Damien Rice

“En misschien komt Damien wel onbedoeld en onverwacht op het juiste moment….”

….schreef ik vier weken geleden in dit blog, met een kaartje voor het concert van Damien Rice in Carré op zak. Dat was niet eens zozeer vanuit een hoge verwachting. Verheugen, dat zeker. Maar wat ik ervaren heb in al die jaren van concertbezoeken is dat je elk concert met open vizier tegemoet moet treden. Het gaat altijd anders en niks is voorspelbaar. Soms valt het tegen, soms is het simpelweg goed, soms heb je het geluk dat alles meer dan klopt. En ben inmiddels anderhalf decennium verder, waarin in ieder geval duidelijk is geworden dat ik in het algemeen de lat niet te hoog moet leggen en het beter is niet teveel verwachtingen te hebben. Zowel positieve als negatieve. Vanzelfsprekendheid en voorspelbaarheid zijn grillige begrippen.

Ten eerste ben ik ongelooflijk blij dat ik het gezondheidstechnisch heb gered erbij te zijn. Dat was nog best een lip- en nagelbijtend dingetje. Als je geen ticket hebt kun je ook niet gaan, maar als je wel een ticket hebt en door omstandigheden niet kunt gaan, is dat een soort van bloedlip. Maar ik was er.

Dit soort uitstapjes moeten altijd een beetje met beleid – tegenwoordig zeker – en deze keer was er goed nagedacht over een zo gedegen mogelijke voorbereiding. Dus waren we een dag van tevoren al in de buurt aan zee en op de dag van het concert. Alle ruis vermijden met bezoek, huishoudelijk gedoe en ander gehijg in de nek waar je niet onderuit komt als je thuis bent. Geen tijden afspreken met niemand hadden we ons voorgenomen. Daar lopend over het strand, moeder natuur die uitpakte met zonneschijn, de lucht, de golven, de rust. Zitten en genieten. Voldoende koffie, wijn en bitterballen aan laten rukken op z’n tijd. Oprecht genoten.

20141027_115229 .

En toen moest het concert nog plaatsvinden.

Dan kun je wel stoer je blog beginnen met gelul over verwachtingen en alles, totdat er teveel signalen op een dag zijn geweest die het voorteken gaven tot een magistrale afsluiting van die specifieke dag. Lopende richting Carré mooi Amsterdam en haar Amstel bewonderen. Ik houd van die stad.

20141027_171817

En toen was daar Damien Rice. Ik heb de afgelopen twintig, dertig jaar menig concert gezien. Van heel veel verschillende artiesten. Te verschillend in genre om die met elkaar te vergelijken. Te verschillende persoonlijke omstandigheden, teveel verschil in kwaliteit en persoonlijke smaak. Ik heb optredens gezien die me minder deden, optredens die mij blij maakten en verrasten, oude liefdes in muziek die – elke keer wanneer je ze weer voor je ziet – nooit teleurstellen en je altijd die energie geven die zo lekker voelt. Een specifiek optreden in 2003 die mij op persoonlijk vlak veranderde. Intieme concerten van persoonlijke favorieten, met de juiste persoon/personen naast je.

En dan is er heel soms een concert dat net op dat juiste moment komt. Waarbij alles klopt. Hij leek boos, getergd, emotioneel bijna stuurloos. Geen enkele behoefte aan ook maar enigszins contact met het publiek. Alsof vlak voor de voorstelling een heftige ervaring vers binnen was gekomen. Ik las dat ie zijn optreden in Amsterdam achteraf verwoordde met “Alsof er een haai in mijn hoofd zwom”. Bam. In acht woorden iets beschrijven waar ik tenminste twintig blogs voor nodig heb :-p

Hij stond daar met zijn gitaar en zong. En hoe. Vanuit zijn tenen, een soort zingen dat uit het donkerste van iemands ziel lijkt te komen. Hartverscheurend krachtig. Hard werken, niet gemakkelijk. Dat je dat soort emoties van zwemmende haaien in je hoofd in zuiver zingen zó kunt overbrengen. Het gevoel als toeschouwer dat je iemand wel wilt omhelzen, vanwege die verscholen pijn die zo voelbaar en herkenbaar is. Maar als toeschouwer ben je allang meegenomen en kansloos in acties. Ik kon het nog net voor elkaar krijgen mijn snotterige neus (verkouden, prima excuus) discreet te snuiten tijdens het applaus tussendoor. Had hem graag ook nog achter de piano gezien, maar wist al gauw dat dat er niet in zat. Na drie nummers wist ik dat Accidental Babies helaas niet zou komen, maar deelgenoot zou zijn van een naar een therapeutisch riekende muzikale achtbaan van emoties. Alsof je anoniem mee zit te loeren vanachter een One Way Screen naar iemand die zijn hart bij een peut uitstort. Mindfucking mooi. Pathos in de goede betekenis van het woord.

Naast mij zag ik iemand met ook dat regelmatig wrijvende vingertje onder de ogen. Een jonge vrouw, geen Nederlandse. Paar woorden mee gewisseld, zeker niet mee gepraat. Maar op bepaalde momenten dat oogcontact. Met waterige ogen. Wat is praten toch een gedoe ook. En wat fijn als dat niet hoeft. Het stadium van praten voorbij. Zielsnijdend en herkenbaar voelbaar. Voor mij althans. Die avond. Die dag. Momenteel.

Zijn nieuwe album draait hier op repeat. Van ongekende schoonheid. Nog twee maanden te gaan, maar durf te beweren dat het mijn album van het jaar is.

“We learn to wag and tuck our tails
We learn to win and then to fail
Didn’t we?

We learn that lovers love to sing
And that losers love to cling
Didn’t we

2 gedachten over “Damien Rice”

  1. Ik was er niet bij in Amsterdam, maar nu, door jouw mooie verhaal Margreet, toch een beetje…breathtaking..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s