Clipjes uit grootmoeders tijd

2e078eedbee5f006c986e42ba81cdee3

Jonge ouders, denk goed na over het zingen van kinderliedjes en zeker het filmen daarvan. Jaren later en vele malen handiger met het Internet ligt het grote kroost ineens in een deuk en maken ze je belachelijk. Mijn gezongen hoedje van papier van zeventien jaar geleden is ineens reden tot grote hilariteit. Terugspoelen en nog een keer kijken en steeds weer in een deuk. Hypocriet gebroed. Destijds in de luiers met klappende peutervethandjes en blozende wangetjes deden ze maar al te graag mee. Inmiddels met mascara en een iPhone in de skinny broekzak zien ze alleen hoe belachelijk moeders zich uitslooft met een ietwat overslaande stem die juíst veroorzaakt werd door die enthousiaste peuter van toen.

Jarenlang heb ik me de longen uit het lijf gezongen over kabouters in een bos, de maneschijn en blij blij blij op boze bolletjes geklapt. Parapluutjes, parasolletjes en het graatje dat bij Advocaatje in de keel bleef steken, waardoor geen kind ooit meer vis durft te eten. En – oh faux pas – Moriaantje zo zwart als roet en dikke tante Kee. En ja, ik heb geen bananen. En nee, van een gebrek aan stereotyperingen is in de muzikale opvoeding geen sprake geweest en qua belevingsgericht was de winter ook een groot feest. Zelfs iets met sneeuw en schaatsen heb ik er nog iets verder dan het tandvlees (wortelkanaal) persend uit weten te zingen.

En dan al die zelf verzonnen liedjes, of liedjes verdraaien. Leuk was het als dat ietwat schunnig was (niets zo vies en dirty minded als kinderliedjes), wat totaal aan een peuter voorbij gaat en dat je dan zelf heel fout in een deuk ligt om jezelf en de peuter ook hard lacht, omdat mama lacht. Een lachende mama is natuurlijk altijd het leukst. Al die duizenden keren op zo’n bedrand, alles ten behoeve van slapen. Knikkebollend in een stoel en eindelijk….jaaa…sssh sssh….het dreigt te slapen! Je heul, heeuuul zachtjes terugtrekken en dan… één krakende trede op de trap en *deng*, wakker en blèren. Helemaal opnieuw beginnen. Met die teringkabouters in dat klerebos.

En nu? Met een beetje geluk rollen ze tegen een uurtje of twaalf midden op de dag uit hun bed. Welkom, vakantie. Half twee is ook niet echt een uitzondering. Ben ik inmiddels al weer aan m’n eerste slaapje van de dag toe. Met de kennis van nu, ik had ze gewoon keiharde Deaf Metal en punk moeten aanbieden. Zouden ze zeker stiller van zijn geweest. Anarchy in the bedstee.

En bedenk daarbij dat ik destijds ook nog eens werkte met peuters en kleuters toen mijn eigen kinderen diezelfde leeftijd hadden. Ik kan het bananenlied en in de maneschijn nog steeds moeiteloos zingen. En ik kan niet eens zingen!

Altijd kinderliedjes op de achtergrond, een geluierde peuter met draaiende heupjes. Winnie de Poeh vond ik de leukste fase, vooral Oudste heeft daar veel plezier aan beleefd. Ik ben enorm fan van Winnie en zijn imperfecte vrienden. Die uitspraken en karakters, briljant. Ik herinner mij zondagochtenden rond vijf uur met hele kleine wakkere Oudste tussen ons in en die Poeh-video.

Maar ook jarenlang tandenknarsend Bassie en Adriaan aanhoren, met hun liedjes uit grootmoeders tijd, de grote favoriet hier. Kleutertjes zien die kwijlsmoel van Adriaan niet, moeders helaas wel. Die mond met uitzonderlijk grote tong van Adriaan. Of ie nou emmertje zei of regenton, hij kwam altijd een beetje naar buiten. Gene Simmons, eat your tongue out. B&A hadden ook internationale varianten in het kader van educatief. Vooral bij de Spaanse tongval van Adriaan plaste ik soms bijna een beetje uit mijn mond.

Misschien lullig gezegd, want ik begreep dat vanwege kanker z’n tong nu vast aan z’n kaak is geopereerd. Dat gun ik natuurlijk niemand. Ironisch is het wel, tongtechnisch gesproken. Dat ik uitgerekend een similariteit heb met Adriaan.

En daarna uiteraard K3. Ten tijde van Oudste dansten de fonetisch zingende dames voor mijn gevoel al met hun striae verdekt in regenboogjurken (zijn ze er nog?) En toen Oudste daar weer klaar mee was, begon Jongste helemaal opnieuw. Met mama se, blub blub blub, oh la la, eyo eyo, oya lele, loko lé en hallo hallo tele f-woord Romeo. Dat vinden ze wel weer heel leuk en logisch op zo’n dag van oude clipjes kijken. En daar zijn er veel van, clipjes met dansende meisjes op K3. Ja, we hebben nogal een tijd in ‘een fase’ gezeten.

En daarvoor had je nog de tijd van de pedagogische adviezen waarin je vooral baby’s naar klassieke muziek moest laten luisteren, ze schenen er ‘intelligenter’ van te worden. Nog beter als de baby in spe nog aan het ronddobberen was in de oceaan tussen maag en het instabiele bekken. Twijfelde altijd of Bach wel te horen was voor de feut, daar in de mosh pit van mijn peristaltiek die doorgaans nogal gehorig is. Bovendien is het begrip intelligentie nogal genuanceerd. Persoonlijk zegt mij een hoge score op IQ-gebied niet zoveel als het EQ-niveau te wensen over laat. Empathisch onvermogen vind ik juist weer dommig overkomen.

Heb Johan Sebastiaan een keertje aan Oudste laten horen toen ze nog als embryo ronddobberde. Nooit geen effect gehad. Me tóch laten beïnvloeden, zo zwak was ik. Met als kanttekening dat ik als mens nooit meer zo belachelijk labiel ben geweest dan dat ik was in die tijd vlak voor en na Oudste’s levenslicht. Ze is trouwens, achttien jaar later, niet dom en best empathisch, maar heb niet het idee dat dat door die ene keer Bach komt.

Gek genoeg was het Jongste die als pasgeborene ineens kalm werd toen ik eens een keer Air on the G String van JB op heb gezet toen ze moest huilen. Terwijl zij dat als feut niet eens gehoord had. Ze werd trouwens ook een keer opvallend kalm van een Van Dik Hout-liedje. Ik lieg niet. Aan baby’s valt niets te sturen hè? Niet het overbekende ‘Stil in mij’, maar ‘De stilte valt zo hard’, die toevallig op de radio voorbij kwam. Dat vond ik best een beetje grappig, dat uitgerekend mijn baby, zonder enig vooroordeel, het eeuwige gedram van Van Dik Hout’s stilte zo fijn leek aan te voelen. Maar wellicht waren het gewoon de violen die prettig klonken in dat liedje. Ik denk het laatste. Het stemde mij wel vrolijk dat als ze díe stem kon verdragen er geen enkele reden meer was om me schuldig te voelen over mijn eigen gezang.

Beide dames houden inmiddels veel van muziek en hebben hun eigen muzieksmaak ontwikkeld. En houden van dansen. Ik krijg ze inmiddels bovenop de kast als ik inhaak op een onderwerp door de eerste regels van een kinderliedje van toen te zingen. Kinderachtig als ik ben doe ik dat natuurlijk best vaak. Zeg lente en ik begin al iets over een lammetje of een narcis te neuriën. Laat staan als ze vragen of er nog bananen zijn. Vier vingers in vier oren en dat smekende “Pleeease mam, neeee!”. Als ze dat toen hadden geweten in ledikantentijd waren ze wel gelijk gaan slapen. Payback time!

En aan het eind van het liedje gaat het niet over zingen, maar over lachen. En slapen. Ook goed.

4 gedachten over “Clipjes uit grootmoeders tijd”

  1. I bet you too Lin, about memories. Absolutely good memories, although my scribbles were a bit sarcastic 😉 Funny you mention The Laughing Gnome, that sure was a memorable night at Trev’s to have seen them ‘in real’ eh?! I really miss the children’s books the most as well!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s