Zool

20141017_120034

In al die jaren nog nooit een blog in herhaling gegooid, maar doe het deze keer, omdat ik anders opnieuw hetzelfde zou schrijven. Dit schreef ik iets meer dan twee jaar geleden. Op 15 oktober 2013.

————————————————————————————————

Feestje

Naast het mij ontvallen grijze geluk op vier poten ooit al eens een andere therapeut getroffen waarmee ik een goede klik heb ervaren. Zo kansloos is het dus allemaal niet. Beiden wisten en weten dat niet hoor, van dat therapeut zijn. Ik eerst ook niet, maar nu wel. Dat geen idee hebben, dat zijn de besten. De eerste ontmoeting met Mevrouw Grijs was acht jaar geleden. Toch mooi zeven jaar de beste therapeut ooit over de vloer gehad. Over exclusiviteit gesproken. Dat kunnen er niet veel zeggen. Nou ja, Michael Jackson dan, maar dat liep uiteindelijk niet zo geweldig af voor de cliënt in kwestie. Ik tel mijn zegeningen.

Die andere ontmoette ik op 15 oktober 2003, exact tien jaar geleden. Ik zag en hoorde hem wel eerder, maar nooit zoals ik hem toen hoorde, zag en beleefde. Die avond, tien jaar geleden. Niet eens zelf de kaartjes geregeld, manlief nam het initiatief onder het mom van: “Al die jaren dat gezeur over Bowie, het moet er maar eens van komen”. Ik zat buiten met mijn moeder koffie te drinken toen manlief riep: “Nou, het is gelukt met Bowie”.

Eigenlijk had ik zoiets nooit eerder beleefd bij andere, soortgelijke vakgenoten en hun muzikale seminars. Misschien komen één van die U2 emomomentjes van bijna dertig jaar geleden in de buurt. Maar toen was ik zestien, zeventien. Een leeftijd waarop ik sowieso al heel erg emotioneel incontinent was met een grote piek in de liefde en muziek.

Vandaag, tien jaar geleden, was ik 34 jaar. Een jaar waarin ik een beetje dreigde vast te lopen. Twee jaar een diagnose een beetje wegschurken gaat blijkbaar toch tegen je werken. Zelf houd ik wel van struisvogelpolitiek, maar lijf en leden wat minder, bleek. Waar het vandaan kwam weet ik tot op de dag van vandaag niet, maar die avond heeft iemand die emotionele incontinentie van toen weer tevoorschijn weten te halen en kreeg voor elkaar dat die struisvogelkop omhoog ging kijken, in plaats van constant pieren in de grond te bestuderen. En alles daarna. Soms denk ik wel eens: “Wat als ik die avond naar een concert van Barbra Streisand was geweest?” Nee. Het was die man en dat concert en hoe ik op dat moment was. Zo’n combinatie moet kloppen. Daar geloof ik wel in.

Vandaag vier ik een persoonlijk feestje. Om te vieren dat er zoveel te vieren valt, van alles wat ik niet altijd wist, maar nu wel. Ik hef mijn glas op alle mooie dingen die op mijn pad zijn gekomen. Dat ik inmiddels oud en drammerig ben, maar wel weet wat ik moet doen en laten om te genieten. En dat is voor iedereen anders. Ik zou een ieder wel zo’n moment gunnen – iets wat zo binnenkomt. Het geeft niet wat het is, wat het voor jou is, maar dat van alles tezamen op het juiste moment. Ja, dat gun ik echt iedereen, zo’n moment.

Ik brak als een dijk, heb de terugweg van Rotterdam naar huis als een hoopje positieve emotionele miezerigheid op de achterbank gelegen. Twee weken een soortement van quarantaine en van het padje. Twee weken non stop alleen maar Bowie gedraaid en alles willen weten. Het kan verkeren. Om vervolgens heel erg de lurven en de kladden te ontdekken. En meer muziek. En fijne mensen.

Dit concert. Precies tien jaar geleden. Maar vooral, dit moment. Pas toen dit nummer voorbij was merkte ik hoe gezwollen mijn ogen en nat mijn wangen waren. In zes minuten een hoeveelheid van twee jaar tranen ineens laten gaan. Daar is geen Kleenex of Zeeuwse dijk tegen op gewassen.  Life changing, dat wel.

“We could feel safer, just for one day”

—————————————————————————————-

En nu, twee jaar later, zijn ze allebei dood. Mijn beste therapeuten. Daar kun je oneindig in blijven hangen wat verdriet betreft, maar beiden hebben mij teveel geleerd over nu en het vergankelijke. En mij geleerd echt te kijken in plaats van zien. En dat de beste versie van jezelf je eigen ik is. “Doe mij of anderen niet na, wees jezelf” (Bowie). “Ik heb je lief, jou vooral” (Moby). Zij waren het die mij maar al te goed deden beseffen dat alles ineens zomaar voorbij kan zijn. Velen zeggen het, sommigen geloof je echt. Allebei kwamen ze in mijn leven, toen ik ze het hardst nodig had. Beiden verlieten het leven, op momenten dat ik zelf dringend nieuwe stappen moest – en nu nog steeds – moet maken.

Velen zullen denken dat het overdreven is om zoveel verdriet te hebben over een hond of een artiest. Natuurlijk kan ik relativeren. Mijn ‘verdriet’ staat in geen verhouding tot het verlies van een naaste, laat staan als dat een kind is. Daardoor kan ik ook door, de draad weer oppakken. Want Bowie mag dan voor mij persoonlijk veel betekend hebben, mijn schamele verdriet is absoluut niet te vergelijken met het verdriet wat zijn naasten nu ervaren.

Om de positieve nieuwe weg die je zelf nog niet ontdekt had. De muziek. Zoolmeets. De verbintenis. Dat je ineens weer in bomen gaat klimmen. En opeens altijd klavertjes vier vind. Dat het zien in plaats van kijken ineens zo vanzelfsprekend leek en hoe je dan zoveel meer echt ziet. Juist de kleine dingen. Verrijking. Je kunt ze op één hand tellen, de mensen (en dieren) die jou het meest gelukkig hebben gemaakt. Zij deden het. Ze waren even zo enorm belangrijk in je leven. Als zij sterven, dan sterft er een klein stukje van jezelf.

Misschien ben ik inmiddels te bekend geraakt met het thema ‘verlies’. Ben er nog niet uit of dat een voordeel of nadeel is. In de laatste drie jaren heb ik zoveel afscheid moeten nemen van alleen al fysieke functies die niet meer terugkomen. Ik ben eigenlijk wel klaar met dat dat hele verlies-gefuck. Maar ook, hoe meer je bekend bent met verlies, hoe meer je weet van vasthouden. En doorgaan. En met wie.

Leve het leven, life goes on.

2 gedachten over “Zool”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s