Parnassia

Dat een naam in jouw beleving alleen maar te maken heeft met iets positiefs. Zoals Parnassia bij Bloemendaal. De naam staat voor mij voor het strand waar we heel wat fijne uren doorgebracht hebben de afgelopen, pak ‘m beet, tien jaar. Van winter tot zomer. Meestal buiten zomertijd, als de drang naar de zee weer toe ging nemen. Vanuit onze ver-van-het-strand-plek is het geografisch gezien het dichtstbijzijnde strand. En dat ging of gaat altijd vergezeld met een bezoekje aan de strandtent.

Parnassia heeft voor sommigen ook de associatie met ‘mentaal ongemak’, vanwege de alom bekende psychiatrische kliniek.

Even geleden is desbetreffende strandtent nogal negatief in het nieuws geweest. De eigenaar schijnt niet erg tactisch om te zijn gegaan met een klant op het terras (Pieter Steinz) die daar zat, zonder bestelling, terwijl zijn vrouw even ging zwemmen. Verbaal iets bestellen was geen optie, Steinz kan namelijk niet praten vanwege ALS. Niet leuk, niet handig van de eigenaar. Vervolgens krijg je zo’n explosie van verontwaardiging op Twitter (goedbedoeld, dat geloof ik zeker), maar ook een platform waar men naming & shaming vooral niet schuwt en waar men zich een dag later al weer druk maakt om totaal iets anders. Op Facebook werd een protestpagina in het leven geroepen met een oproep tot een massale sit-in, zonder iets te bestellen op desbetreffend terras. De eigenaar en zijn gezin mochten tevens ook genieten van wat doodsbedreigingen hier en daar.

Opvallend dat juist de meest rake en minst beschuldigende reacties kwamen van mensen die net als Steinz ook dagelijks te maken hebben met chronische ‘lastige feiten’ waarvan ze zouden wensen dat het een tweedaagse hype was. Zoals bijvoorbeeld Marc de Hond. Zijn kijk op het Parnassia-incident verwoordde hij mooi in deze reactie. Daarbij ook een treffende uitleg over acceptatie en hoe dat nooit een afgesloten hoofdstuk is. Maar deze tekst die hij kort daarna schreef trof mij nog meer.

En wat vond Pieter Steinz eigenlijk zelf van al die ophef? De terrasklant in kwestie. Journalist, columnist en tot dit jaar directeur van het Nederlands Letterenfonds.

CMEPNXiUkAAocPG

En in dit bericht de reactie van zijn vrouw (Haarlems Dagblad, 09-08-2015).

De eigenaar heeft dus uiteindelijk publiekelijk zijn excuses aangeboden en een zondagse dagomzet geschonken aan de ALS-stichting (€16666,49). Dan denk je, lessons learned, zand erover en door. Maar nee, dan komt er weer een explosie van reacties als ‘te laat, wat een lul, schandalig’, enzovoort.

Ja, dat was al duidelijk. Ook zonder dertigduizend herhalingen en reacties.

Heel gek, binnen drie dagen was het ineens raar stil betreffende de kwestie. Hoe was dat terrasprotest van al die mensen met hun hyperitis nou verlopen? Ik was daar wel benieuwd naar. Op Twitter niks meer. Ik moest ervoor googlen en las dat er van de tigduizend hyperitici uiteindelijk zeven mensen zijn komen opdraven. Zeven. Waaronder drie journalisten. Dat moet file zijn geweest voor de parkeerplaats. Het is ook zo’n gedoe hè? Daadwerkelijk op de fiets of in de auto stappen. Net nu je oma jarig is. Gelukkig weet Pieter Steinz ook alles van gedoe. Dat scheelt weer een slok op een (niet bestelde) borrel vanaf een toetsenbord.

Ophef op zich is niet zo’n punt, integendeel zelfs. Maar uit loos geblaat zonder kennis van zaken, een gebrek aan nuance en hype-acties komt maar zelden iets constructiefs voort.

En je snakt tegenwoordig wel eens naar iets van liefdevol.

En wat vind ik er van? Onder andere dat ik me van al die strandtentbezoekjes geen een slechte ervaring kan herinneren wat de bediening betreft. Ik heb er eerlijk gezegd niet bewust op gelet en het zal dus wel gewoon oké zijn geweest. Met die warme choco of iets koels. Al naar gelang het seizoen.

Misschien hadden we toevallig wel elke keer dat lieve meisje als serveerster. De serveerster die het als eerste prima vond dat Pieter Steinz daar zonder bestelling op het terras zat en zijn vrouw nog veel plezier wenste voordat ze ging zwemmen. Zo’n meisje. Ik moest steeds aan haar denken tijdens die ophef. En hoe rot ze zich moet hebben gevoeld daarna. Ik mis overal en ook in Steinz’ verhaal ‘het meisje’. Hoe het positief begon en het negatief eindigde. Aan haar lag het niet.

Parnassia. Als ik die naam tevoorschijn tover openbaart zich vooral het blije ei in mij.

Dit is nog maar een fractie van alle foto’s die daar genomen zijn. Deze zijn al best even geleden. Met jong, blij grut en een lachende grijze. Jaren later, begin 2012, was het toevallig een keer extreem mistig. Overdreven types die symboliek en intuïtie serieuzer nemen dan wenselijk (wie, ik?) hebben dan ergens zo’n voorgevoel waarvan ze hopen dat het niet zal gaan matchen met het nog te komen achtergevoel. En Jongste, niet de minste in creativiteit en symboliek (je zou ze voor minder nog aanklagen voor een vermaledijd zesde zintuig), die dit heldere beeld maakte in mistige omstandigheden.

Digital StillCamera

Dit is uiteindelijk de allerlaatste foto die genomen is van de Moob. Op dat mistige Parnassiaanse strand dus. Aan Jongste de eer. Hoe Goofy wil je het hebben? Niet een blik waarvan je denkt: “Zo wil ik voor eeuwig herinnerd worden na mijn dood en by the way, over twee maanden ben ik dat dus, van dat dood”. Ik zou zelf niet zo vrolijk kijken met drie hernia’s. Dat had ze, maar dat wisten we toen nog niet. En ze dartelde nog best achter die bal aan in de mist. Het was een stoer meisje, qua pijn.

IMG_0432

En wat die blik betreft, zo had ik haar het liefst. Vergeet al die reclames met statige Weimies. In het echt zijn het grote ouwe wijven met totaal geen gevoel voor decorum, valt er nog wat te vreten, doe ik het goed, gaan we zo weer naar het bos, is er nog meer eten, mensen zijn lief, lekker in de poep rollen, vrouwtje pleasen en een tennisbalobsessie. Weinig ophef.

Vrolijke ophef vond plaats als ze met de kop uit het raam van de auto de zee rook en de hyperitis kreeg vlak voor Parnassia. Dat beeld met die lachende kop komt altijd als eerste bij mij op bij het horen van die naam. Waar ze altijd welkom was op het terras. Een Goofy, met een empathisch vermogen waar menig therapeut nog een puntje aan kan zuigen. Of een strandtenteigenaar. Compassie in het kwadraat. Ik zou alle mensen die navigeren op haat, onwetendheid, afgunst, angst voor anders, hypes en tunnelvisies zo’n hond wensen.

Dan kun je namelijk lastig om liefdevol heen.

4 gedachten over “Parnassia”

  1. Mooi Margreeet! Ik heb niets meegekregen van die stennis met die strandtent. Geeft wel weer te denken. Xx10

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s