As long as there’s sun. As long as there’s you.

Bijna had ik op dit moment in Londen gezeten. Bij een optreden die ik van alles het liefst had gezien dit jaar. Eigenlijk ga ik amper nog naar optredens. Laat staan als er een reisgedoe bij komt kijken. Dit optreden bijwonen heb ik serieus overwogen toen het nieuws bekend werd. Maar door twijfel en andere dingen die aandacht vroegen ook weer naar de achtergrond geraakt. En toen was het inmiddels ook uitverkocht.

Totdat me afgelopen week van verschillende kanten ‘spare tickets’ voor dit evenement werden aangeboden. Ik heb er een nacht slecht van geslapen door twijfel.

Misschien tóch maar doen? De vermoeidheid van het reizen voor lief nemen?

De afspraak in het ziekenhuis de volgende dag is niet per se dringend, kan ik wel verzetten.

De dag dáárna start Jongste op haar nieuwe school en is er de kennismaking, verzetten 100% geen optie. Dus maken ze kennis met een wrak als moeder. Maar dan ga ik gewoon de volgende week nog een keer voor een betere tweede eerste indruk. Moet kunnen.

Hoe ga ik dat doen eigenlijk met dat huidige hoofd, alleen reizen? Ik raak boodschappenkarretjes tegenwoordig al kwijt in een supermarkt. Trein, vliegen, trein, metro. Alles zelf uitzoeken. O ja, er moet ook nog een hotel geboekt.

Ik ga er spijt van krijgen hier niet bij te zijn.

*even naar beneden*

Pre-party vooraf. Uiteraard. Geen ontkomen aan. Bij zoiets zijn altijd voorafgaande parties. Zo zijn ze. Van alles een feestje maken. Party animals. Ooit behoorde ik ook tot dat soort. Ze komen vanuit alle windstreken zoals vanouds. Ik zou ze graag weer eens zien, die bekende crew.

Hoe mooi waren die momenten, wordt het niet eens tijd…? Met juist die mensen juist dit jaar keihard Ziggy Stardust zingen, net zoals toen in Amsterdam. Och, die serenade toen ik jarig was en in Londen. Ik in die stoel, hij met zijn gitaar tegenover me The Bewlay Brothers zingend. Kippenvel als ik er nu weer aan denk. En toen moest het feest nog beginnen. En wat een feest. Zal ik toch…? 

Maar dan moet ik praten, veel praten. En behoorlijk drinken. En mijn aandacht erbij houden, boven muziek uitschreeuwen. Sociaal doen. Help, hoe moet dat ook alweer? En de volgende dag dus weer met frisse energie ‘het’ optreden bijwonen. Ik ben nu al moe bij de gedachte. 

*even naar beneden*

Misschien wil de huisarts me voor deze ene keer wel xtc-pillen of zoiets voorschrijven. Of ik ga op zoek naar coke. Ja coke! Heb nog nooit in mijn leven één snuif coke gehad, maar misschien voor deze ene keer? Nee, toch maar niet. Daar ben ik te mateloos voor en vrees dat ik dat veel te lekker ga vinden. Hee, wat ken ik mijn slechte ik goed, toch een goede constatering vannacht. Heeft wakker liggen toch nog iets opgeleverd.

Lang leve Facebook voor small talk en afleiding. Shit. Hebben ze het op Facebook weer over die avond. Ik. Wil. Nu. Slapen.

Ingedommeld. Wakker. Douchen.

Godsamme wat ben ik moe. Eerst zitten. Ik moet een hotel regelen. En een vlucht. En van alles overleggen met mensen. Ik moet de afwasmachine uitpakken en wat eten we vanavond? Moet de deur uit voor boodschappen, balen. Shit, mascara dus. Wat een gedoe. Mag ik slapen? Nee. Straks pas. Och wat ben ik toch blij met mijn stoel. Laat mij hier voor altijd zitten. Handig ook dat ik door mijn rug ben gegaan bij de slager en nek heeft inmiddels het stenen tijdperk overtroffen. De hoeveelheid Diclofenac vraagt om maagzuurremmers en die zijn op. Ik sta met tegenzin op uit stoel om dat op het boodschappenbriefje te schrijven. Was het nou Omeprezol of Omeprazol?  Ik hoop dat er niemand op visite komt en dat ik dan ook nog moet praten. Straks regel ik die reisdingen allemaal wel. Later. Nu niet. Nu niks. Even zitten.

“Hoe denk je dat te gaan doen in je eentje? Ik gun het jou hoor, maar… ” Manlief is nooit vies van realiteit en eerlijkheid. Hij heeft gelijk.

Wat dacht ik eigenlijk ook? Ik doe het niet. Veel teveel gedoe.

Wederom daalt een rust op mij neer. Ik slaap die nacht weer eens goed. Hoera!

Toch is het een optreden waar ik graag bij had willen zijn. Een tribute to Bowie met al zijn oude bandleden. Degenen die ik zag en hoorde toen hij nog zong. De gitaar van Slicky and Spooky Ghost (Earl Slick en Gerry Leonard), de bas van Gail (Ann Dorsey), Sterling (Campbell) drummend, Cat (Catherine Russell) en Mike Garson op de piano. Ik zie vandaag van alles voorbijkomen.  Al het reizen van iedereen, de opwinding, de emotie. Van de pre-party. Ontmoetingen. Emoties. De foto’s van het soundchecken, de nervositeit van de bandleden. Hoe ze hem missen, het zo goed willen doen. Van iedereen die er bij is. Was.

Ik heb er vrede mee en achteraf was het reizen nog meer gedoe geweest door de sneeuwval. Ik heb in plaats daarvan de BBC docu The Last Five Years gekeken. Bij de eerste seconden schoot ik al vol. Prachtige documentaire met veel nieuwe beelden. Ook al ben je niet per se een fan, ik raad het je zeer aan te kijken. Het vertelt indirect veel over ‘het leven’, grenzen opzoeken en durven, terugtrekken, vooruit denken, creativiteit en stilstaan. En hoe normaal we allemaal zijn, zelfs David Bowie.

Ik heb er vrede mee, omdat ik heel veel jaren juist wél overal bij was. In de afgelopen tien jaar heb ik bepaalde jaren gekend waarin ik extreem veel bijwoonde. Heb tijden gekend waarbij ik avonden op Bowienet doorbracht. Vrienden voor het leven heb gemaakt, al die blogs, het delen van muziek. Met 2006 als hoogtepunt. Nog nooit zoveel muziek ontdekt, zoveel mooie mensen, zoveel buiten in bos en veld met Moby. Zoveel foto’s. Van zonsondergangen tot eerste blaadjes. Feestjes in Amsterdam en Londen. Buitensporig veel concerten bezocht. Ik had fysiek een goed jaar en daar profiteerde ik 200% van. Manlief liet me vooral, vond alles best. Ik vloog volop. Letterlijk en figuurlijk hier en daar en soms uit de bocht en dat nam ie ook voor lief. Later heeft ie wel eens gezegd: “Zag het wel, gewoon laten gaan en doen.”

En zo is het. Gisteravond gooide Manlief The Next Day in de CD-speler en tijdens Where Are We Now werd ik ineens zo gegrepen door het moment. Hoe het is.

Ik ben tien jaar verder. Ik kan niet eens de helft meer wat ik toen kon. De hond is al vier jaar dood. Ik verdraag geen drukte meer. Ik voel de behoefte tot delen niet meer. Ik ben ver verwijderd van goed zijn in sociale dingen. Ik rijd geen auto meer. Er is een best diep dal geweest die mij nu heel andere dingen laat voelen en denken. En hoe gek het ook klinkt, ik hoef het allemaal ook niet meer. Ik ben te vaak te blij iets niet meer te hoeven.

Ik luisterde naar Where Are We Now en keek naar de kast tegenover me. Met al die vuurtorens en persoonlijke dingen. Met alles wat al die dierbaren mij ooit stuurden. Wat mij raakte was dat er een gevoel was van tijdperken afsluiten. En dingen die ooit waren en die nooit meer terug komen. Die energie van toen, dat hoofdstuk is afgesloten. Met een hond struinen in de buitenwereld is afgesloten. Reizen en concerten, gedaan. Bowie? Dood. Door hem had ik mijn beste opleving ooit in 2003, vlak na een diagnose. Nooit zal ik spijt hebben van alles wat ik dankzij hem deed. Hij heeft het beste in mij naar boven gebracht. Me een schop onder de reet gegeven, ik ging er weer uit, al die mooie mensen ontdekken. Al die nieuwe muziek.

Where Are We Now. Dat je je ineens zo bewust bent van alles wat voorbij gaat. Het raakte me zeer. Maar ook nu zijn er weer andere dingen die ontroeren en raken, waar je je energie in steekt. Anders, maar waardevol. Het is prettig dat je in staat bent om steeds te zoeken naar alles wat absoluut de moeite waard is. En gelukkig heb ik dat nog steeds om me heen. Het waardevolle. Het neemt niet weg dat ik best even verdrietig was over alles wat voorbij gaat en niet meer terug komt. En hoe blij ik ben er van geprofiteerd te hebben toen het nog kon. Ik ben een kneus in heel veel, maar dank iets van een hemel dat ik nogal gedij op intuïtie.

Vandaag zou hij 70 zijn geworden. Vorig jaar tegen deze tijd was er geen grotere opleving mogelijk. Met de tentoonstelling in Groningen en zijn nieuwe album. Non stop naar Blackstar luisteren en twee dagen later was ie dood.

Ik mis gewoon even heel veel van alles.

2 gedachten over “As long as there’s sun. As long as there’s you.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s