Over smaak valt niet te twisten

Ik had een schoonvader die Schlagermuziek mooi vond. En Sjeems Last (zoals hij hem noemde) en Engelbert Humperdinck (Bertus Humpelman, zoals wij hem noemen). Hij hield ook van Roger Whittaker en Demis Roussos. Hij en mijn schoonmoeder hielden van muziek en als je er kwam schalden de WDR-klanken vaak door het huis. Ze konden heel goed ballroom dansen samen, een gave wat mij ontbreekt.

Mijn moeder draait zolang ik me kan herinneren vaak plaatjes en heeft in de keuken altijd de radio aan. Price & Fame’s ‘Rosetta’ (1971) is het liedje waarbij ik volgens mijn moeder als peuter steeds in mijn handjes klapte en nogal enthousiast “Well, well, well” meezong. Niet dat ik dat zo bewust nog weet, maar ergens is het opgeslagen, want ik word er nog altijd blij van als ik het hoor. Mam luistert boven tijdens het strijken plaatjes op de pick up. Neil Diamond vooral, net als vroeger. Tijdje even wat meer toen ze hem vorig jaar live heeft gezien. Zij houdt ook van Demis Roussos, The Carpenters en veel meer. Zij en ik hebben ooit al eens in een pub in Londen op een podium samen ‘Tulpen uit Amsterdam’ gezongen. Dat initiatief kwam niet van mij trouwens. Ik hoop dat het voor het publiek niet al te traumatisch was.

En dan heb ik een vader die fluit. Niet soms, altijd is overdreven, maar laten we het houden op de hele dag door. Je weet in ieder geval altijd waar hij zich bevindt. Soms komt het gefluit uit de garage, soms van boven, soms uit de tuin. Nog voor de achterdeur opengaat weet ik al wie er binnenkomt, want ik hoorde het fluitje al. Het repertoire en tempo van de fluitconcerten is, net zoals hij, nogal stabiel, standvastig en langzaam. Hoe langzaam? Tijdens het zingen van sinterklaasliedjes is hij degene die nog in de tweede versregel hangt over hoe recht we allemaal zitten en hebben wij allang gezongen dat er geen stoute kinderen bij zijn en het eerste cadeautje al uitgepakt.

Ik ken dagen dat ik als kind soms tureluurs werd van het vijfhonderdste, steeds repeterende trage fluitmelodietje van ‘De klok van Arnemuiden’ op een en dezelfde dag. Dat vindt ie mooi ja. Net als BZN en Boney M. Over smaak valt niet te twisten en dat is maar goed ook. Iemand die altijd muziek en klanken in zijn hoofd heeft, daar kun je niet zoveel tegen hebben. Op de klok van Arnemuiden na dan.

Gelukkig is er een ongelooflijk breed scala aan muziek die een ongelooflijke hoeveelheid mensen met verschillende smaken bedient. Ik heb er niet altijd zin in, maar als ik dat heb sta ik altijd open voor nieuwe muziek, iets wat ik nog niet ken en wat iemand mij laat horen. Soms is dat heel mooi, andere keren doet het mij niet veel. Andersom is dat hetzelfde. En zo hoort dat. Wat heb ik veel moois ontdekt via mijn (muziek)vrienden. Die mij een beetje kennen en vermoeden wat ik wellicht fijn vind om te horen en vaak gelijk hebben.

En dan hebben we de Guilty Pleasures. Raar begrip. Je schuldig moeten voelen over muziek die je simpelweg prettig vindt, maar volgens de muzieknazi niet door de beugel kan. Nog erger, dat het tegenwoordig ineens stoer is om voor je kiltie plesjurs uit te komen. Die geveinsde non-arrogantie van bepaalde muzieksnobs. Doe maar niet. Als Guilty Pleasures hip gaan worden, dan wordt het pas serieus guilty. Muziek kent geen verantwoording. Hoezo schuldig? Ik kan met gemak een Top 100 van Schuldige Pleziertjes vullen.

Ook sneu zijn volwassen (uitroepteken) mensen die het nodig vinden een grappige mening te hebben over of zich af te zetten tegen een Mainstreet of One Direction. Wat kan het je schelen? Je komt niet eens in de buurt van de doelgroep, ouwe zeur. Wat wil je bewijzen dan? Leave them kids alone. Ga gauw eens kantklossen, hup hup.

Ik sprak eens iemand die zei: “Ik heb helemaal niets met muziek”. Dat vond ik pas zielig. Dat je dat gevoel niet kent. Nooit blij bent geworden van muziek, geen associaties en herinneringen of gehuild door een bepaald liedje. Als peuter in je handjes heb geklapt. Al die uren als bakvis met je pickupje op je slaapkamer als beste vriend. Optredens die je nooit meer vergeet. Maar misschien denken mensen met passies op een ander vlak hetzelfde over mij. Perceptie.

Zag tijdje terug ook weer zo’n Phill Collins bash voorbij komen. Heb Gabriel ook het liefst, maar Collins heeft naast het drakerige heus ook mooie dingen gemaakt. Ik snap die focus niet, van dat afkraken. De tijd die die mensen hebben besteed aan het maken van zo’n bericht of het delen ervan, hadden ze ook kunnen gebruiken om naar drie mooie liedjes van eigen smaak te luisteren. Maar ja, in de tijd dat ik daar nu iets over zeg en dit stuk zit te typen had ik zelf naar twintig mooie liedjes kunnen luisteren. Hand, boezem. Perceptie.

Oprechte verdraagzaamheid, het daadwerkelijk kunnen verdragen dat een ander niet is en denkt zoals jij, een andere smaak heeft over veel. Andere mogelijkheden en beperkingen. Het is lastiger dan we denken te kunnen, in het hoofd en hart van een ander kruipen. We zijn massaal sociaal over maatschappelijke gebeurtenissen die ons zeer raken de laatste tijd. En terecht. Maar wat dat van dichtbij? Als smaken verschillen.

We weten allemaal heus wel dat een rood-wit-blauw gekleurde profielfoto op Facebook geen oplossing is voor wereldvrede, maar omarm op z’n minst de empathie. Dat heel veel mensen snakken naar vrede, maar niet weten hoe. Waaronder ik. Al die kritiek en die columns van mensen die daar ook weer honend iets over zeggen. Ik had niet eens zo’n rood-wit-blauwe profielfoto, maar die zeikerds brachten mij bijna in verleiding. Het is dat ik daar niet altijd de puf voor heb. Blijven zij vanuit hun veilige huiskamer ikweethetbeter-stukjes schrijven en verwachten ze dat de rest van de bevolking in de Syrische frontlinie gaat liggen om IS te bestrijden?

Ik verlies nuance hier, weet ik ook wel, maar hoe goed moeten we het doen en op welk niveau om iets te laten deugen? Soms word ik zo moe – moedeloos ook van die oceaan van meningen. Stekker eruit, social media op nul, vogeltjes kijken en schuldige liedjes luisteren.

Genieten en smaak heeft geen mening. Je blij kunnen voelen voor en door iemands blijheid en passie. Zonder mening, dezelfde smaak of afgunst. Geen competitie, maar compassie. “Dit deugt niet, linkse en rechtse zakkenvullers, gelukszoekers, allemaal verkrachters, mooie praatjes, eigen volk eerst, dit kan zo niet langer, het moet anders!” Maar als het dan anders dreigt te worden, dan volgt er paniek en een overmatig gebruik van woorden als traditie, cultuur en ‘eigen’ mensen. Met goedbedoelde berichten, maar altijd weer die sprekende onderbuik.

Waarom hebben zoveel mensen moeite met andere denkbeelden, andermans smaak en veranderingen? Ik mag toch hopen dat niemand zijn leven leidt op basis van tradities, dat getuigt toch enigszins van een bekrompen en zielig vizier. Ik denk dat een Steve Jobs het hier met mij eens zou zijn. “Ja maar, als er een paar huizen verderop een AZC zou zijn, dan praat je wel anders”. Eh, niet echt. Tenzij mijn plaatsgenoten met vuurwerk gaan smijten naar dat centrum. Dat zou wel gehorig zijn inderdaad, als ik net wil slapen.

Zijn veel mensen echt zo bang voor ‘anders’? Is angst dan echt dat irreële cliché waar men steeds weer aan toegeeft? Mijn eigen angsten betreffen toch een heel ander gebied. Persoonlijk, vooral. Ik mis vooralsnog gelukkig de angst dat ik niet met mijn drie zeezieke gezinsleden op een bootje op zee hoef te zitten.

Ik vind dit treffend. Twee letters, een wereld van verschil.

Who wants to change_[1]

Het behoeft vaak maar een beetje empathie om tot elkaar te komen. Het is niet zo moeilijk om niet moeilijk doen. Ook al is het niet jouw smaak. Gewoon logisch nadenken met hersens en hart en een klein beetje verdieping in de feiten.

De buik laten spreken mag, als het over smaak gaat. In dat kader, pluk de spinazie! Eeh, de dag. Verdelen tussen wat verse lasagnebladeren, beetje kaas en knoflook erdoor en erover en even in de oven. Topsmaak. Als er dan ook nog hele fijne en schuldige discodeuntjes door het huis schallen tijdens het koken gaat het helemaal lekker smaken allemaal. Blame it on the boogie.

Over smaak valt niet te twisten. Over verdragen, feitenkennis en perceptie wel.

Well, well, well.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s