Kakverpak

Even snel een glaasje sap pakken. En net zoals er vaak alleen nog één velletje aan de toiletrol hangt, is het pak deze keer ook met nog maar één slok erin terug in de koelkast gezet. Sommige gezinsleden – ik noem geen namen – zijn daar heel handig in. Als het net niet op, leeg of vol is, ben jij niet degene die daar wat mee moet. Als je er wat van zegt komen er termen als vluchtelingen en wereldoorlogen voorbij en waarom ik me druk maak om zoiets onbenulligs. Doorschuifterreur, een kansloze strijd.

Nieuw pak pakken dus. Zucht. Gelukkig draai je de dop er moeiteloos af. Maar dan verschijnt altijd dat moment die je wist die zou komen. Je vergeet het steeds weer, maar demonisch lacht ie je toe. De ‘hallo daar ben ik weer-eikel’. Het plastic ringetje.

20160429_223332

De verpakkingsindustrie. Dat is een hele industrie en die maken tezamen heel veel verpakkingen. Zij hebben dagelijks te maken met het zich houden aan wetten, regels, houdbaarheid en menselijk gedrag. Jonge kinderen, aanrechtkastjes, leveranciers en kostenbesparingen. Moeilijk, want dat alles met een enorm gebrek aan goede ingenieurs binnen de bedrijfstak. Dat laatste moet wel het geval zijn, want het is droevig gesteld met alles wat er maar te openen valt in de wereld van verpakkingen.

Neem die verjaardagsvisite. Toen iemand naast me graag melk in haar koffie wilde, dat er kleine melkcups voorhanden waren en dat die onmogelijk te openen bleken te zijn voor iemand met reumavingers. Dat is niet de schuld van de gastvrouw- of heer. Iets met zo’n miniscuul lipje, dat is een vreselijk ontworpen ding. Zelfs koffiemelk in kartonnen formaat is een ramp. Alles met een dun aluminium lipje wat je moet verwijderen is sowieso een ramp. Vaak ook voor mensen met gezonde vingers.

Motorisch beperkt of niet, ik denk dat iedereen zal beamen dat blisterverpakkingen het ergst zijn. Dat harde plastic zonder enig benul waar te beginnen met openen. Alsof het product schreeuwt: “Haal me hier niet uit!” Eigenlijk vind ik dat minder lastig, want ik begin dan sowieso al heel agressief met een schaar te knippen. Nadeel is dat je je negen van de tien keer verwondt aan dat opengeknipte scherpe plastic als je dat miniding wat er in zit probeert te bemachtigen.

img_04401

Schoonmaakmiddelen zijn tegenwoordig zo safe, dat het nogal wat vergt om zo’n dop in eenzelfde beweging tegelijkertijd te duwen, draaien en drukken. Zelfs in mijn niets-aan-de-hand-tijd qua kracht en voelen al een crime. Wilde laatst verfhanden schoon krijgen, maar kreeg simpelweg de terpentine niet open. Het begon eerst al met dat verfblik open krijgen trouwens.

Gelukkig is er een andere industrie die wel goede ingenieurs in dienst heeft: de hulpmiddelenindustrie. Die hebben hele handige draai- en drukdingetjes ontworpen waarvan ik er wat heb. Een soort schaar die moeilijke flessen met moeilijke doppen moeiteloos opent en een klik-klakding voor onmogelijke deksels op potten. En pleisters. Allemaal over nagedacht. Idioot genoeg, want als dat eerste voor elkaar was, hadden die tweedelijns ingenieurs geen werk. Je zou bijna aan een complot gaan denken. Maar zo gaat dat, de één is niet capabel en het voorziet anderen van werk. Incapabele ouders, hersens, politici, ingewanden, doorschuifterroristen, immuunsystemen, premiers, tandartsen, huwelijken, aannemers, voedselvoorzieningen en ingewikkelde verpakkingen.

Zonder sores geen economie.

Eén gedachte over “Kakverpak”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s