Onkruid vergaat niet

20150609_112614 20150609_112659

Naast vegen vind ik onkruid wieden ook erg fijn, wat mindemptiness* betreft. Empty ja, Want full is mijn brein al meer dan genoeg. Ik wil lossen, niet laden.

Dit hierboven zag ik tussen al het bloeiende door. Vind ik geen onkruid. Toch? Ik kan wel meer dan vijftig foto’s laten zien met al het legale wat momenteel rijkelijk bloeit zoals het hoort in’t tuintje (heel mooi, daar niet van), maar dit is juist zo leuk. Geen idee hoe die klavertjes vier zich ooit hebben geworteld hier, maar ze zijn er, overal verspreid.

Nou ben ik ooit al eens beland in een ziekenhuis in dezelfde week dat ik drie klavertjes vier in de vrije natuur en een in de tuin vond, dus ben er inmiddels een beetje huiverig voor. Maar heb de moed niet ze te verwijderen. Sommige symbolen zijn hardnekkig en ik stuur nog gewoon een vierbladig klavertje naar anderen waarvan ik vind dat ze het wel kunnen gebruiken. Ze zijn met velen die klavers, bijna belachelijk grappig. Ik zal ze het voordeel van de twijfel maar gunnen. Geluk kan ook naar je schreeuwen, heb ik weer. River deep, mountain high.

En kijk, dit was een paar weekjes geleden. De pimpelmeesjes. Aandoenlijk lelijk altijd, pasgeboren twitteraars. Heb ze met liefde elke dag een voorgekauwd bammetje in de bekjes gespuugd (in werkelijkheid stond ik eenmalig met knikkende knietjes op een wiebelige keukentrap deze foto te maken, nog een wonder dat ie gelukt is).

20150521_132932

Nou het spul is er uit hoor. Dat je dan ineens kunt vliegen na zo’n korte tijd. Kom daar maar eens om jonge ouders, met je foto’s van je 12+ maanden oude peuter die de eerste stapjes doet. Alleen nog maar lopen en daar blijft het dan bij. Mijn eigen Jongste zelfs pas met 18 maanden. Die kroop nog veel te gezellig. En doet nog steeds alles in haar tempo en op haar manier. Komt wel goed als je het consultatiebureau en het boek “Oei ik groei” niet al te serieus neemt. Ze danst inmiddels als de beste en vogels doen het al eeuwenoud zonder Apgar-score, vliegbrevet en opvoedpolitie.

Een van de pimpelende meesjes was de weg een beetje kwijt en wilde steeds door het raam rammen. Rechtdoor en toch steeds de weg kwijt en blijven doorgaan. En niet even vragen hè? Wil niet stereotiep doen, maar dacht stiekem even  ‘Ah, mannetje dus’. Heb hem maar even ongevraagd opgepakt en de lucht in gegooid. En net toen ik dacht “Ja toe maar jongen, daarboven gebeurt het, the sky is the limit!”, ging ie op de waslijn zitten. Ook een keuze natuurlijk. Pfff.

20150607_212656

Tot zover even weer de eigen huis en tuinavonturen. Jullie moeten het er maar mee doen. En ik ook, maar dat vind ik zelf nog het minst erg, vermoed ik. Over eigen huis en tuin gesproken, zijn jullie ook zo benieuwd hoe het tegenwoordig met Nico gaat? Niet? Ik wel. Ik ga dat eens even uitzoeken. Het belooft niet veel goeds, mijn blogonderwerpen. Maar treur niet, er zijn nog steeds genoeg goede boeken om te lezen. Tip.

Doei voor nu.

*met dank aan Guus Kuijer

2 gedachten over “Onkruid vergaat niet”

  1. Bewust zaai ik leuke plantjes tussen mijn terrastegels.
    Elke zomer geniet ik weet van wat er zich tussen de tegels toont.

    Een bloeiend terras geeft mij dubbel tuinplezier.

    Mooi blog!

    Vrolijke groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s