Het kleine huis in het donker

stove

Van het ene moment op het andere valt alle stroom uit en zit je ineens in het donker. Ik hoefde niet eens in de meterkast te kijken, want buiten was het zo donker dat het meteen al duidelijk was dat de hele buurt zonder stroom zat. Achteraf vernam ik pas dat het het hele dorp betrof, maar eerst ben je vooral bezig met je eigen bedoening. En meteen buiten sterren kijken natuurlijk.

Binnen tien minuten had ik de houtkachel aan (ik kan niet veel, maar ben redelijk bedreven in fikkies stoken al zeg ik het zelf) en in vijf minuten waren twintig kaarsen aan het branden. Gewone dagelijkse dingen zoals altijd veel lichtjes om me heen – zomer en winter – blijken in noodsituaties ineens een handige bijkomstigheid.

Het duurde al met al maar anderhalf uur, maar als je er middenin zit heb je nog geen idee. “Pizzadag!” riep Jongste meteen. Sla je slag. Oudste die net met studiegenootjes middenin Skype zat over een presentatie: “Ze geloven me nooit met die stroomuitval!”. Het was ook niet echt het handigste tijdstip. Want tegen etenstijd en men had trek en ik moest nog koken. Elektrisch.

En alsof het van tevoren gepland was, het perfecte stroomstoringsdiner stond al op het menu. Omdat ik die dag elders moest zijn was portie goulash al uit de diepvries gehaald. Dat soort dingen maak ik als zijnde een instellingskok, dus veel. En puree gemaakt voordat ik vertrok, om alleen de boel nog maar te hoeven verwarmen tegen etenstijd. Dat ging wonderwel prima op de houtkachel.

“Caroline!” riep men in koor, toen ik stond te roeren in de pan goulash op het vuur. “Het is ook nog stew on the stove!” riep ik. Dat snapt men hier dus. Hier in huis hebben wij Het kleine huis op de prairie als tv guilty pleasure, vandaar. Net als die keren dat ik gewoon de bezem pak in plaats van de stofzuiger. Ik houd ervan, vegen. Binnen en buiten. Tip van de week: als je wilt besparen op pootuittrekkende meditatie-, mindfullness- en andere wanhopige pogingen tot het kalmeren van het onrustige brein, ga vegen. Echt. Mijn bezemmomenten binnenshuis worden ook altijd vergezeld met “Caroliiiiine!

Het vergt wat meer geduld op een kachel, maar het werd uiteindelijk wel warm. En met stew en kaarsen werd het nog best gezellig. En we aten eens niet aan tafel.

sts

Uurtje later: “Maaaam!” Jongste onder de douche krijsend vanwege koud water. Kranen checken. Inderdaad. Zo koud als een lijk. Fuck. Gedoe. Zul je net zien. Is Charles net die week in de States en begeeft de ketel het die niet tegen storingen kan. Werkelijk waar, technische storingen in dit huis gaan negen van de tien keer gepaard met de afwezigheid van techno manlief. En ik weet alles van verkeerde timing, fikkies stoken, kaarsjes, koken en vegen, maar niks van verwarmingsketels. Google en ketelboekje kijken en de heerlijke constatering dat de symbolen in het boekje (waar de knopjes zitten) totaal niet overeen komen met waar de knopjes zitten op ons waardeloos watje van een ketel. Lekker dan. Warum? Ik zag wat tekens en adviezen en iets van resetten en ik drukte op een knop en ineens verscheen er een teken (iets met een rare r en later een =, niet vragen please) waarvan ‘het boekje’ zei dat het opstarten betekende en verdomd, de ketel begon te praten! Warm water en een verwarming die het doet. Mijn verloren gewaande vriend, genaamd Ego, kwam ineens tot leven. Ik heb mijn kinderen warm eten kunnen voeden, licht in de duisternis gebracht en zelluf warmte getoverd.

Ssshhh, houd de nuchterheid even voor je in je denken, gun me dat maar. Helpt misschien te vermelden dat van al dat gedoe ik een kop als een boei had en mijn trui moest uittrekken. Zo’n mega-opgestookte houtkachel is héét, jezus. En steeds van boven naar beneden en van de ketel naar de kranen. Maar toch.

Sommige oorlogen kan ik niet winnen, maar dat van het donker en lichtjes en warmte blijkbaar wel. Had ik al eens verteld over vuurtorens? Niet? Joh.

6 gedachten over “Het kleine huis in het donker”

  1. Haha, goed gedaan Caroline! Hebben de meisjes je stralend aangekeken en ” love you” gepiept? Op z’n Ingalls, heerlijk toch. Ik mocht er ook graag naar kijken en dan af en toe een traantje wegpinken ook nog. Stroomuitval kan heel knus zijn, zeker als je een houtkachel hebt, maar het is minder geslaagd als je net de laatste hand legt aan het kerstdiner en er een man of twintig om de tafel zit en er een paar kleine kinderen paniekerig rondlopen…..Heel veel liefs uit Den Haag! X Laureen

    1. Ooow dat klinkt inderdaad als een helscenario Laureen, jullie overkomen?! Ik herinner me nog wel de foto’s van Rob paar jaar terug wb lekkage (ook tegen Kerst?)

      Haha ja dat piepende I love you! Doen mijn Mary en Laura de hele dag! En rennen ze in alle hoeken om hun chores te doen als ik mijn bezem pak. Daarna vlieg ik er altijd tevreden weer op weg 😉

      Liefs terug x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s