Lachen

Iemand nat spuiten is niet grappig, Dat is alleen maar grappig voor degene die spuit. Maar dat is persoonlijk. Er zijn mensen die dat wel grappig vinden. De spuiters.

Sommige mensen moeten lachen om clowns. Zelfs als kind heb ik niet één keer moeten lachen om een clown. Heb een circus nooit leuk gevonden, want zielige dieren en altijd weer die vreselijke clowns met die schoenen en die emmer water. Ugh.

Ik vind clowns niet eng, zoals sommigen dat ervaren, maar vind ze niet grappig. Ik snap kinderen nog wel, die clowns grappig vinden, maar volwassenen? Het is een aanname, maar ik vermoed dat toch zo’n 80% van de clowns meer gebaat zouden zijn bij antidepressiva dan die rode neus en belachelijke schoenen. Misschien zijn de mensen die clowns eng vinden extreem empathisch en kijken ze meteen door die letterlijke façade heen.

Een van de eerste bekende clowns kwam uit Engeland: Joseph Grimaldi (1778-1837) Een mooie anekdote uit die tijd gaat over een man die een arts bezoekt om van zijn depressie af te komen. De dokter geeft hem vervolgens het advies om naar een optreden van Joseph Grimaldi te gaan waarop de man huilend roept: Maar ik bén Joseph Grimaldi!

Het is een interessant fenomeen. Mensen die te maken hebben met een duisterheid die krachtiger is dan de wil en het vermogen en als compensatie vaak obsessief op zoek zijn naar het licht. Of het vastklampen aan de lach. Dat vergt juist veel wilskracht. En hoe ironisch ook, dat diegenen vaak de beste humor blijken te hebben (clowns daargelaten). Sarcasme, maar dan anders. Meer op een opgetild niveau. Zeker geen cynisme.

Misschien is Robin Williams wel het ultieme voorbeeld. Vanbinnen zo ploeteren en zo verscheurd en naar buiten steeds maar weer die lach. En hoe.

Ik las dit mooie artikel erover toen. “Compulsieve gangmakerij”. In al zijn triestheid een prachtige uitdrukking.

http://www.volkskrant.nl/archief/compulsieve-gangmaker~a3717812/

“Het leek tegenstrijdig dat een man die zowel op het filmdoek als daarbuiten zo’n charmante, geestige indruk maakte, worstelde met depressie en verslaving. In interviews voerde hij altijd een show op, vaak op het geforceerde af – alsof hij de grappen, minstens drie per zin, niet kon onderdrukken. Maar achter die compulsieve gangmakerij was hij soms ook zichtbaar somber. Misschien was dat wel de reden dat zijn serieuze rollen zo veel indruk maakten. Wanneer Williams zijn clowngedrag uitschakelde, zijn gezicht verstrakte en zijn stem monotoon werd, kon het goed eng worden.”

Clowns zijn niet eng, mensen die hun ware donkere gezicht tonen, daar hebben we liever niet mee te maken. Het verpest ons licht. Het vergt enorm veel uithoudingsvermogen om depressie als een naaste te hebben, maar het vergt ook enorm veel uithoudingsvermogen om een naaste met depressie te hebben. En dat weten slimme types als Williams maar al te goed. Dat je het gevoel hebt dat je een belasting bent voor een ander als je je ware gevoel toont, maar ook dat niemand zit te wachten op een clown. Die discrepantie, het sloopt. Dat je uiteindelijk gewoon te uitgeput bent geraakt door je duistere compagnon, maar ook van jezelf als pleaser, als clown, in al je goede bedoelingen en wilskracht.

CQQpWz1WgAA5wMx

En ik ga het gewoon over de lach hebben de komende tijd. Omdat humor toch ook vooral een van de belangrijkste ingrediënten is die mensen verbindt. Het wringt toch als dat niet een beetje matcht met elkaar in relationele sferen (partner, vriend). Als ik een grappig bedoelde opmerking of reactie kets naar iemand en diegene heeft geen idee wat je bedoelt (of andersom) en in het ergste geval ook nog denken dat je serieus bent, dan weet je, dit is geen match, jij en ik.

Eigenlijk niet te doen, momenten delen die mij de lach bezorgden, of nog mooier, de slappe lach. Het zijn er zoveel. Ik zeg niet ‘teveel’, want het is nooit te als het om lachen gaat. En dat is een mooi besef om mee af te sluiten voor nu, dat ik niet eens kan kiezen uit al die mooie lachmomenten in mijn leven. Wat een armoe, spuit mij maar nat.

4 gedachten over “Lachen”

  1. I was never afraid of clowns either but they do seem to have some sadness. Did you watch Carnivale? It showed a strange lifestyle of people who tried to entertain others (well, that was just a sub-theme). Robin Williams was one of my favorites and I was just talking a few days ago about how terrible it was to loose him. I thought he was brilliant and yes, he had underlying sadness in his mania, but he also was a wonderful actor. Do you know Charlie Chaplin’s song “Smile?” Judy Garland sang a wonderful version of it. Take and and hugs to you! xo Lindsay

    1. Thank you Lindsay! Yes, Robin Williams was a fantastic actor, so sad indeed. You know exactly what I meant with this blog, Judy Garland is a beautiful add to it 🙂

      I don’t know Carnivale, but I’ll check it out, thanks for the tip (I am horrible concerning cinematic knowledge, sorry!)

      Thanks for the smile dear, hugs back xx

    1. Jammer dat je zo’n tijd gekend hebt Rob. Ik begrijp dat dat nu meer achter je ligt, omdat je de verleden tijd gebruikt.

      Ik weet niet of ik bewust zou kunnen proberen meer te lachen. Het gebeurt gewoon, Of niet. Ik denk er simpelweg niet over na. Zelfs in mijn meest nare periodes qua uitval, moest ik soms lachen om een incident of opmerking hier in huis en heb wel eens met mijn vingers mijn mondhoeken naar boven moeten duwen om dat kenbaar te maken. Als die mond technisch weer even uitviel. Om het beeld en gevoel van binnenin mijn hoofd te laten kloppen met de buitenwereld.

      In tijden van depressie lach ik alleen maar nep. Dat wel. Dan ‘probeer’ ik het. Maar dan voel ik mij zo’n clown. Dat voelt nooit echt bien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s