Boerenmannetjes

950476838

Het begrip boer wordt, naast het aanduiden van het beroep, vaak gebruikt zoals we ook het begrip mannetje gebruiken. We hebben overal mannetjes voor, maar we hebben ook overal boeren voor. Naast bijvoorbeeld de groente- en visboer, zijn er talloze gevallen te noemen waarbij het begrip boer eigenlijk niks te maken heeft met iets agrarisch. Als een boer dus een mannetje is geworden. Ik weet niet hoe frequent het begrip door de rest van Nederland wordt gebruikt, maar hier in onze agrarische omgeving is het in ieder geval gebruikelijk om ergens een boer(tje) voor te hebben. Zo kennen we hier onder andere de computerboer, de patatboer (nooit frites, da’s kak) en de loempiaboer.

Nog vaker hebben we hier als mannetje of boer een kerel. Spreek uit: kearl. De autokearl, de fietskearl, de belastingkearl of de ooldiezerkearl (oudijzerboer). Of de wienkearl: het wijnmannetje, de druivenboer, sommelier. Heel overzichtelijk allemaal.

Het leuke is dat we toevallig een echte computerboer hebben. Met een bedrijfje gehuisvest ergens achteraf op het platteland, daadwerkelijk op een boerderij. Met allemaal hele slimme nerdboeren tezamen. Kom er al jaren. Vaak de boer in de branding, de redder in nood.

Altijd als ik daar aan kom rijden met een kapotte laptop of een gecrashte computer en de parkeerplaats oprijd, kijk ik eerst altijd in de ogen van een rij koeien in de stal. De harde schijt van het bedrijf. Met hun lieve hoofden uit het stalraam gebogen, over de voorkanten van de geparkeerde auto’s

20151113_140018

“Huh, alweer een virus? Ga weg!”

Na binnenkomst loop je eerst door een paar ruimtes (pas op, opstapjes!) waarbij het mij altijd onduidelijk is welke ruimte nou waarvoor is. Want ze verkopen ook wasmachines en televisies. En beveiligingssystemen. En föhns. En gamedingen. Eigenlijk zo’n beetje alles wat de Mediamarkt ook heeft, maar dan met de geur van mest. Geen airco en geen verwarming. Ik ken momenten van het afgeven van op hol geslagen top de laps met een zwetende bilspleet, maar ook al wolkjes blazend van de vrieskou vertellen dat de kkkeke…kkkomm…ppppjoeter het niet meer doet.

Tussen het navigeren van de ruimtes door zie je hier en daar computerboeren zitten die digitale apparaten aan het redden zijn. Maar die zitten ook in andere kleine ruimtes, daar waar je trapjes voor op moet, in de krochten van het gebouw. Ik mocht een keer mee naar ‘daar waar het gebeurt’ namelijk. Kamertjes zo groot als een ruime badkamer, waarin dan vijf mensen aan nogal wat computers werken. Met kasten voor kasten, lege doosjes, volle doosjes en volle dozen voor volle kasten. Veel voller dan dit vol zie je niet zo vaak. Vol als in: maar goed dat Wilders hier geen weet van heeft.

Op de werktafels tussen de computers en op de vloer zag ik een mooie mix van Snickerwikkels, lege bamibakjes, eierdozen met batterijen, lege frisdrankblikjes, een half opgegeten patatje mayo, een Hello Kitty-sok (poetslapje?) en heel veel snoertjes. Echt. Heel. Veel. Snoertjes. Koffiebekers, halfvol en halfleeg (realisten), een schoen zonder veters gevuld met snoertjes, een raam waardoor je niet meer naar buiten kunt kijken en vooral heel veel stof.

“Je moet wat vaker even het achterkantje van de pc halen en het stof weghalen, daar kan zo’n ventilator niet tegen hoor”, aldus de aardige redboer die mij meenam naar die kamer, omdat daar ergens in een kast nieuwe ventilatoren zouden liggen. Ik bereidde me voor op een uur zoektijd, maar er werden in een mum drie grote dozen voor een van de kasten weggeschoven en toen de kast open kon – er vielen een paar doosjes op de grond – schoof de boer een paar doosjes opzij en greep uit die hele abracadabra van doosjes precies de juiste. Ouwe ventilator eruit en nieuwe erin. Binnen vijf minuten.

“Doe maar een tientje”. Ik had niet alleen weer een werkende computer, maar heb voor dat tientje ook veel lol gehad en weer wat geleerd. Chaos hoeft dus geen probleem te zijn. Voor mensen die precies weten wat ze doen of waar ze iets moeten zoeken. Georganiseerde chaos, wat een vreugd. Hoop ooit dat niveau te bereiken, dan ben ik af.

De ruimte met het leukste uitzicht.

IMG_2304

Als ik de geur van een kapotte computer zou moeten beschrijven zeg ik: koemest. En dat je dan weet dat het met jouw eigen schijterige harde schijf weer goed gaat komen. Dankzij de rotsboer. Nu ik dit schrijf realiseer ik me dat het achterkantje nodig weer een beurt behoeft en moet worden doorgeblazen met een stofzuiger. Al veel te lang geleden.

Het boert dus nogal hier en dat vind ik leuk. Zo hadden we enkele jaren ook een pizzaboer in het dorp. Die van de zachte, doch knapperige schijven. Daar heb ik een totaal andere ervaring mee. Je hebt namelijk rotsboeren en rotboeren.

De pizzaboer. Daarover later meer.

Eén gedachte over “Boerenmannetjes”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s