Reuring

20160830_113112

Raar gedoe wat zonnebloemen betreft dit jaar. Heb op z’n minst veertig zaadjes geplant in het voorjaar en werkelijk niets leek op te komen. Behalve twee scheuten in die hele lange rij. De een ging na een maand dood, maar de ander bleef bloeien. En groeien. En groeien. Eentje van al die zaden. En hoe. Het is een uitzonderlijk rare grote geworden. Op zo’n foto zie je dat niet, maar de heg ernaast heeft al de grootte van een anderhalve professionele basketballer, dus. Alsof al die zaden naar dezelfde plek zijn gekropen. Ik mat op een gegeven moment twee meter vijfentachtig. Nu loopt ze tegen de drie meter. Beetje een enge mutant lijkt het. Door haar inmiddels veel te grote hoofd heeft ze een serieuze scoliose.

20160914_151322

Ik twijfel over euthanasie om haar uit haar lijden te verlossen, maar de vogels vinden haar zaadjes (is het toch dan toch een hem?) best lekker en ik grijp zelden in als het om natuur gaat. Het is net alsof Moeder Natuur dit jaar met alles een loopje neemt; een bang makende monsterbloem en een tropische herfst. De schapen hierachter hebben de wollige achterwerken al weer blauw door toedoen van meneer de Bok en gisteren was ik in het bos en heb kastanjes geraapt in korte broek en hemdje. Een primeur.

Zie dat het al even geleden is dat ik een getikt stukje heb gepubliceerd. Nou ja, bijna drie maanden geleden kun je ook als recent zien. Ben zoals vele anderen voor het algemene publiek redelijk misbaar en bovendien dwaal ik in de zomer al gauw af naar ongeschreven en ongedeeld zonnebloemgeneuzel in de marge. Schrijven omdat het simpelweg soms fijn is te schrijven. Iets opschrijven maakt het hoofd soms vrij. Het merendeel deel ik niet, maar met een paar getypte dingen val ik anderen soms lastig, zoals hier.

Deze nazomer is een kado, echt fijn. Ik ben vooral buiten, krijg beperkt mee van alles wat er leeft. Het is een simpel coconnetje en het bevalt mij prima. Alles buiten die cocon maakt mij vaak onrustig en meer vermoeid. Je wordt er niet socialer van, wel tevredener. Mijn hoofd blieft geen reuring meer.

Beetje reuring, want Oudste die het huis verlaat. Ik ga haar missen in mijn dagelijkse cocon. Vorige week gaf ik haar nog borstvoeding, volgende maand wordt ze twintig. Gisteren reed ze met de auto naar de universiteit. Ze kan eind september haar kamer pas in en Utrecht ligt voor ons niet echt om de hoek, dus nog even met een been thuis. Meer reistijd dan colleges. Wekker die vaak om kwart over vijf gaat ’s morgens. Nog een weekje zeilen bijzetten en dan komt er meer rust. Wel heel fijn dat ze een kamer naar wens heeft gevonden. Dat is pas reuring, een kamer zoeken, pff. Wat hospiteren betreft, daar kun je trouwens ook boeken over vol schrijven, die stress, willekeur en vleeskeuring.

Manlief is momenteel Oudste’s allereerste grote bed aan het verven en dat vind ik zo’n mooi beeld. Het bed dat ze kreeg toen ze de ledikant ontgroeide. Een minimensje ineens in een heel groot bed. Ik vond dat nog schattiger dan het ledikant, want ze voelde zich toen zo groot. Een vers klein zusje nam plaats in het ledikantje, ineens was ze Grote Zus. Ik weet nog dat ze in de kraamweek de naam nooit noemde van haar babyzusje, niet eens bewust. Maar sprak in zinnen als: Misschien kan ik wel eens samen met het zusje in bad. Of: Ik denk dat het zusje het koud heeft. Ik vond dat zo grappig en aandoenlijk, omdat het zoveel zei over hoe groot ze zich voelde. Achteraf bezien nog aandoenlijker, gezien haar gevoel overal verantwoordelijk voor te zijn. Nuchterheid van emoties onderscheiden.

Kleine Zus wordt wel eens gek van het corrigeren van moedertje Grote Zus, maar klein zusje heeft ook altijd klakkeloos groot zusje gevolgd. Er zijn geen twee mensen te noemen die zich soms zo aan elkaar ergeren en tegelijkertijd zoveel van elkaar houden.

Oudste neemt eigen bed mee en moet hier ook nog steeds slapen. Bijna achttien jaar later weer terug naar dat bed waarnaast de verhaaltjes werden voorgelezen, de slaapliedjes werden gezongen en de zetpillen werden gegeven bij oorontstekingen en al die andere kinderziektes die welig tieren bij peuters. Toen slaap nog een vijand was en dat ik toen wel had willen weten dat ze achttien jaar later nog met geen tien kanonnen is wakker te krijgen en altijd en overal kan slapen. Toen ze nog bouters zei, en ik met alle plezier haar nog een keer in slaap zong met het kabouterbosliedje.

Ik smeer dus momenteel nog steeds elke avond de boterhammetjes. Want Oudste is nog steeds ‘thuis’. Zolang het gebroed zich met hun broodtrommels onder dit dak begeeft blijf ik boterhammen smeren. Ik vind dat fijn, laat mij maar smeren. Oudste regelt inmiddels alles zelf, van bankzaken tot eh…vrijwel alles. Als ik iets vraag, omdat ik vaak niet alles snap, krijg ik vaak rollende ogen als antwoord. Zij leert mij inmiddels vaker een les dan andersom. Soms heeft ze wel zin in praten, soms niet. Ouders willen alles weten, maar kinderen willen niet alles delen. Zo lig je samen in een deuk en de andere keer ben je bejaard in je humor. Of te vragerig. Fulltime loskomen, wennen voor beide partijen. Het is een raar schemergebied, kinderen hebben die volwassen gaan worden of zelfs al zijn. Dat je ineens denkt: “Help ik ben een kleuter die een volwassene moet helpen opgroeien!”.

Changes. Turn and face the strange.

And these children that you spit on
As they try to change their worlds
Are immune to your consultations
They’re quite aware of what they’re goin’ through

4 gedachten over “Reuring”

  1. Tjonge jonge, (wilde eerst godsamme schrijven) zit ik weer te janken. Niet zo zeer om jouw reuring. Die is alleen maar weer prachtig beschreven. De humor in het zo herkenbare serieuze verhaal is zo knap gedaan. Ik hoor je stem, en je lach. Maar het is de tekst van Bowie eronder die mij doet huilen, nu weer. Het is een gevoel van missen. Veranderingen. Luf joe.

    1. Dat is het hè Tien? Veranderingen…missen. Letting go, going on. Best veel weer om los te laten dit jaar. Maar kan gelukkig ook genieten van kind die heel veel leuke nieuwe dingen meemaakt, zoals het hoort.
      Lieve reactie die raakt, dank je. Luf joe toe x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s