Klimvissen

fish tree

En daar was ie dan toch uiteindelijk, de kust. Altijd fijn haar weer weten te bereiken na een periode van metaforisch watergetrappel in golvende getijden. Luctor et Emergo. Niet mijn bedoeling om interessant met Latijnse woorden te smijten (het is nog een wonder dat ik HAVO gehaald heb, laat staan Gymnasium), maar vind juist deze leuk, omdat het de spreuk onder het wapen van Zeeland is. Naast mijn eigen plekje zijn de Wadden en Zeeland mijn favoriete Nederlandse gebieden. En we weten allemaal dat vooral de Zeeuwen kunnen meepraten over worstelen en boven komen. Eigenlijk bekt Vene Vidi Vici lekkerder, maar daar kleeft dan weer zo’n competiedingetje aan dat mij minder aanspreekt.

Het best kan ik mij trouwens vinden in hoe Luctor et Emergo hier in ons deel van Nederland vertaald wordt: “Dat hew ehad, noe weer vedan”

Prednison heeft uiteindelijk toch de nare scherpe kanten weg weten te nemen. Dat van je weer mens en een deelnemer voelen. Klein beetje uitkijken om je niet teveel te laten meeslepen door de tijdelijke chemische euforie en denken dat je de hele wereld ineens aankunt. Ik heb het deze keer keurig met beleid gedaan en nog. Niet alles kan en niet alles hoeft. Ervaringsdeskundige, dubieus en lichtelijk pedante term. Maar ervaring heeft ervoor gezorgd dat ik mijn dagelijkse leven probeer in te richten op een manier waarop ik het beste gedij. Old and wise. Het eerste is een feit, wijsheid vooral een subjectief begrip.

Wat is wijsheid? Dat wat je steeds erbij leert en ter harte neemt, er zelfs naar leeft, maar nooit een einde heeft? Dat je daar dus waarschijnlijk nooit achter komt, tot je dood niet. Leren blijft actief en oneindig. Lullig eigenlijk, want ik heb eigenlijk helemaal geen zin meer om zoveel te leren. Liever heb ik het allemaal op een presenteerblaadje, dat het allemaal vanzelf gaat gewoon, zonder gedoe. Mijn ambities en verwachtingen – voor zover ik die al heb – lopen inmiddels ook al lang uit de pas met die van vroeger. Dat is prima hoor, het geeft enorm veel rust dat ik niet zoveel hoef van mezelf.

Ik hoor het de decaan op de Middelbare nog zeggen: “Best grappig, jij scoort op de profieltest uitzonderlijk laag op de items carrière, status en ambitie. Twee procent. Niemand van de leerlingen heeft zo’n lage score daarop”. Dat dreunt dan na hè? Dat van de laagste score en niemand. Dat van iedereen doet het beter en dat gegniffel interpreteren als Dat wordt nooit wat met jou. Daarom herinner ik mij dit waarschijnlijk nog zo goed. Ik was toen zeventien.

Nou, meneer de decaan, ik heb wel heel leuk werk gehad, ha. Met je grappig. Bovendien had ik op mijn zeventiende enorm veel ambitie, wat uitgaan en de liefde betreft. Waarom is er nooit een optie voor de score ‘leuk’ in dat soort testen? Want ik vind dat het altijd wel leuk moet blijven allemaal. Ik durf te beweren dat ik daar heel hoog op zou hebben gescoord. Het mag mij dan ontbreken aan ambitie en statusgevoeligheid, maar mijn intuïtie is nooit getest. Raar eigenlijk.

Heb zeker kansen laten liggen en letterlijk ‘hogerop’ verzoeken afgewezen. Simpelweg omdat ik daar geen zin in had. Te saai, veel te veel vergaderingen en gedoe. Daar zijn heel veel andere mensen veel beter in.
Heb wel cursussen gedaan die ik interessant en leuk vond en die weer nieuwe leuke dimensies aan mijn werk gaven. Leuk. Infantieler kun je het niet bedenken, maar dat is hoe ik zwem. Daar komt geen Latijn aan te pas.

Excuses voor het kwootcliché, maar ik gooi er even een begeleidend en welbekend Einsteintje in: Everybody is a genius. But if you judge a fish by its ability to climb a tree, it will live its whole life believing that it is stupid. Ja toch? Ik zie hierbij wel de hele tijd vissen in bomen klimmen, dat dan weer wel. Met daarbij even verderop een aap die gekke kunstjes doet in het water en met duim en gestrekte wijsvinger op de neus naar de falende klimvis roept: “Kijk, ik kan óók zwemmen, loser!”

Ik heb geen Bucket List, nooit gehad en die gaat er ook nooit komen. Ik kan rustig sterven zonder China of heel veel andere delen van de wereld te hebben gezien en ik wil helemaal nooit in mijn leven bungeejumpen of uit een vliegtuig springen, waar ter wereld dan ook. Dat ik niet hoef te bungeejumpen of naar Siberië moet, wat een heerlijke luxe die ik mij zomaar permitteer. Ik zag en hoorde Claudia de Breij recentelijk spreken over een Fuckit List. Dat van alles wat je niet meer hoeft van jezelf. Mooi gevonden woord. Ik realiseerde me daarna dat ik dat principe al best lang hanteer. Heb er zelf nooit een naam aan gegeven, nooit over nagedacht eigenlijk. Dat maakt die mensen cabaretier en schrijver en mij degene van de luwte. Wat ik trouwens erg prettig vind. Maar nooit een klimvis.

Maar wat weet ik er allemaal van? Van het leven en keuzes. Ik doe ook maar wat mij het leukste lijkt. Daar win je geen oorlogen mee natuurlijk. Het enige waar ik uit ervaring nog iets zinnigs over zou kunnen zeggen is dat ik kan constateren dat ik weinig keuzes heb gemaakt in mijn leven waar ik achteraf spijt van heb. Ook toen ze nog vrijwillig waren. De keuzes daarna waren ook vrijwillig, doch een beetje gedwongen door omstandigheden. En ook al heb ik soms de pest in het steeds weer moeten ‘leren’ (vooral die fouten weer maken), het is wel een fijne constatering dat er altijd een keuze is om het enigszins leuk te houden voor jezelf. Zolang er nog een vrijwillige keuze is uiteraard.

Er zijn van die dagen waarop ik denk: niet leuk. Weer een verloren dag, maar morgen… En als er dan van die dagen tussen zitten van heel veel van alles leuk, dan wil ik de tijd wel stilzetten. “Zoals dit graag en dan voor altijd”. Van die dagen waarop je bosjes bloemen krijgt, je goed voelt, fijne muziek van muziekmaatjes, het allemaal licht voelt, het licht is, een roodborstje bijna op je voet zit, de wc die in een keer goed doortrekt, een borrel met dierbare vrienden, een nieuwe kruidenla, de kerstboom eruit en tulpen erin, hilarische presentjes van mensen verder weg maar zeer dichtbij en kaartjes, zomaar. Lachen met Kerst of op doordeweekse dagen met lieve familie. Dat het is gelukt om naar de Bowie-tentoonstelling in Groningen te gaan, ook al was het nog op tandvlees. En de nieuwe CD in huis sinds gisteren. Schoonheid!

Er is zoveel leuks. Dankzij dat en die mensen is er altijd een glimlach op verloren dagen en dat maakt die dagen zo minder verloren, ook al ben ik zelf vaak zo afwezig. Blije getijden. En dat is leuk.

20151222_154410

2 gedachten over “Klimvissen”

  1. Een helder blog.
    Een eend kan niet zo goed lopen, zwemmen of vliegen. Maar doet het wel alle drie.
    Op school moet ik een vis leren klimmen, terwijl juist het zwemmen van een vis de kracht is.

    Het stoort mij ouder wordend als docent. Zeker omdat er ook meer en meer gesproken wordt over ambities stimuleren.

    Jouw blog beschrijft dat direct.

    Vriendelijke groet,

    1. Dank je Rob. Kan me voorstellen dat het voor jou als docent soms lastig is om talent en prestatie te combineren. Er wordt veel verwacht van leerlingen tegenwoordig, zelfs als ze nog zo jong zijn. De druk die bij scholen ligt om te ‘presteren’ als school….dat gaat niet altijd samen met het beste uit de leerling halen. Ik weet dat veel docenten het ambivalente hiervan als frustrerend ervaren. Maar het is fijn dat er docenten zoals jij zijn die in ieder geval de talenten opmerkt 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s