Woorden

IMG_1371

“Kon ik de stilte maar wat harder zetten”

Weet niet meer waar, maar ik zag deze titel laatst een keer voorbij komen en vond hem mooi. Vernam dat het de titel van een boek van Leo Fijen is. Die naam was mij onbekend. Journalist, schrijver en presentator uit de katholieke tv-hoek (RKK). Niet vreemd dus dat ik hem niet ken. Ik kijk al niet zoveel tv, laat staan iets van de religieuze zenders.

Je zou vanuit principiële overwegingen dan ineens zo’n titel minder leuk kunnen gaan vinden, maar dat zou hypocriet zijn. Ik vond het zonder voorkennis mooi en vind dat nog steeds. En al vind ik het katholieke geloof een van de meest hypocriete religies, die mooie titel wordt er niet minder mooi van.

Knap als iemand in één zin zo treffend iets kan verwoorden. Ik heb zelf soms veel woorden nodig of ik ben volledig stil. Die middenweg vind ik lastig. En als ik tegenwoordig al woorden heb, dan raak ik nog wel eens verstrikt in mijn eigen gedachten zonder einde en het gebrek aan filtering, zodat ik mij al gauw verlies in zijwegen waar niemand op zit te wachten. Vooral ikzelf niet. De stilte harder zetten is de figuurlijke volumeknop waar ik vaak op druk.

Treffende woorden, ongeacht of ze je verwonderen, verwarren of raken zijn uiteraard altijd subjectief. Woorden raken sowieso meer als je er enige vorm van herkenning in vindt. Er zijn genoeg mooie woorden. In boeken, in songteksten, in poëzie. Van kinderen, vaak. In persoonlijke gesprekken en berichten. Op social media. Er wordt genoeg gedeeld en geretweet.

Helaas ontsnap je vooral op social media niet altijd aan de grote brij van loze woorden. Hoewel, inmiddels zijn die massaal gedeelde pathetische huilberichten stiekem ook een beetje een guilty pleasure geworden. Altijd met taalvouten, nee echt, áltijd. Onderbuikspelling, heerlijk. Zoals die van een gefrustreerde moeder over Zwarte Piet: “Ik voel me belazert en ben heel verdrietig, echt heel (wait for it…) heel erg verdrietig dat die traditie word afgenomen van me kind”. Ach gut, wat een verdriet. Die gun je toch een negerzoen? In ieder geval iets chemisch.

Ook een shitload aan woorden over keuzes en uit je comfort zone stappen. Schei toch uit. Ik ben al blij dat ik na meer dan veertig jaar eindelijk in de buurt kom van iets dat op een comfort zone lijkt. Eindelijk. Mijn comfort zone is mijn meest geliefde plek. Vrijwillige en onvrijwillige omstandigheden hebben mij juist, met nogal wat omwegen, daar gebracht. Waarom zou ik daar in vredesnaam moeten uitstappen? Met je keuzes. Housop.

Je eindbestemming is Marseille en op de weg er naar toe bevind je je door de TomTom ineens door onverklaarbare redenen in het centrum van Lyon. In de file. Veel te veel uren later is alleen al het zien van het plaatsnaambord Marseille reden tot het ontkurken van de champagne. “Pff, we zijn er, hell yeah”. Maar nogmaals, treffende woorden zijn subjectief en ook woorden zoals keuze (woordkeuzes), zullen ongetwijfeld diegenen raken die wel op zoek zijn naar nieuwe keuzes en andere comfort zones. Niet iedereen gaat naar Marseille.

Praten en woorden zijn altijd zo vanzelfsprekend geweest, nu niet meer. Visites, feestjes en verjaardagen. Iets met mensen en veel praten. Niet vanzelfsprekend. Wat social media betreft, ik ben te saai en niet ad rem genoeg voor Twitter en verzuip op Facebook al gauw in zo heel veel van alles. Dan ben ik binnen vijf minuten al doodmoe voordat ik überhaupt de vindikleuk-knop heb gevonden. En daar waar ik me nog altijd enigszins op mijn gemak voelde – hier in mijn eigen blogruimte – dreigt inmiddels het gevaar weer dat ik me onzeker ga voelen over te persoonlijk, te lange berichten, te weinig berichten, gebrek aan schrijftalent, gebrek aan energie, te saaie berichten en te weinig interactie met andere bloggers. Er is overal een protocol voor. Ik ben gewoonweg niet zo goed meer in regels en protocollen. In praten, schrijven en interactie. Het is allemaal iets te vaak ‘te’ in mijn hoofd.

Ik schrijf liever dan ik praat. En ik baal dat ook schrijven niet meer vanzelfsprekend is. Dat impulsieve en binnen een uurtje een blog wegtikken, dat gaat niet meer. Als je drie of meer weken over een blogbericht moet doen raak je de cadans en impulsiviteit volledig kwijt.

Woorden. “Im a thinker, not a talker” , aldus Bowie in Conversation Piece. ‘Til we’re out on the silent boulevard. With our way lit only by stars”, aldus Tom Mcrea in Silent Boulevard. “I knew all the rules, but the rules did not know me”, aldus Eddie Vedder in Guaranteed.  “And the vision that was planted in my brain, still remains. Within the sound of silence”, aldus Simon & Garfunkel. “Listen when I’m silent, there’s a sound that only you can hear”, aldus K’s Choice.

Het uit je comfort zone stappen is een werkwoord geworden dat per dag verschilt en nogal schizofreen is. Daar uitstappen is altijd onvrijwillig. Daar instappen juist niet. De vrijwillige zone die vaak verre van interactief is, maar voor mij wenselijk en noodzakelijk. Voor een ooit sociaal wezen, niet vies van een feestje, is dat verschil in zones nogal veranderd.

Mijn eigen keuzes zijn trouwens nooit moeilijk. Eerlijk gezegd denk ik eigenlijk nooit in ‘keuzes’. Ik voeg mij naar de situatie en voel me prettig als dat kan in mijn eigen comfort zone die bij dat moment past. Zonder uitleg, zonder woorden. Maar ik houd nog steeds en zal altijd van mooie woorden blijven houden.

Ik wil alleen vaak de stilte nogal hard zetten.

5 gedachten over “Woorden”

  1. Gelukkig is lezen en schrijven ook stilte, al kan dat ook een stroom zijn die je moet leren bevaren..
    En voor wat t waard is, ik lees je stukjes met plezier. En vooral deze begrijp ik op mijn manier heel goed.
    Ik hou ook van stilte. De mooiste stilte is die met een geliefde, want niet elke stilte is hetzelfde. Maar ik bedoel die stilte die je verbindt met de ander. De tevredenheid die er in zit, de rust. Dat de stilte je beiden omarmt en verwarmt. Ik kan er ook wel een blog over volschrijven. 😉

    1. Mooi verwoord, dank je lieve P. Het venijn zit hem bij mij in de prikkels, soms is een kleine prikkel al genoeg reden voor mijn rare brein om die op hol te krijgen. Lezen is vaak fijn idd, maar geen stilte, want prikkels.
      Ik heb mij de omvang en gevolgen van hersenletsel nooit zo gerealiseerd. Ben rustiger als ooit tevoren, maar met een ADHD brein.

      Mooi van die geliefde en stilte die omarmt en verwarmt 🙂
      Schrijf dat blog! Ik ben je grootste fan, dat weet je x

  2. Words are important. I think sometimes we quote other writers (and singers) because somehow they are saying what we feel but what we are unable to say. I’m glad that you have a blog. I like to hear what you are thinking. I think a blog is better than Facebook, where we carefully present ourselves (well, at least I do) — or Twitter – where we can only use a few words. I miss bowienet. There was an honesty there. Thank you for writing.

    1. Exactly Lindsay, I love people who wirite, sing, create or say the things I feel and for which I don’t have words for myself. I always have felt most comfortable in a ‘blog scene’, even on Bowienet. I found most honesty there. Facebook often gets me nervous and insecure, I never know exactly what to say. Our Bnet conversations and blogs felt so honest and safe, sort of Facebook avant la lettre, but with way more intimacy and realness. I miss that too. I never have been the one for chats and witty, quick replies, like how one is supposed to be on Twitter.

      Silence is more than often my dearest friend. A lot has changed Lin, I would have not been the same on Bnet now as the one years ago. Brain damage changes you into another person, slowly. My filter in stinges has damaged, It became a daily noisy rollercoaster of sounds, images and distractions. I need silence and solitude for not getting too manic or mad. A lot of ‘social” things are not so obvious anymore. Even more since literally speaking is not so obvious anymore. 30 mins of conversation with someone and I am already deadly tired. Since those tongue and cheek muscles/nerves fell out it’s hard work to continue a conversation and then I start to talk like a drunken sailor :-p

      Thank you for your words, and writing, and reading. You are very dear to me, my lovely Lin.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s