood. Dat verhaal heb ik niet.

Wat ik nog wel even kwijt wil: mijn broer maakte mij niet depressief, ik slikte al antidepressiva toen hij nog leefde.

Wat ik wél heb zijn tips hoe om te gaan met een depressief iemand. Er is geen gouden regel. Maar belangrijk: bagatelliseer niet, verwijt niet.

Zegt ze voor de 10x af, zeg dat het oké is. Laat weten dat ze waardevol is. Benoem het. Laat weten dat het géén persoonlijk falen is.

Benoem het positieve: voor het eerst in 2 weken gedoucht? Zeg dat het goed is, en niet dat ze eerder had moeten douchen.

Vraag wat ze wil. Zwijgend naast elkaar op de bank zitten? Prima. Help met dingen die moeilijk zijn. Opruimen, koken.

Vriendschap met een depressief iemand kan eenrichtingsverkeer zijn. Soms is reageren te moeilijk. Weet dat de berichten gewaardeerd worden

Ik was/ben de slechtste vriendin ever, maar weten dat er aan je gedacht wordt maakt het minder eenzaam.

Een depressief iemand doet dat niet om gemeen te zijn, maar de ruis in je hoofd is te groot voor ruis van buitenaf.

Weet dat het niet aan jou ligt als je depressieve vriend, kortaf doet, boos word om niks, ineens gaat huilen, of zich afsluit van je.

Er is niks redelijks aan een depressie. Ik durfde het huis niet uit. Kroop achter de bank bij elke witte bus die voorbij reed.

Kom naar de depressieve toe. naast elkaar op de bank zitten is al intensief genoeg. Zonder jezelf te fatsoeneren en de deur uit te gaan.

Zie je dat ze nu wel bij vriendin X is, maar vorige week jou afzegde, neem het niet persoonlijk op. De ene dag is de andere niet.

Laat de goedbedoelde adviezen over aan professionals. Bij iemand met kanker geef je ook geen behandeltips die zeker weten werken

Een depressie is niet 24/7 ongelukkig zijn. Er zit angst, wanhoop, frustratie, leegte, verdriet en nog veel meer in.

Één zwaluw maakt nog geen zomer, een aantal goede dagen maakt niet dat je beter bent.

Samengevat: don’t be judgy, niemand kiest voor een depressie, laat weten dat je er bent. Verwacht niet te veel, voel je niet afgewezen”

Het begon eigenlijk met deze foto die ze deelde en het ontroerde mij zeer. Als je die mensen om je heen hebt, dan bof je.

In al je gedoe zoveel moois vinden. Zolang er nog steeds dit soort mensen bestaan – ook in mijn bestaan – blijf ik vertrouwen houden. In alles.
Morgen ga ik naar de zee en daar verheug ik mij erg op. Overmorgen mijn eerste afspraak in het VU MS centrum Amsterdam. Benieuwd hoe dat zal gaan.

Zo. Dat was het.

Hopelijk alles goed in jullie wereld lieve lezers.
Liefs x

8 gedachten over “Asociaal”

  1. Kus en een knuffel waar het niet zeer doet.
    Het mag zo zijn. Het is goed, je doet t goed, zorg voor jezelf. Je bent zo dapper.

    1. Wat een fijne reactie lieve Peet, dikke knuf trug. Hopelijk eindelijk een keer jou en A3 weer te zien en spreken, ik ga nu op mijn prio briefje schrijven dat ik jou ga daarover ga appen… X

  2. I am glad you are writing. “Google translate” isn’t real accurate with the Dutch language, but I’m getting the gist – the general idea – of what you are saying. Know that you are loved. I am so glad we got to meet in person in England. Those days of bowienet were when we formed a friendship and now blogs are much more honest than Facebook, don’t you agree? Facebook is like Public Relations for all of us. Putting our best face on. I hope you enjoyed your time “at the sea,” atthesea. hugs xo

  3. Totally agree Lin. I miss our Bowienet blog community often. It always felt like a comfy chair, Little ecpectations. Lots of open minded spirits. The mixture of different people from all over the world, how it worked so well together, Each one different than another. Always with respect and no judging, I never felt more comfortable in writing than writing in that space. Even WordPress feels less comfy. But hey, lucky us to have that space and had our moments many years before Facebook became a thingy. Do you remember that Youtube did not even exist back then? Wow, ch ch changes eh? Facebook. You say it well, ‘Putting our best face on”. I am so not good in that. A right face. Showing all the shiny things, but hardly the honest life. I also feel too overwhelmed by Facebook in general. Within 5 minutes I already feel tired and feel the desire to flee from it.

    I am so glad too to have meet you in person at Trev’s party in England too. And even when Google translate distorts words, to have people in your life who care and for so many years already,..lucky me. Hope you are well Lindsay, considering circumstances. Love & hugs x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s