Begrip

14192566_1095989247144594_7191667197460347097_n

Mijn god, nee. Nee met een uitroepteken. Hoe waar de tekst ook is (op dat freaking out na, want dat heb ik niet), ik moet er niet aan denken. Aandacht voor MS, prima. Want dat levert hopelijk altijd iets op voor research. Maar zo’n t-shirt dragen? Allejezus nog aan toe. Wie bedenkt zoiets? Zou iemand hier echt in durven lopen?

Geloof me, ik ken de frustratie, het onbegrip. Er is veel onzichtbaar in de wereld van chronisch gedoe – niet alleen wat MS betreft – en de illusie dat anderen al die nuances maar moeten snappen, zo werkt het simpelweg niet. Dat gaat nooit gebeuren, je energie daarin steken gaat alleen maar ten koste van de weinige energie die je toch al hebt met MS.

Begrip is een zinloze energievreter. Je kunt je energie steken in verwachten dat iedereen om je heen je begrijpt, maar dat gaat niet gebeuren. Zelfs de meest dierbaren om je heen – diegenen die jou in jouw slechtste tijd ook kennen – hebben ook hun eigen begrip. En leven. En hun eigen sores. Sommigen doen hun best het steeds weer proberen te begrijpen en dat zijn echt de liefsten. Totdat heel soms het begrip niet matcht met de agenda en verwachtingen van anderen. En daar ga je weer. Met dat uitleggen.

De controle kunnen hebben over wanneer een slechte dag wel of niet goed uitkomt. Het zou alles een stuk eenvoudiger maken. Chronisch gedoe, daar vind je in de loop van tijd je eigen weg wel in. Chronisch gedoe hebben in een maatschappij, dat blijft energie kosten. Tenzij je gezegend bent met een persoonlijkheid die heel makkelijk overal schijt aan heeft. Ik heb helaas die persoonlijkheid niet, maar heb inmiddels al flinke stappen gemaakt.

Net zoals ieder ander kom ik ook vaak niet verder dan begrijpend onbegrip. Je probeert je te verplaatsen in iemand die lastige dingen meemaakt en je probeert een empathische reactie te geven, maar je weet en voelt nooit wat diegene tegenover je echt voelt en denkt. In hoeverre het zijn of haar leven beheerst, hoe groot zijn of haar draagkracht is. En dat iets ‘moeten dragen’ niet eens te maken heeft met woorden als stoer en wilskracht. Of nog erger, ‘vechten’. Soms getuigt het van veel wilskracht om het vechten los te laten. Ieder mens heeft zijn of haar eigen mentale en fysieke gestel en daar moet men het mee doen. Daar kun je wel een oordeel over vellen, hoe jij denkt dat iemand om moet gaan met ziekte en tegenslag, maar dan stap je dus over tientallen nuances heen.

Iets echt begrijpen werkt helaas alleen maar met soortgenoten die net toevallig hetzelfde gedoe hebben of kennen zoals jij. En dan nog, die hebben ook weer hun eigen persoonlijkheid en omstandigheden.

Als mensen zich prettig voelen in zo’n shirt moeten ze dat vooral doen. Ieder zijn of haar ding. Als aandacht genezend werkt voor sommigen, wie ben ik daarover te oordelen?

Persoonlijk loop ik liever in een shirt met de tekst: “Waarschuwing, ik lijd aan het langemiddelvinger-syndroom. Als jij mij niet begrijpt steek ik die in de lucht en daarna een kaarsje voor je aan”.

Het moet tenslotte wel gezellig blijven.

2 gedachten over “Begrip”

  1. Hahaha, ik begrijp er geen snars van, behalve dat van die lange middelvinger-syndroom en dat kaarsje. Dat dan weer wel😂💪😎

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s