Keuzes en Cannabis

In een ver verleden bevond ik mij op een bepaald moment in mijn leven tussen mensen die mij geregeld wiet, een waterpijp of iets dergelijks in die trant aanboden. Ergens in de jaren tachtig, in een periode waarin ik op zoek was naar van alles. Met mensen om mij heen die ik nu allang niet meer spreek of zie. Als ik ergens in mijn leven wel het meest kwetsbaar was voor verleidingen, was het toen. Bovendien woonde ik ook nog eens in een stadje met een toen nogal hoog en ongebruikelijk gebruik van hard drugs. Meer dan een waterpijp. Een paar van hen zijn er niet meer. Zo simpel is het, met hard drugs.

Op mijn vijftiende bevond ik mij soms in situaties waarvan ik achteraf denk: Lichtzijdank dat mijn eigen dochters zich ver van dat soort circuits begeven. Ik klom uit ramen middernacht en ‘stiekem’ was mijn middle name. Een klasgenoot met zware stem als back up, die mij en vriendin altijd – als zijnde vader – probleemloos ziek meldde wanneer we weer eens spijbelden. Dan gingen we winkelen in de grote stad verderop. Vaak liftend. Het ergste was dat we dan soms bij dat lieve oude vrouwtje aanbelden en vroegen of we onze schooltas even daar mochten laten “omdat we een project voor school deden” en de tas even kwijt moesten. In werkelijkheid hadden we geen zin om te winkelen met die zware tas. En ook niet in het natuurkundeproefwerk. Of het wiskundeproefwerk.

Gelukkig was Zware Stem ook redelijk goed in exacte vakken, waardoor ik soms met spiekhulp van hem toch een vijf haalde in plaats van een twee. Hij was ook redelijk goed in jatten trouwens, complete radio’s wist ie uit een V&D te krijgen. Dat durfde ik dan zelf weer niet. Bij vreemde kerels in de auto stappen op je vijftiende, oké. Maar iets stelen?

Gek hè? Dat je dan van vwo sowieso naar havo gaat en dat er geen enkele kans is dat je ooit over zult gaan in havo 3. Het werd dus mavo.

Ik ben er niet trots op, die periode, maar het was zoals het was. Maar drugs, zelfs soft, dat durfde ik simpelweg niet. Shagjes draaien en Martini’s drinken (how is het mogelijk dat ik dat ooit lustte, Martini), dat was geen probleem. Maar wiet…ik heb ooit eens een trekje genomen, stoer genoeg om er niets van te vinden. Ik kan David Bowie voor heel veel danken, maar als dertienjarige de film Christane F. kijken, dat kan ik iedereen aanraden. Banger voor drugs kun je niet worden daarna. Het had een heel andere kant op kunnen gaan. De combinatie van het aanbod en de omstandigheden destijds, aan de potentie lag het niet.

Van die momenten in je leven waarbij angst toch nog ergens functioneel is geweest.

Uiteindelijk is het allemaal best goed gekomen. Het Havo diploma kwam er. Ik neigde na slagen voor de Mavo nog even naar een onbeduidende MBO-opleiding. “Alles beter dan de middelbare, ik wil hier weg!”. Maar daar stak mijn moeder een stokje voor. Bovendien kreeg ik een vriendje. Een serieuze dit keer. De storm ging liggen. Op het juiste moment. Nu weet ik dat dat allesbepalend is geweest voor heel veel op mijn pad daarna. Om die leuke baan te hebben gehad en uiteindelijk dit huis te kunnen kopen. En dat ik twee prachtige meiden heb die het vooral veel beter aanpakken op hun leeftijd dan ik destijds. Dat vriendje van toen is Manlief.

Ik heb geluk en een keuze gehad. Het had anders kunnen gaan, sommigen hebben dan net niet die mensen om zich heen. Of de juiste omstandigheden. Het verschil tussen links- of rechtsaf gaan is soms angstaanjagend klein. En de gevolgen. In al die jaren in mijn werkende jaren als hulpverlener heb ik het vaak gezien en meegemaakt. Dat omstandigheden en keuzes vaak zo triest uitpakken. Vooral voor de kinderen van hen met die omstandigheden, waar ik het meest mee te maken had. “Geluk is een keuze”. Tuurlijk. Dat zei ik ook altijd tegen die vijfjarigen.

En wat ik zelf nogal grappig vind, ik ben recentelijk aan de Cannabis gegaan. Met Manlief als verantwoordelijke. Die kocht en gaf het mij gewoon. Pijn en krampen zijn voor de persoon in kwestie al een gedoe, maar je zou er maar naast liggen ’s nachts, met dat getrap en die onrust. Dat ik dan geen oog dichtdoe is niet zo’n ding, ik kan mij de volgende dag aanpassen. Maar als je moet werken is een goede nachtrust best fijn.

Wat ik helemaal grappig vind is dat op dezelfde dag dat ik met dat goedje begon er een hennepkwekerij is ontmanteld in het plaatsje verderop. “Och, had ik ook net een dealer. Jammer dan.”

Sinds die Cannabis slaap ik eigenlijk nog onrustiger. Het is trouwens gewoon olie. Ben er nu weer mee gestopt. Had afgelopen week een consult bij de neuroloog en we hadden het erover. Ze kan me dat zo voorschrijven, zei ze nog. Als het zou helpen zou dat inderdaad fijn zijn, 26 euro voor een heel klein kutflesje, Panama ging al even door mijn hoofd. Nu even een pauze en ga het straks weer proberen en kijken of het helpt of juist niet.

Maar vooralsnog is neuro meer benieuwd naar een nieuwe MRI, omdat de Schubs nog af en toe steeds aanwezig zijn, ondanks nieuwe medicatie. Medicatie die bekend staat om heel erg remmend blijkbaar. Eens per jaar een serieuze aanval vind ik zelf niet echt gek, zij vindt het blijkbaar vreemder. Soms snap ik zelf ook niks van dat gedoe. Hoe dan ook, ze wil toch die rare hersens van mij weer eens zien.

Dus ga ik wederom in de mij bekende tube die mij altijd laat schrikken met dat plotselinge gebonk en dat dan iemand roept dat je stil moet liggen. Misschien moet ik me deze keer iets beter voorbereiden. Niks geen Cannabis in olievorm, gewoon drie joints roken van tevoren, straight away. Dat je dan heel relaxt ben. Zouden mijn hersentjes daarvan gaan dansen? Wat zou de radioloog dan zien?

Hoe geinig ook, uiteraard gaat dat niet gebeuren. Omdat ik drugs nog steeds niet durf.

En hoe ik gefascineerd raakte door David Bowie als dertienjarige, door dit. Hem ook lang kwijt was, maar gelukkig weer gevonden. En hoe eng heroïne was. Christiane was precies even oud als ik. Zelfs toen had ik nog niet één slok Martini gehad.

“Such is the stuff from where dreams are woven”

 

5 gedachten over “Keuzes en Cannabis”

  1. De keuzes die ik heb gemaakt hebben soms goed soms verkeerd uitgewerkt.
    Accepteren van de gevolgen is een must.

    Ik wens jou sterkte met je hulpmiddelen.
    Die manier waarop iets gebruikt wordt blijft belangrijk.

    Vriendelijke groet,

    1. En cliché maar waar, je leert het meest van je verkeerde keuzes 🙂

      Dank je wel Rob, ik doe mijn best. Ik durfde heel lang zelfs medicinale wiet niet, omdat ik weet van mezelf dat ik nogal mateloos ben in dingen. Weer een verslaving erbij 😉
      Alles of niets, of ik ooit die middenweg ga vinden….

    1. Hee lieve Rob, goed je te zien. Thanks

      Doordat de nieuwe meds vooral hebben gezorgd dat ik verlost ben geraakt van neerslachtigheid (wat die oude meds vooral veroorzaakten), is het leven sowieso al stukken leuker dan de afgelopen drie jaar. Ik moet even weer een duidelijk beeld krijgen wanneer in te grijpen cq me zorgen moet maken om lichamelijk gedoe. Pijn en uitval zijn nou eenmaal beter te hanteren als het mentaal wel ok zit.

      Ga deze keer in de buis mijn eigen muziek meenemen, vergeet ik steeds weer. Drie maal raden wie mij door dat gebonk heen gaat helpen 😉

      Dikke kus trug x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s