Gezond verstand

In een wereld van roependen – en zeker niet altijd vanuit een woestijn – probeer ik mijn best te doen om me niet te veel te laten meevoeren in de sentimenten en meningen van anderen. Dat valt soms nog niet mee, met eigen sentiment. Of met de huidige media. Die kijkcijfers als leidraad hebben en het voeden van een groot publiek die zich wel graag laat meevoeren op sentimenten en oneliners.

Onbewust ligt een vorm van beïnvloeding altijd op de loer, omdat je nou eenmaal afhankelijk bent van die media om het nieuws tot je te nemen. Feitenkennis en nuances zijn essentieel, maar de mens heeft een luie kant. Velen laten zich bewust of onbewust toch leiden door de roependen voor hen in de kudde. Het is misschien niet eens onwil. Tijdgebrek, desinteresse of inderdaad, te lui om je in feiten te verdiepen. Ook ik klik in mijn ochtendroutine ’s morgens vaak als eerste Nu.nl aan. Even alles tegelijk in een overzichtelijk overzicht. Terwijl we allemaal wel weten dat Nu vooral niet van de nuances en factchecking is. Niets menselijks is ons schapen vreemd.

Buiten dat, ik geloof niet dat ik nog wat zinnigs toe heb te voegen over het feit dat Orange The New Black is geworden. Dat je dacht dat onverdraagzaamheid en superoriteit sinds WWII wel passé was en iedereen daarvan een les geleerd had.

In een vluchtige blik op Social Media zag ik vooral wanhoop en verdriet van mijn Amerikaanse vrienden. Sommigen verontschuldigden zich, schaamden zich voor hun land. Sommigen tot op het bot gekrenkt, vertelden dat ze steeds moesten huilen. Ik ken eigenlijk alleen maar Amerikanen die anti-Trump zijn. Ik ken in mijn beperkte cirkel ook niet één Wilders-fan. Maar misschien wordt dat niet uitgesproken, geen idee. En ik geef toe, dat is een beperkt beeld.

De Amerikanen die ik al meer dan een decennium ken hebben ervoor gezorgd dat mijn stereotiepe beeld over Amerika en Amerikanen genuanceerder werd. De een is boerin, de ander is zorgverlener, advocaat, artiest of heeft een kantoorbaan. Nederlandsachtig gewoon. Open, slim, genuanceerd en omarmend. Vrouwen, mannen, hetero’s, gays. Kleurrijk. Van Michigan tot Californië. Sommigen hebben ook heus wel dat typisch Amerikaanse over zich. Overdreven enthousiast, dat van de maakbare samenleving, hier en daar een tikkie arrogant. Maar ja, ook dat is net Nederland. In die tien jaar zijn er al een paar van de mensen die ik leerde kennen overleden. Allemaal te jong. Kanker, Aids. Juist die kleurrijke types die van de nuances waren.

Ik heb werkelijk geen idee wat te zeggen tegen mijn Amerikaanse vrienden. Ik geloof ook niet dat het zinvol is een mening te uiten vanuit hier, zolang ze Kopenhagen nog veelal verwarren met Amsterdam. En zolang hun ingewikkelde kiesstelsel vaak boven mijn eigen pet van begrijpen gaat. Ik kwam per ongeluk even terecht als een outsider – alleen loerend – in een discussie tussen die Amerikanen die ik ken. Die weten meer dan ik over Amerika, hun land. Over nuances gesproken. Dan weet je je plek. Niet mee bemoeien.

Diegenen zijn zelf slim genoeg om te ventileren wat ze nu voelen. Een kaaskop uit een heel klein landje die hen iets gaat vertellen over hoe nu verder? Misschien wel leuk om hen te vertellen dat velen hier alle mensen met een kleurtje of hoofddoek weg wensen, maar ene Piet die zwart is willen behouden. Dat snapt zelfs Trump niet.

Trump die POTUS wordt. Dat onbehagen, die intuïtie vooraf. Het is er wel, maar de menselijke natuur heeft daar trucjes voor, om dat te omzeilen en te negeren. Het voelt als Geert Bassie die campagne voert en dat we grinniken om die hele poppenkast en dat we er van uitgaan dat de meesten van ons hun gezonde verstand heus wel volgen. Omdat we weten wie Anne Frank is en hoe dat afliep. Hoe wij als Nederlanders vooral de gevolgen van rassendiscriminatie aan de lijve hebben ondervonden, geleerd hebben van het verleden en vertrouwen hebben gevonden in gezond verstand. Daar ga je toch van uit?

Opeens was daar die kou. Toen Bowie optrad bij Hurricane. Een warme, comfortabele sweater. Mooi vond ik dat, dat menselijke. En meer overtuiging dan ooit. Die blauwe lippen die avond? Ik zag het, een gevoel van onbehagen. En toch, het optreden was te overtuigend om me zorgen te maken. En het was koud, dus snap je zo’n trui.

Het was zijn laatste optreden van de tour, later op de avond lag ie in het ziekenhuis met hartfalen. Mijn intuïtie zei nee, mijn eigen gerief en geluk, dat ik daar was en hem zag en hoorde, won het van het onbehagen. Onze roze bril loodst ons vaak door onbehagen. Ik zet hem graag op, omdat de werkelijkheid soms net iets teveel schuurt.

Zijn laatste concert was ook mijn laatste concert. Inmiddels twaalf jaar geleden dit. Wel blij dat hij Trump niet hoeft mee te maken. Ik weet dit moment nog en hoe goed dat live klonk. Met een inzicht ver vooruit de werkelijkheid van nu. En ik? Ik stond te genieten en te springen met mijn roze bril. Mét buikgriep, dat wel. Roze bril, bruine broek.

“… Johnny wants a woman

Johnny wants to think of a joke

Johnny’s in America

 

Johnny combs his hair

And Johnny wants pussy in cars

Johnny’s in America

 

Yeah, I’m afraid of Americans

I’m afraid of the world

I’m afraid I can’t help it

I’m afraid I can’t

 

I’m afraid of Americans

I’m afraid of the words…”

4 gedachten over “Gezond verstand”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s